...και όλοι μαζί λογιζόμαστε ονειροπόλοι...

Ανθισμένο χρυσάνθεμο

2011-11-17T11:38:00.004+02:00

Ο χρόνος διευρυνόμενος γενικεύεται στην ουσία του,
το νόημα της ύπαρξης αφοσιώνεται σε μια λέξη,
Κοινός άνθρωπος πλασμένος απο τη φύση του αποτρεπτού
μαγικά κοιτώντας τον ορίζοντα φωτίζεται σαν σκέψη

Σαν μια λέξη κυλά ο ήλιος στα χείλη του ορίζοντα
εγκλεισμένη μέσα στην αμφίκοιλη εσοχή του φωτός
με μια αμφίστροφη κίνηση ποιεί τη ζωή συνετά
μέχρι να συναντηθεί ξανά με τις αλγηδόνες του έρωτος

Δεν υπάρχει περισσότερη προσμονή από την αναμονή
για το χαμόγελο των χειλιών σου, που φέρεται σαν χρυσάνθεμο
στην ανθοδέσμη του κορμιού σου, διάλευκη, καλλωπιστική
αφιερώνοντας την αγάπη της ψυχής σε κάτι όμορφο

(επίσης 16/11/11)

Ανάμνηση...

2011-03-10T20:45:00.003+02:00

Αφιερωμένα στην Ελπίδα για τα γενέθλιά της!!!

Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Ε'

2011-03-03T00:26:00.006+02:00

Πριν συνεχίσετε, διαβάστε: Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Α' ,Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Β' , Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Γ' ,Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Δ'

Τα πόδια βαραίνουν καθώς βυθίζονται ελαφρώς στην άμμο και τα βήματα αφήνουν τα ίχνη μιας ισχυρής επιθυμίας, όλα να γίνουν όπως πρώτα। Όλα να υπάρξουν ξανά.

Μετά την καταιγίδα όλα γνωρίζουν ότι θα δημιουργηθούν ξανά...

Αυτή η φράση κατακτά το μυαλό του ναυαγού σε κάθε του βήμα. Θυμάται. Θυμάται ένα χέρι να βυθίζεται στη φαντασία και να του υπαγορεύει σχήματα. Θυμάται το πλοίο και τον εαυτό του στη μέση του καταστρώματος να κοιτά απέναντί του κάποιον άλλο, όχι ξένο, και τα χέρια του βαμμένα μπλε από τον αζουρίτη, που το πλοίο μετέφερε, να σχεδιάζουν σε ένα μεγάλο λευκό κομμάτι πανί το είδωλο του άντρα που κοιτούσε από απέναντι τον ναυαγό.

"Αυτό θέλω να κάνω όταν φτάσουμε στην πατρίδα. Ήθελα να ασχοληθώ με μια τέχνη. Να, λοιπόν, που την βρήκα!"

Ο άλλος χαμογέλασε. Δεν πήρε στα σοβαρά τα λόγια του φίλου του. Είχαν περάσει μέρες από τότε που ξεμπάρκαραν από εκείνο το μακρινό λιμάνι μεταφέροντας τα ορυκτά του μακρινού εκείνου τόπου στην πατρίδα τους. Πόσο πολύ του είχαν λείψει οι δικοί του άνθρωποι και περισσότερο εκείνη, που στην πατρίδα θα τον περιμένει υφαίνοντας στον αργαλειό σαν την Περσεφόνη.

Έβλεπε τον φίλο του να σχηματίζει στο πανί γραμμές, με μια βέργα τώρα πια, και χαιρόταν που η τρέλα του αυτή τον έκανε να διασκεδάζει. Δεν ήξερε ότι η μοίρα θα έριχνε τον φίλο του μόνο σε ένα νησί στη μέση του πουθενά και τον ίδιο θα τον βύθιζε στην ανυπαρξία που η υδάτινη άβυσσος φυλάει στους γενναίους των θαλασσών.

Στον ορίζοντα άρχισαν να εμφανίζονται σύννεφα και ένα ψυχρό αεράκι έκανε αισθητή την παρουσία του. Ο άλλος κατάλαβε. Είχε ήδη σουρουπώσει και το πρώτο αστέρι έχει κάνει την εμφάνιση του σαν τον υδροχόο που φέρει στη στάμνα του το φως. Μαζί και την καταστροφή.

"Άντε τελείωσες, γιατί μάλλον θα έχουμε πολύ δουλειά απόψε" είπε ο άλλος στον ναυαγό δείχνοντας την ανησυχία που τον είχε κυριεύσει."

Ο ναυαγός διόρθωσε με το βλέμμα του πολύ επιπόλαια το σχέδιο στο πανί που το είχε στερεώσει με σιδερένια καρφιά πάνω σε μια λεία ξύλινη τάβλα από βελανιδιά και το σήκωσε ψηλά να το δει ο άλλος. Τα θολά σύννεφα στην άκρη του ορίζοντα έκρυβαν το φως του ήλιου που σιγά σιγά βυθιζόταν στο πορτοκαλί και το μωβ του ηλιοβασιλέματος και έκαναν τον άντρα του σχεδίου να μοιάζει με μια απόκοσμη σκιά που κατοικεί στη φαντασία της μελαγχολίας ενός απόκοσμου κόσμου. Ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια τους είχε το γκρι-μαύρο χρώμα του ξύλου από το οποίο ήταν φτιαγμένο το καράβι τους και τους απειλούσε με τους ασκούς του γεμάτους ανέμους και νερό. Από το αμπάρι ανέβηκαν τρέχοντας τέσσερις συνταξιδιώτες τους για να κατεβάσουν το πανί που το απειλούσε ο άνεμος που όλο και δυνάμωνε. Ο ένας τους κοντοστάθηκε και κοιτώντας το σχέδιο πάνω στον αυτοσχέδιο καμβά φώναξε "Αυτός είναι ο θάνατος!"

Λίγες ώρες αργότερα ο αέρας ράπιζε μανιασμένα την πλώρη και το κατάστρωμα του καραβιού κάνοντας τις ξύλινες κατασκευές του τεράστιου κύτους να βγάζουν απόκοσμους ήχους θυμίζοντας στοιχειωμένο δάσος, θυμίζοντας ίσως το παράπονο των υλοτομημένων ξύλων που έχασαν την ιερή τους φύση για να υπηρετήσουν κάτι άσκοπο.

Το κεντρικό κατάρτι του πλοίου έσπασε από το βάρος του αέρα ενώ ένα κύμα ανύψωσε για μια ακόμη φορά το σκαρί του πλοίου. Η καταστροφή του καταρτιού προκάλεσε μια μεγάλη ρωγμή στο ύφαλο της βάσης του καθώς το μεγάλο κατάρτι στερεωνόταν πάνω τους. Η ίσαλος γραμμή ανέβαινε, αργά στην αρχή, μα με όλο και αυξανόμενη ταχύτητα προς τα πάνω ζητώντας την ψυχή του κύτους και τις ψυχές όλων των αμαρτωλών θνητών που κουβαλούσε πάνω του.

Η φαντασία του ανθρώπου γεννά μόνο δαίμονες. Ο πίνακας, που ο ναυαγός φιλοτέχνησε με τον αζουρίτη που μετέφερε το πλοίο, γλιστρούσε στο κατάστρωμα μια προς την πλώρη και μια προς τη γέφυρα αφήνοντας ήχους που έμοιαζαν με βήματα από πόδια που καταλήγουν σε οπλές σαν αυτά των αλόγων και των αιγόκερων. Το αλμυρό νερό έβγαινε από τα αμπάρια κυανό από τον αζουρίτη και όλη η κατασκευή που συνέχιζε να υπομένει τον βραχυπρόθεσμο θάνατό της, έτριζε από την μανία της θάλασσας.

Ξαφνικά η πλώρη σηκώθηκε για να υπερηφανευτεί για τελευταία φορά το ένδοξο παρελθόν της και με την πρύμνη, το μεγάλο αυτό σκαρί, άρχιζε να βυθίζεται για τα καλά προς την σκοτεινή άβυσσο του ωκεανού. Στο σήκωμα του καραβιού έφυγε ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο από το μεσόστεγο της γέφυρας και προσγειώθηκε στο κεφάλι του φίλου του ναυαγού που εκείνη την ώρα ήταν πιασμένος από το ξεχαρβαλωμένο κατάρτι ή ο,τι είχε μείνει από αυτό μετά την καταστροφή του. Ο ναυαγός που σε λίγες ώρες θα ξυπνούσε στην άκρη μιας αμμώδης παραλίας παγωμένος από το κρύα ρεύματα των υδάτων, πιάστηκε από την κουπαστή στα πλαϊνά του πλοίου και παρακολουθούσε ανήμπορος τον φίλο του και τους άλλους συντρόφους του να πέφτουν στη θάλασσα. Οι άλλοι προσπαθούσαν να κολυμπήσουν παλεύοντας με τα κύματα ώστε να πιαστούν από κάποιο ξύλο που επέπλεε βγάζοντας λιγωμένες φωνές αγωνίας και φωνάζοντας τα ονόματα των συγγενικών τους προσώπων σαν να ήθελαν να τους δουν για τελευταία φορά προαισθανόμενοι το τέλος τους. Ο φίλος του ναυαγού όμως λιπόθυμος από το χτύπημα στη γέφυρα του πλοίου αφέθηκε στο νερό σαν κάποιο χέρι γοργόνας να τον τραβούσε αργά προς την ανεξερεύνητη άβυσσο της μακρινής αυτής θάλασσας να τον τοποθετήσει σαν τρόπαιο στα ανεξερεύνητα μυστικά της.

Δάκρυα άρχισαν να εμφανίζονται στο πρόσωπο του ναυαγού καθώς έβλεπε αυτή την υδάτινη πτώση του φίλου του στον άγνωστο του τάφο. Κάποια στιγμή, μέσα στην ζαλάδα της μελαγχολικής παρόρμησής του σκέφτηκε να μείνει εκεί και να έχει το ίδιο τέλος στη μανιασμένη θάλασσα που τον ζήταγε στα έγκατά της. Η λογική και η εικόνα, κυρίως, της αγαπημένης του, νίκησε την παραίτηση της ζωής και καθώς τα πόδια του ακουμπούσαν τα παγωμένα νερά αναζήτησε με το βλέμμα του ένα σημείο που θα του πρόσφερε μια πρόσκαιρη ασφάλεια ώστε να παρατείνει τις ελπίδες του για ζωή και σωτηρία. Τη στιγμή που βυθίστηκε μέχρι τον λαιμό μέσα στο νερό δύο ξύλινα βαρέλια βγήκαν επιπλέοντας από την πόρτα του αμπαριού και πιάστηκε αμέσως σε ένα από αυτά.

Μέσα στην καταστροφή και στο πέρασμα του θανάτου κατάφερε να δει κάτι που θα του έμενα μετά για πάντα χαραγμένο στο μυαλό. Τον πίνακα που λίγες ώρες πριν ζωγράφιζε με τόση χαρά. Ήταν στερεωμένος σε κατακόρυφη θέση σε ένα επίμηκες ξύλο στο κατάστρωμα του πλοίου και έδειχνε μισοκατεστραμμένος αφού το νερό είχε αλλοιώσει τα χρώματά του. Επιπλέον ήταν σφηνωμένο στο ξύλο του καταστρώματος και γι’ αυτό το λόγο άρχισε να βυθίζεται μαζί με το σκαρί του πλοίου, το οποίο με τη σειρά του βυθιζόταν από το βαρύ φορτίο που μετέφερε.

Ο ναυαγός πολύ ζαλισμένος καθώς ήταν έβλεπε τον πίνακά του να βυθίζεται και σε αυτόν αναγνώριζε τα τελευταία σημάδια του φίλου του. Η παραζάλη του τον οδηγούσε στα πιο απόκρυφα σημεία των αισθήσεων και του κρυφού, στους άλλους, κόσμου. Ξαφνικά άρχισε να βλέπει ότι ο πίνακας μέσα στο νερό άλλαζε τα σχήματα της εικόνας και ο εικονιζόμενος φίλος του εμφανίστηκε ξανά, αυτή τη φορά με μια μορφή σοβαρή να τον κοιτά με μάτια μεγάλα, σε ένα κυανοπράσινο φόντο με ένα μαύρο παλτό κουμπωμένο ψηλά στο λαιμό. Μετά από ένα παραλήρημα σε γλώσσα ακατάληπτη, λιποθύμησε.

Έφτασε!

Στέκεται επιτέλους μπροστά και λίγα μέτρα πίσω από την πλευρά του νησιού που φωτίζεται από το μεγάλο πεντάκτινο αστέρι. Μια ουδέτερη σκέψη ακούγεται να ψιθυρίζει “Κάποιος γεννιέται σήμερα”. Οι θάμνοι απέναντι έχουν φύλλα βελονοειδή με μικρά κίτρινα άνθη. Δεν μοιάζουν με τα φυτά που υπάρχουν στο νησί, αλλά με τα μικρά φυτά της πατρίδας του που τόσες αγαπημένες ψυχές κρατά στα χώματά της. Κοιτά το αστέρι στον ουρανό που από την πλευρά που αυτός βρίσκεται είναι νυχτερινός. Η δεσμίδα του φωτός έρχεται επιμήκης και εκτίνεται από την θάλασσα και την αμμουδιά μέχρι εκατοντάδες μέτρα ψηλά στον ουρανό. Η οπτασία αυτή μοιάζει με παραλληλόγραμμο σχήμα και κοιτώντας πλάγια προς το πεντάκτινο αστέρι ιριδίζονται στη μια του πλευρά χιλιάδες αποχρώσεις χρωμάτων μαζί με κάποια που βλέπει για πρώτη φορά.

Κοιτώντας απέναντι μια εκπληκτική εικόνα τον περιμένει. Βλέπει το σπίτι, το παράξενο εκείνο σπίτι που του είχε τραβήξει από την πρώτη στιγμή την περιέργεια με μια δομή που ποτέ ξανά δεν είχε δει, με μια σκεπή πορτοκαλί χρώματος με υλικά που παρέπεμπαν σε ένα είδος παράξενων πλίνθων λευκών, και με μια ανοιχτωσιά στην οποία πέφτει μια ελαφριά σκιά στην οποία στέκονται δύο άνδρες νέοι, στην ηλικία του. Ο ένας έχει γυρισμένη την πλάτη του προς τον μέρος του ναυαγού και φαίνεται να κρατάει κάτι στα χέρια του. Γυρίζει προς τη θάλασσα και ο ναυαγός μένει έκπληκτος με το πρόσωπο το οποίο αντικρίζει. Είναι ο φίλος του! Σίγουρα εκείνη η γοργόνα που μέσα στο παραλήρημά του νόμιζε ότι τον οδηγούσε στην παγωμένη άβυσσο την νεκρής θάλασσας τελικά έσωσε την ζωή του αφήνοντας κάπου “αλλού”!

Μετά από αυτές τις σκέψεις περπατά προς το φως χωρίς να φοβάται τι τον περιμένει απέναντι. Του φτάνει μόνο ότι θα δει και θα αγκαλιάσει ξανά τον φίλο του μετά από τόσες μέρες.

Αγγίζει την φωτεινή δέσμη και νιώθει μια αίσθηση γλύκας στην αφή σαν χιλιάδες μέλισσες να τον υποδέχονται στη φωλιά τους. Κάνοντας το επόμενο βήμα βυθίζεται μέσα στο φως που όσο εισχωρεί τόσο πιο εκτυφλωτικό γίνεται, αλλά και τόσο πιο άϋλο και αφαιρεμένο.

Νιώθει το σμήνος το μελισσών να δονεί όλο του το σώμα κάνοντας το χαρακτηριστικό βουητό τους. Ταράζοντας με τα υμενώδη φτερά τους όλο του το δέρμα και κάθε του κύτταρο στο χορό τους. Νιώθει σαν να βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα μεγάλο κουκούλι από λαμπρές φωτεινές ίνες και το σώμα του να αποσυντίθεται από εκατομμύρια μικρές πέτρες που τον συνθλίβουν, αλλά αυτός δεν νιώθει πόνο. Νιώθει μια γλυκιά φλόγα απαλή σαν μαλλί προβάτου να του τυλίγει το κεφάλι και να τον καίει με την απαλότητά της σβήνοντας με την μορφή ενός γυναικείου προσώπου μπροστά του που έρχεται προς το μέρος του με ταχύτητα. Είναι το πρόσωπο της αγαπημένης του.

Γύρω του ταξιδεύουν χιλιάδες άλλα πρόσωπα και όντα παράξενα και σύμβολα όπως ο σταυρός. Το γυναικείο πρόσωπο της αγαπημένης του έρχεται και πέφτει πάνω του με ταχύτητα και εφαρμόζει πλήρως στο δικό του σαν μάσκα. Την αισθάνεται κρύα. Αμέσως την βλέπει νεκρή στο κρεβάτι της στο σπίτι που έμενε. Την αμέσως επόμενη στιγμή βλέπει την κηδεία της, μετά οι μέρες περνούν, μετά χρόνια εγκλωβίζονται στο μυαλό του και εκατοντάδες μνήμες πολλών ανθρώπων. Βλέπει τους γονείς του παιδιά, τους παππούδες του, χρόνια πίσω ταξιδεύει και μαζεύει μνήμες. Αισθάνεται το μυαλό του βαρύ από τις μνήμες και μέσα του εκλιπαρεί αυτό να σταματήσει. Όταν ολοκληρώνεται η μεταμόρφωση νιώθει και πάλι το γήινο σώμα του. Αυτή τη φορά όμως έχει μια άλλη φύση.

Η γυναικεία του μορφή περπατά τώρα πια με σιγουριά στην φωτεινή πλευρά του νησιού. Γνωρίζει τα πάντα πλέον, το παρελθόν το παρόν και το μέλλον.

Η Ίλσα ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει.

Συνεχίζεται…

Το βράδυ

2010-12-21T02:34:00.001+02:00

"Αχ τι ωραία που το λέει"

Ποίηση Κ.Καρυωτάκη

Η μέρα του θανάτου μου

2010-12-19T22:50:00.005+02:00

Εύγε, και οι λέξεις γελούν
και το νόημά τους ευφορία δηλώνει
και τα σύννεφα του ουρανού συντελούν
τις τύψεις της φύσης η γη να αθωώνει.

Στη δική μου την αυλή ένα μόνο
μόνο ένα μικρό δεντράκι στα κλαδιά αγκαλιά
μου πρόσφερε τη ζωή του κι όσο
τον κόσμο λογίζω, άλλο τόσο τ' άφηνα να μ' αγαπά

και μόνο αυτό
αυτό μόνο
βουρκώνει σαν με κρατά
άψυχο σώμα

Η μέρα του θανάτου μου γλυκιά
σαν τον καρπό της νιότης
ηλιοστάλαχτη πλουμιστή φορεσιά
που ομορφαίνει την υφή της αγάπης

η βουή της χαράς τραγούδι στα χείλη
ανακούφιση η φυγή μου στις πλάσης τον ώμο
το φέρετρό μου ανέκφραστη να σηκώνει
σιωπηλά να ηρεμήσει της ησυχίας τον πόνο

και τ' άνθη κάπου κοντά
χαμηλά καχεκτικά προς την σήψη κοιτάνε
βουρκωμένα τα πέταλά τους τα μαβιά
να προσμένουν την ατάραχη γενναία τους πτώση

Τα δάκρυα της Ίλσα - Covers

2010-11-29T13:38:00.007+02:00

Σύντομα το Μέρος Έ...!

Κάποιος είχε γενέθλια χτες...

2010-11-12T20:39:00.001+02:00

Επίσημος μονόλογος

2010-11-10T14:11:00.004+02:00

Λευκό δέρμα της μελαγχολίας
ρυθμικά γελάς επί μιας νύχτας
δύσκολης, επιμερισμένης στις νότες
που με εμπνέει ο αδυσώπητος ετούτος κόσμος

και όταν αυτό συμβαίνει
ο βροχερός χρόνος επιμένει
στη φλογίτσα μιας νεκρής μικρής
να με κρατά αγαστά δεμένο

Η αυλαία δεν κρύβει τίποτα πια
τα όμορφα χάιδεψαν τα βελόυδινά
της κρόσσια και αφανίστηκαν
στην απελπισία της μιας πρόβας

και στις πρώτες θέσεις μόνο εξαθλίωση,
μόνο εξαθλίωση και μίσος για την εξίσωση
απ' τον μονόλογο του υπουργού
που χιλιάδες αμπαλάρει φέρετρα για μας

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ...

2010-10-31T21:04:00.001+02:00

Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Δ'

2010-09-29T05:25:00.014+03:00

Πριν συνεχίσετε, διαβάστε: Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Α' ,Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Β' , Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Γ'

Ο νεαρός άντρας παίρνει την κοσμηματοθήκη μαζί του και βγαίνει από το σπίτι. Αφήνει την πόρτα ανοιχτή πίσω του και ακουμπά στην ξύλινη κουπαστή του προαυλίου που χωρίζει την είσοδο του σπιτιού από την αμμουδιά. Οι επίχρυσες γωνίες της ξύλινης κοσμηματοθήκης αντανακλούν το φως του μεσημεριανού ήλιου το οποίο ανακατεύεται με την αλμυρή μυρωδιά της γαλάζιας μεσογειακής θάλασσας. Τον ακολουθώ βγαίνοντας και εγώ έξω. Στα αριστερά ένα πεύκο έχει γύρει τα κλαδιά του πάνω από το προαύλιο χαρίζοντας μια παχιά σκιά δροσιάς στην οποία αναπαύεται κοιμώμενος ξέγνοιαστα ένας μεγαλόσωμος σκύλος με ανοιχτόχρωμο τρίχωμα. Γύρω του πεσμένες κίτρινες πευκοβελόνες και ξέσπερμα κουκουνάρια, των οποίων η μυρωδιά χαρίζει γαλήνια θερινά όνειρα στην αποχαύνωση του μεσημεριού. Δίπλα, προς τον τοίχο βρίσκεται μια ξύλινη καρέκλα με την πλάτη της να ακουμπά στον τοίχο, πάνω στην οποία υπάρχει ένα τετράδιο σημειώσεων. Στα δεξιά ένα γείσο προεκτείνεται από την κεραμοσκεπή μέχρι την άκρη της κουπαστής, στη σκιά του οποίου είναι τοποθετημένα διάφορα σύνεργα ζωγραφικής και μερικοί μισοτελειωμένοι πίνακες μικρών διαστάσεων, οι οποίοι δεν απεικονίζουν κάτι συγκεκριμένο, μόνο κάποιες αφηρημένες πινελιές και πειραματισμούς. Μικρές και μεγάλες πιτσιλιές από χρώματα βρίσκονται διασκορπισμένα στο ξύλινο δάπεδο του προαυλίου μέχρι τα τρία σκαλοπάτια που χωρίζουν το υπερυψωμένο προαύλιο από την κίτρινη αμμουδιά.

Πάω κοντά στην καρέκλα και ξεφυλλίζω το τετράδιο χωρίς να το μετακινήσω. Οι πρώτες σελίδες κενές σαν την λευκή σελίδα του συγγραφέα, προς το τέλος όμως το περιεχόμενο του τετραδίου αποκαλύπτεται και δεν είναι με την μορφή κειμένου, αλλά αποτελείται από χαοτικές γραμμές, άλλοτε συμμετρικές και άλλοτε ασύμμετρες που καλύπτουν όλο το πλαίσιο της σελίδας και μοιάζουν να είναι χαραγμένες από πένα και χάρακα. Προχωρώντας την αναζήτησή μου στο τετράδιο του νεαρού άντρα βρίσκω κάτι που με εκπλήσσει. Λίγες σελίδες αργότερα οι παραληρηματικές γραμμές αποκτούν νόημα μιας και μοιάζουν να σχηματίζουν ανθρώπινα πρόσωπα, και ειδικότερα γυναικείες φυσιογνωμίες.

Αφήνω το τετράδιο και σκουπίζω το μέτωπό μου που καίει από την ζέστη. Ο σκύλος κοιμάται στον ίσκιο ανασαίνοντας ρυθμικά την ελπίδα μιας δροσιάς από το υγρό του ανοιχτό στόμα. Μια μύγα πετάει γύρω από το κεφάλι του και την διώχνω με μια μικρή κίνηση. Ένα θαλασσοπούλι ακουμπά για λίγο σε ένα κλαδί του πεύκου, πριν πετάξει ξανά προς την μπλε θάλασσα για να δροσιστεί στα νερά της.

Το μόνο που επισκιάζει το έντονο φως αυτής της θερινής ημέρας και την αποπνικτική ζέστη είναι το πένθιμο βλέμμα του νεαρού άντρα καθώς κοιτάει την άκρη του ορίζοντα. Η ατμόσφαιρα φλογίζει το ιδρωμένο του μέτωπο και συνεργάζεται με την επίμονη σκέψη με αποτέλεσμα ένας πονοκέφαλος να αρχίσει να τον ενοχλεί, που ίσως είναι η απαρχή μιας καινούργιας δημιουργικής στιγμής. Αυτός ο ευαίσθητος άντρας δεν έχει ξεχάσει, ούτε έχει αποδεχτεί ακόμα το χαμό του καλύτερού του φίλου, που πριν δυό χρόνια, με τόσο άδικο και απελπισμένο τρόπο, υποτάχθηκε στην επιπολαιότητα της στιγμής και αυτοκτόνησε, σίγουρα όχι για την καρδιά μιας κοπέλας, όπως είπανε αργότερα, αλλά για έναν πιο εσωτερικό λόγο, μια εσωτερικότητα πιο σκοτεινή και από το πιο εβένινο μαύρο, πιο μοναχική και από την πιο άδικη φυλακή, μια μήτρα που γεννά τέρατα και επινοεί φαντάσματα. Και τώρα η σκέψη του νεκρού φίλου επιστρέφει στη συνείδηση του νεαρού άντρα, όπως συμβαίνει κάθε φορά τους τελευταίους μήνες, ζητώντας εξιλέωση λες και κάποια ενοχή να βαραίνει τους ώμους του.

Το βλέμμα του νεαρού άντρα χαμηλώνει και τώρα πια κοιτάει την ξύλινη κοσμηματοθήκη. Το μεταλλικό διάκοσμο πυρακτώνει τα χέρια του καθώς προσπαθεί αργά αργά να την ανοίξει, ενώ με φωνή πράα, ήρεμη, ήσυχη, λέει “Κασαχέμας…”.

Απομένουν ελάχιστες ώρες για να ξημερώσει. Ο ναυαγός χάραξε για τελευταία φορά το "δακρυσμένο πρόσωπο" στην άμμο της παραλίας, όμως ο ίδιος δεν το ξέρει. Η θάλασσα είναι ακυμάτιστη αυτό το βράδυ και μοιάζει να έχει κάνει ανακωχή με τις πλαγιασμένες, στην παραλία, μορφές, ώστε η μνήμη να παραμένει εκεί σκόπιμα ποθώντας ματαίως την αιωνιότητα. Στην εφήμερη ουτοπία, λοιπόν, που η λαγνεία της μοναξιάς προσφέρει γενναιόδωρα για την ίαση της θλίψης, ο ναυαγός κάθεται ανάσκελα και στοχάζεται μερικές φιλοσοφικές και υπαρξιακές του ανησυχίες. Αναρωτιέται πως ο άνθρωπος μπορεί να γεννιέται θεός και να καταλήγει αδύναμος λίγο πριν τον θάνατο. Άραγε το φως και η δίψα για "ζωή", "la vie", που ακριβώς ξοδεύεται στην υποταγή της ματαιότητας;

Δίπλα στην ανοιχτή του αριστερή παλάμη, βρίσκεται αφημένο το κλαδί με το οποίο χάραξε το προηγούμενο ηλιοβασίλεμα το "δακρυσμένο πρόσωπο". Είναι το ίδιο κλαδί που βρήκε την πρώτη μέρα και με το οποίο χάραξε όλα τα προηγούμενα "πρόσωπα" στην άμμο. Το μαζεύει ξανά με το αριστερό του χέρι και το παρατηρεί άλλη μια φορά με θαυμασμό, όπως ο ζωγράφος το αγαπημένο του πινέλο. Έχει ένα φλοιό κοκκινωπό, πορφυροβαμμένο, όπως η φύση μίλτωσε, κομμένο σε ευθεία τομή σαν από πριόνι, που όμως, εδώ σε αυτό το έρημο από ανθρώπους μέρος δεν θα μπορούσε να είναι εφικτό.

Κοιτάει την τομή στην άκρη του μικρού κλαδιού και επικεντρώνει την προσοχή του στους δυο μικρούς δακτύλιους που μόλις που φαίνονται και μαρτυρούν την ηλικία του. Το κλαδί αυτό έχει ηλικία δυο ετών, σκέφτεται, και νοιώθει έκσταση όταν αναλογίζεται τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να δημιουργήθηκαν. Περιεργάζεται το "δέρμα" αυτού του παράξενου κλαδιού, που κόκκινο καθώς είναι του μοιάζει με χέρι ανθρώπινο, το οποίο κοκκινίζει καθώς το διαπερνούν οι φλέβες και οι αρτηρίες.

Ψηλά στον ουρανό το μαύρο μωσαϊκό συναισθημάτων, που κρατά ολόκληρη την έμβια φύση κλειδωμένη στον εσωτερισμό της, αρχίζει να σπάει από ένα φως που γεννάται, θα έλεγε κανείς, παρθενικά και σχηματίζεται σαράντα πέντε μοίρες πάνω από τον ορίζοντα. Ένα άστρο που εμφανίστηκε από το πουθενά προκαλεί δέος στον ναυαγό και φόβο ταυτόχρονα καθώς η ένταση του φωτός και το μέγεθός του αρχίζει να αυξάνει. Το κόκκινο κλαδί πέφτει από τα χέρια του πάνω στον αριστερό κύκλο που συμβολίζει το αριστερό μάτι στο "δακρυσμένο πρόσωπο" της παραλίας. Το "Άστρο της αυγής" παίρνει την τελική του μορφή σχηματίζοντας πέντε ακτίνες φωτός που διαχέουν το φως σε πέντε συμμετρικά σημεία γύρω του.

Τα κύματα της θάλασσας σκορπούν παντού αντανακλάσεις που μοιάζουν με γυάλινα φθινοπωρινά φύλλα δέντρων, που, με τη σειρά του, ο άνεμος τα σκορπά και τα θρυμματίζει στους δρόμους, στα κτίρια και στις απογυμνωμένες πλατείες των μεγάλων πόλεων. Τα αδέσποτα όνειρα, γυμνά, χαράσσονται καθώς τα χτυπά ο άνεμος με τα θρυμματισμένα φύλλα και βάφονται κόκκινα καθώς το αίμα κυλά από τις πληγές του κορμιού τους ανήμπορα να αντιδράσουν.

Καθώς η ένταση του φωτός όλο και αυξάνει, από την κάθετη ακτίνα του πεντάκτινου ανεστραμμένου άστρου, ένα μονοπάτι φωτός αρχίζει να σχηματίζεται και να διασχίζει τον ουρανό μέχρι που φτάνει στην άκρη της παραλίας λίγο μακριά από το σημείο που στέκεται αποσβολωμένος ο ναυαγός. Η παραλία φωτίζεται και αυτά που το φως αποκαλύπτει διαφέρουν από την εικόνα που είχε το συγκεκριμένο μέρος της παραλίας κατά την διάρκεια της μέρας. Αυτό προκαλεί την περιέργεια του ναυαγού, ο οποίος αποφασίζει να πάει να δει τι συμβαίνει από κοντά. Έτσι, λοιπόν, αρχίζει να τρέχει προς το σημείο εκείνο.

Λίγα λεπτά αργότερα ο ναυαγός είναι σε θέση να δει πιο καθαρά το μέρος το οποίο φωτίζεται από το πεντάκτινο αστέρι. Το χρώμα της άμμου είναι πιο σκουρόχρωμο από αυτό που την στιγμή αυτή πατά και η θάλασσα πιο μπλε από τον γαλαζοπράσινο χρωματισμό που είχε συνηθίζει να βλέπει κάθε αυγή που ξυπνούσε και κάθε πρωινό που ανέβαινε στον λόφο να βρει τροφή. Αυτό που του κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι μια παράξενη κατασκευή που ξεπροβάλει από την άκρη του δάσους και μοιάζει με καλύβα. Σίγουρα είναι η πιο παράξενη καλύβα που έχει δει ποτέ του, δεν τον νοιάζει όμως γιατί τώρα ξέρει πως και κάποιος άλλος βρίσκεται μαζί του στο νησί και δεν είναι μόνος. Αυτή η φλόγα της ελπίδας, της ύπαρξης μιας συντροφιάς γι’ αυτόν εκεί, τον κάνει να ξεχάσει για λίγο το παράξενο άστρο που τόσο ξαφνικά εμφανίστηκε από το πουθενά, και να ανυπομονεί να γνωρίσει τον κάτοικο αυτής της παράξενης καλύβας ελπίζοντας ενδόμυχα ότι μπορεί να είναι ο σύντροφός του που χάθηκε στο ναυάγιο πριν πολύ καιρό.

Σε κάθε του βήμα η σκέψη τρέχει μαζί του όπως και η φαντασία του που τον έχει πείσει πια ότι αυτός που μένει στην καλύβα της φωτεινής πλευράς της παραλίας είναι ο σύντροφός του, όχι με την υλική του ανθρώπινη μορφή, αλλά το στοιχειό της ψυχής του που απέμεινε από τον θάνατό του. Η μορφή που η ψυχή παίρνει μετά τον θάνατο.. έτσι ακριβώς όπως έμαθε από τους μάγους του χωριού του από παιδί.

“Περίμενε φίλε μου, περίμενε…”

Συνεχίζεται...

Πανσέληνος

2010-08-31T22:51:00.003+03:00

Ο Αύγουστος σιγά σιγα μας αποχαιρετά και αυτός και μαζι του το καλοκαίρι που συνιστά την γήινη ουτοπία που όλοι μας θέλουμε να ζήσουμε αλλα ποτέ κανεις δεν ζει πραγματικά. Στο τέλος νομίζουμε οτι όλα ήταν υπέροχα αλλα τελικά ήταν απλά μια ψευδαίσθηση. Μερικές φορές όμως έχουμε μάθει να ζούμε με τις ψευδαισθήσεις και η πιο χαρακτηριστική είναι η πανσέληνος η οποία έχει την μοναδική ιδιότητα να είναι και ψευδαίσθηση και πραγματικό γεγονός...

(24/8)

Πανσέληνος αυτό το βράδυ φωτίζει την ψυχρή
μου αδιέξοδη σκέψη του νου σαν παραμύθι
επικαλύπτει το βάρος της ψυχής μου με υγρή
ασημένια ένδυση που πάνω στο μέτωπο τρέχει

Τότε ανοίγω τα μάτια και βλέπω το λυγερό
κορμί της στο καμπύλωμα της φωτεινής σελήνης
με την πλάτη ακουμπισμένη ύπνο τρυφερό
σαν μωρό να ευχαριστιέται σε όνειρο γαλήνης

Τα μαλλιά της σκεπάζουν ελαφρά, καθώς κυλάνε
από τους ώμους, το ασημί της σεληνοφεγγιάς
και πορφυρωνουν τα μάτια μου σαν είναι
απασχολημένα στην υπέροχη στιγμή της...

Κάπου στη Θεσσαλονίκη!

2010-06-29T18:41:00.006+03:00

Αποφάσισα να σας βάλω ένα κουίζ! Ποιο σημείο της πόλης της Θεσσαλονίκης απεικονίζεται στην πιο πάνω φωτογραφία του 1910, ακριβώς 100 χρόνια πριν; Αν προσπαθήσετε πολύ θα μπορέσετε να διακρίνετε δύο τουλάχιστον ιστορικά μνημεία της πόλης που θα σας βοηθήσουν. Αχ αυτή η πόλη που αλλάζει...

Απόγνωση

2010-06-25T23:03:00.003+03:00

Πάρε με ένα τηλέφωνο φίλε
την ώρα αυτή που ανάγκη έχω
μια παρηγοριά, έναν έπαινο
των εγωκεντρικών μωρών στιγμών μου.

Στο παραπέτασμα μιας νύχτας
σύντομης είναι αναρτημένες,
απ’ τον λαιμό δεμένες αλυχτούν
μη φύγει η άξια ψυχή τους

και σαν παιχνίδι με αντιπάλους,
αντίβαρό μου η μηδαμινή
μου αυτοαξία με συνθλίβει
μιας και έπομαι κλιτού ζυγού.

Πώς να πιάσεις απ’ το χέρι μου
τον χτύπο του αόρατου κορμιού μου
να πεις σ’ αγάπησα, αφού λείπει
στο πένθος το βλέμμα και τα χείλη;…

-

2010-06-25T01:38:00.000+03:00

Δεν αξίζω τίποτα...

Χορός και συναυλία

2010-06-17T22:15:00.008+03:00

Χτες ήταν μια συναυλιακή μέρα για μένα. Βρέθηκα με φίλους στο θέατρο Γης για να ακούσουμε τα υπέροχα τραγούδια του Σωκράτη Μάλαμα, μερικά από τα οποία συνόδευσε με την φωνή της η Μαρίνα Δακανάλη. Ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος με κόσμο που αγαπάει αυτού του είδους την μουσική, πολλοί από του οποίους είχαν έρθει από μακριά.
Χάρηκα πολύ που ένιωσα για λίγο απελευθερωμένος και ένωσα την φωνή μου με το πλήθος. Τραγουδήσαμε και χοροπηδούσαμε όλη την ώρα και δεν αφήναμε κανένα στην ησυχία του. Τα νερά οι μπύρες και οι ρετσίνες έδιναν και έπαιρναν και όλοι μα όλοι τελειώσαμε την βραδιά μας λουσμένοι στο αλκοόλ. Κάποιοι δεν κρατήθηκαν και έριξαν μερικές "σταγόνες" στη σκηνή με αποτέλεσμα να ξενερώσει ο Μάλαμας μιας και υπήρχαν καλώδια εκτεθειμένα και εγκυμονούσε πρόβλημα βραχυκυκλώματος και κάποιος μπορεί κάποιος να πει ότι αυτή η συμπεριφορά είναι ασέβεια προς τον καλλιτέχνη. Δεν πειράζει, συγχωρεμένα τα παιδιά.
Σίγουρα σε κάποια συναυλία της επαρχίας τα πράγματα θα είναι πιο ήρεμα και ο Μάλαμας θα έχει περισσότερη όρεξη, αλλά χτες είχαμε ανάγκη να ξεσαλώσουμε.

Και τώρα να μια καλή επιλογή για κάποιον που θέλει να περάσει ευχάριστα το απόγευμα της Κυριακής

Η Σχολή Χορού Φυλλίς Μάντζιαρη παρουσιάζει την ετήσια παράσταση της σχολής στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και αξίζει την προσοχή μας μιας και το πρωτογενές υλικό της δημιουργίας είναι τα όνειρα, η ελπίδα, η αγάπη, η στοργή και άλλες αξίες και αρετές που βρίσκονται σε αυτό τον κόσμο διασκορπισμένες και ενίοτε κρυμμένες πίσω από τους εαυτούς μας (που αγωνίζονται για την αυτογνωσία), αλλά και μέσα στα πνευματικά μας έργα που στόχο έχουν σε κάποιες σημαντικές για μας στιγμές, να αγγίξουν την ψυχή μας και να νιώσουμε καλύτερα. Κάτι που το επιτυγχάνει αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι ο χορός. Έτσι λοιπόν την Κυριακή θα πάω να απολαύσω την παράσταση που με τόση αγάπη και όρεξη έχει στηθεί και την προτείνω σε όποιον βρίσκεται στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Να πω τελειώνοντας ότι καλό είναι να στηρίζουμε προσπάθειες τέτοιου είδους που στόχο έχουν την πνευματική διαπαιδαγώγηση των παιδιών αλλά και των μεγαλύτερων και να τις επιλέγουμε. Όποια παιδεία λαμβάνει ένα παιδί στο σχολείο είναι στείρα όταν δεν συνδυάζεται με όλα αυτές τις τέχνες που ασχολούνται με την πνευματική δημιουργία.

Όμορφος μου κύκνος

2010-06-13T16:55:00.004+03:00

Όμορφος κύκνος γεννιέται στη ζωή, ευαισθησία..
Άσπρο σύννεφο και γλιστρά στον άνεμο η ψυχή,
θερινή ,ζεστή, ρόδινη σαν ηλιοβασίλεμα.
Ομφή φωνή από τα χείλη της, ποίημα τραγουδάει.

Η λίμνη σου ενδιαίτημα συναισθημάτων
υγραίνει τα λευκά φτερά σου εμπνέοντας σε
αιωρήσεις πλεκτές στους στίχους των γλυκών ασμάτων
που μητρικά σου ψιθυρίζουν, νανουρίζοντάς σε.

Είσαι όναρ που το φευγιό της ζωής μου ηρεμεί
όπως ξεδιψάει η μέρα από τα χρώματα.
Λευκό μαντίλι που κυματίζει φιλημένο, ελαφρύ
και η νύχτα σ’ αγαπά που υπάρχεις στα αρώματα

Στα πλατιά φτερά σου η αγκαλιά αιδεστική
σε πορφυρά άνθη θα καμώνει την συστολή της.
Στο κήπο σου κάθε ευχή ανθίζει αληθινή
Της νιότης κύκνε, της ζηλευτής αθάνατής σου ήβης.

Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Γ'

2010-05-14T17:06:00.009+03:00

Πριν συνεχίσετε, διαβάστε: Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Α' ,Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Β'

Έτσι τυφλωμένος από το φως, ακούω έναν οξύ ήχο όμοιο με αυτόν που κάνει το χαρτί όταν σκίζεται ανοίγοντας τον δρόμο στις λέξεις και στα σχήματα που απεικονίζονται πάνω του να μετατοπίζονται στην πραγματικότητα. Είναι η Ίλσα που έρχεται κοντά μου. Σε κάθε της βήμα οι περσίδες του παραθύρου κλείνουν το σκοτάδι μέσα μου. Το μπαλάκι του μπέιζμπολ κρύφτηκε, πια, πίσω από το φως, που με τη σειρά του εγκλωβίστηκε πίσω από τις κλειστές περσίδες.

Το σώμα στο σκοτάδι είναι κρύο. Ακούς να συνασπίζονται οι γνωστές λέξεις και να διανθίζουν το μονοπάτι του Πόθου. "Je te montre la vie"(Θα σου δείξω τη ζωή) μου ψιθυρίζει στο αυτί η Ίλσα.

"Je vous montre la vie, Je vous montre la lumière et les ténèbres de votre âme, vous montrer le monstre de vous-même. Αυτές τις λέξεις φωνάζει μέσα από την Γκουέρνικα ο Πικάσο, μέσα από τον σουρεαλισμό της τέχνης του. Αυτός ο σουρεαλισμός αντικατοπτρίζει πλήρως την ανάγκη του ανθρώπου να φύγει από την πραγματικότητα της βίαιης φύσης του" λέγει ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, όπου σπούδαζα. Δίπλα μου στο αμφιθέατρο κάθεται η Μπελ, συμφοιτήτριά μου και καλή φίλη στα χρόνια που πέρασα στη Βοστόνη, με την οποία κράτησα επαφή και μετά τις σπουδές μου, μέχρι τον γάμο της όπου, όπως ήτανε φυσικό, απομακρύνθηκε από την παλιά της ζωή για να αφιερωθεί στη νέα της οικογένεια.

"Έχω πάρει μια εργασία με θέμα Τέχνη και Κινηματογράφος για το μάθημα της ζωγραφικής. Σχεδίασα κάποιες σκηνές από τον κινηματογράφο και έχω αγωνία αν ο καθηγητής μου τις αξιολογήσει θετικά, θέλεις να τις δεις να μου πεις την γνώμη σου;" είπε η Μπελ. Απαντώ θετικά. Η Μπελ ξεφυλλίζει το τετράδιο μπροστά μου και για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνω το ταλέντο που έχει στη ζωγραφική. Μια σκηνή από τον Μάγο του Όζ, μια άλλη από ταινία του Τσάπλιν και κάπου εκεί ένα σχέδιο της Ingrid Bergman με τον Humphrey Bogart από την ταινία Casablanca. Η λεζάντα γράφει Ίλσα και Ρίτσαρντ. Περίμενε λίγο, της λέω. "Ίλσα και Ρίτσαρντ" διαβάζω. "Ναι, Ίλσα και Ρίτσαρντ! Σου αρέσει;" με ρωτά η Μπελ.

"Je te montre la vie" μου λέει η Ίλσα ψιθυρίζοντας στο αυτί. Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Κάπου κοντά μου υπάρχει κι άλλος ένας άντρας αλλά τον διακρίνω θολά επειδή τα μάτια μου αργούν να συνηθίσουν το σκοτάδι πλαισιωμένο από το λιγοστό φως που η χαραμάδα του παραθύρου αφήνει να περάσει. Προφανώς δεν με έχει αντιληφθεί, τουλάχιστον για την ώρα. Σηκώνεται και ανοίγει το παράθυρο για να μυρίσει καλύτερα την θάλασσα που διακρίνεται στο βάθος του τοπίου. Το φως εισβάλει στον χώρο και μου χαρίζει μια πιο καθαρή οπτική εικόνα αυτού του λυτού δωματίου. Προφανώς είναι ένα σπίτι σε μια παραλία στο οποίο κάποιος παραθερίζει το καλοκαίρι ξεφεύγοντας από τις υποχρεώσεις του χειμώνα, αδειάζοντας τις σκέψεις του δροσίζοντάς τες στη θάλασσα. Στη γαλάζια θάλασσα.

Ο άντρας αυτός είναι νεαρός στην ηλικία. Φοράει ένα λευκό πολύ λυτό πουκάμισο και ένα παλιό καφετί παντελόνι, ενώ είναι ξυπόλυτος πάνω στο σανιδένιο πάτωμα. Έχει μαύρα μαλλιά που ανεμίζουν ελαφρά στο αεράκι που εισέρχεται από το ανοιχτό παράθυρο. Στέκεται αγέρωχος κρατώντας με το δεξί του χέρι το ένα παραθυρόφυλλο και με το άλλο ακουμπά στο περβάζι του παραθύρου και κοιτά τα κύματα που μοιάζουν να έρχονται από τον μακρινό ορίζοντα. Πάνω στο περβάζι υπάρχει μια γλάστρα με μαργαρίτες που η κίνηση του αέρα τις κάνει να μοιάζουν με νερόμυλους καθώς τα πέταλα βυθίζονται στο νερό και ξεπροβάλουν ξανά από την άλλη μεριά μέσα από τα αφρίζοντα κύματα.

Στα θεμέλια του νερόμυλου βρίσκεται τσακισμένο ένα καράβι. Ίσως είναι το καράβι του ναυαγού που τώρα στέκεται μόνος του αναπολώντας την χαμένη του συντροφιά στην μακρινή παραλία του σιέλ τοίχου στο σπίτι του Δαυίδ. Τα πέταλα του νερόμυλου βυθίζονται κάθε φορά λίγο πιο πάνω από το κατάστρωμα του ναυαγισμένου πλοίου, πάνω στο οποίο υπάρχει ένας πίνακας που απεικονίζει έναν άντρα, ο οποίος μοιάζει να ήταν η συντροφιά του άτυχου ναυαγού. Ο πίνακας αυτός μου φαίνεται γνωστός, και ο άντρας που απεικονίζεται είναι ίδιος με τον νεαρό άντρα που στέκεται μπροστά μου στο ανοιχτό παράθυρο.

Ένα ημερολόγιο στον τοίχο είναι ανοιχτό στον μήνα Αύγουστο γραμμένο στα ισπανικά, ενώ στο μικρό τραπεζάκι, στο κέντρο του δωματίου, είναι ανοιχτά δύο βιβλία. Πηγαίνω κοντά και ακουμπώ την ξύλινη καρέκλα που βρίσκεται μπροστά από το τραπέζι. Σηκώνω ελαφρώς τα βιβλία για να δω τα εμπροσθόφυλλά τους. Το ένα, αυτό που είναι γραμμένο στα γαλλικά, είναι το Les lys dans la vallee του Ονόρε ντε Μπαλζάκ, ενώ το άλλο είναι ένα απλό γαλλοισπανικό λεξικό. Παρατηρώ οτι στο βιβλίο του Μπαλζάκ είναι υπογραμμισμένη η φράση "Elle vous montre la vie comme elle est"(Θα σας δείξει τη ζωή όπως είναι). Αμέσως, με έκπληξη, αντιλαμβάνομαι ποιος είναι ο νεαρός άντρας που ακόμα στέκεται στο περβάζι του παραθύρου. Πηγαίνω πιο κοντά στο ημερολόγιο για να δω καθαρά την ημερομηνία. Είναι Αύγουστος του 1902.

Οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου περνούν νωχελικά για τον ναυαγό. Ο πόνος του μαλακώνει τον εγωισμό του και αυτό τον κάνει ευάλωτο και πολύ πιο ευαίσθητο στα ηλιοβασιλέματα. Αφήνεται, και το σώμα του πέφτει στην ζεστή άμμο. Τα υγρά μάγουλά του την υγραίνουν καθώς σκέφτεται τον σύντροφό του που ξεθωριάζει λίγο κάτω από τον ανθισμένο νερόμυλο.

Παρατηρώ τον νεαρό άντρα και αντιλαμβάνομαι σταγόνες να πέφτουν στο πλινθόκτιστο περβάζι του παραθύρου. Αυτός, όπως και ο Δαυίδ, δεν γνωρίζει την παρουσία μου στο χώρο, αφού δεν μπορεί να με δει. Κοιτώ τα βιβλία που είναι ανοιχτά στο τραπέζι. Τώρα πια ξέρω πως ο νεαρός Ισπανός προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να μάθει Γαλλικά μιας και στις αρχές του φθινοπώρου θα ταξιδέψει στο Παρίσι, όπου και θα μείνει αρκετό καιρό. Το ένστικτό μου με ωθεί να πλησιάσω τα βιβλία και να κοιτάξω ξανά την υπογραμμισμένη φράση "Elle vous montre la vie comme elle est", που για κάποιο λόγο έκανε εντύπωση στον νεαρό άντρα, στην σελίδα 16 του βιβλίου στα αριστερά. Ακουμπώντας την ανοιχτή σελίδα με τα τυπωμένα γράμματα, που η μελάνη τους ακόμα διατηρεί την μυρωδιά της, μυρώνοντας την ιστορία με τις ευωδιαστές, γαλλικές, ρομαντικές ιδέες του Μπαλζάκ, αισθάνομαι οτι πρέπει να τσακίσω την επάνω αριστερή άκρη της σελίδας ώστε να επισημάνω κάτι σημαντικό στη σελίδα αυτή που αργότερα μπορεί να είναι χρήσιμο.

Πάνω στο τραπέζι εκτός από τα δυο βιβλία, υπάρχει και μια ξύλινη, πολύ λεπτά διακοσμημένη, καφετί κοσμηματοθήκη με τετράγωνο σχήμα. Στο πλάι με ξυλόγλυπτα γράμματα κόκκινου χρώματος διακρίνεται η επιγραφή "Souvenir de Paris". Ο νεαρός άντρας γυρίζει το κεφάλι του ώστε να κοιτά προς το τραπέζι σκουπίζοντας ταυτόχρονα τα δάκρυα από τα μάτια του. Το βλέμμα του αναζητά κάτι συγκεκριμένο και μόλις το βρίσκει περπατά μέχρι το τραπέζι και το παίρνει, ενώ ταυτόχρονα κλείνει τα ανοιχτά βιβλία τοποθετώντας τα στη βιβλιοθήκη πίσω του. Περιεργάζεται την ξύλινη κοσμηματοθήκη και οδηγεί την ματιά του μακριά στον ορίζοντα, πάνω από την ήρεμη Αυγουστιάτικη θάλασσα.

Λίγο πριν πέσει ο ήλιος στη δροσερή θάλασσα του Αυγούστου, ο ναυαγός αισθάνεται οτι το κενό της απουσίας του φίλου του θα πρέπει με κάποιον τρόπο να καλυφθεί, γι' αυτό αμέσως σηκώνεται από την άμμο και ψάχνει για ένα μικρό κλαδί κάτω από τα πευκόδεντρα. Δίπλα από τις κίτρινες πευκοβελόνες και τους πεσμένους σποροφόρους κώνους βρίσκει τελικά ένα μικρό κυρτό κλαδί, αιχμηρό στη μια άκρη του και γεμάτος χαρά, που θα πετύχει επιτέλους το σκοπό του, το σηκώνει από το έδαφος και κατευθύνεται προς την αμμουδιά που πριν λίγο καθόταν.

Πιάνει και με τα δυό του χέρια σφιχτά το κλαδί και κάνει ένα μεγάλο κύκλο με παχύ περίβλημα στην άμμο γυρίζοντας γύρω από τον εαυτό του. Μόλις τελειώνει τον κύκλο, ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, βγαίνει από αυτόν και με το κλαδί φτιάχνει άλλους δύο μικρότερους μέσα στον μεγάλο καθώς και μια γραμμή ανάμεσα στους δύο μικρότερους κύκλους.

Από τον ήλιο, πια, είναι ορατό μόνο ένα μικρό μέρος του ενός του ημικυκλίου. Ο ουρανός βάφεται σιγά σιγά εβένινος και αυτό ενεργοποιεί ένα μικρό ψίθυρο που καλεί την ψυχή μας να δημιουργήσει. Τα φώτα των αστεριών τρεμοπαίζουν στο ρυθμό που το κάλεσμα ακούγεται από την ψυχή και το ύδωρ καλείται να δροσίσει αενάως την αμμουδιά με την μορφή μικρών κυμάτων που φτάνουν και σταματάνε στα πόδια του ναυαγού. Και όπως το ύδωρ της θάλασσας, έτσι και η ψυχή ξεσπά πάνω στον ναυαγό, ο οποίος συνειδητοποιεί πως πρέπει να κάνει κάτι ακόμα ώστε το σχέδιο που σχημάτισε στην αμμουδιά να είναι ολοκληρωμένο. Με το κλαδί του λοιπόν, χαράσσει δυο μικρές γραμμές κάτω από τον αριστερό μικρό κύκλο που ο ίδιος το ονομάζει "μάτι". Κάθεται οκλαδόν μπροστά από αυτό που δημιούργησε και ονομάζει τις δυο αυτές γραμμές "δάκρυα".

Κάθε πρωί που θα ξυπνάει ο ναυαγός θα ανακαλύπτει οτι η θάλασσα έσβησε τα σημάδια που άφησε στην άμμο την προηγούμενη μέρα. Σε κάθε ηλιοβασίλεμα όμως αυτός θα παίρνει το κλαδί του από τα πευκόδεντρα και θα σχηματίζει ένα καινούργιο, το οποίο κάθε φορά θα μοιάζει όλο και περισσότερο στο πρόσωπο του πίνακα που ξεθωριάζει μέρα με την μέρα κάτω από τον ανθισμένο νερόμυλο.

Συνεχίζεται...

Ντροπή!

2010-05-06T04:19:00.008+03:00

Η κοινωνία που συγκροτούν οι άνθρωποι δεν διαφέρει και πολύ απο αυτες των υπόλοιπων έμβιων όντων. Το γεγονός, δε, οτι ο άνθρωπος έχει ανεπτυγμένη την ικανότητα της λογικής καθιστά την κοινωνία του θλιβερό κτηνώδες κατασκέβασμα του εγωισμού. Η λογική υπάρχει μέσα στον παραλογισμό σαν ομόκεντρος κύκλος πραγμα που επιτρέπει στον παραλογισμό να εγκλωβίζει περιμετρικά την λογική και να την στραγκαλίζει προκαλώντας της ασφυξία. Αυτή ειναι η βασική λειτουργία - μηχανισμός που αναπτύσει τις σχέσεις και τους δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων, επομένως και των κοινωνικών δομών τους.
Κάποτε υπήρχε μια κοινωνία στον ελλαδικό χώρο που αποτέλεσε μήτρα άλλων νεότερων πολύ σημαντικών κοινωνιών του ανθρώπινου γένους, σημαντικών και ιδιαίτερων λόγο των μελανών σελίδων που άφησαν στην ιστορία μας. Η κοινωνία αυτή προνοούσε και ενδιαφερόταν πολύ για την ικανοποίηση του παραλογισμού των μελών της θυσιάζοντας τα παιδιά της στον Καιάδα. Τα άχρηστα παιδιά της. Αυτά τα παιδιά που η λογική θεωρούσε οτι ήταν ανάξια να προσφέρουν πράγματα στην κοινωνία. Άξιος συνεχιστής της κοινωνίας αυτής στάθηκε τον προηγούμενο αιώνα ο Χίτλερ υποκινουμενος απο την ξενοφοβία και απο την άνευ προηγουμένου οικονομική κρίση που μάστιζε την ευρώπη την δεκαετία του 30' η οποία δεν άργησε να μετατραπεί σε ιδεολογική.
Σήμερα λοιπόν η δική μας κοινωνία ερχεται ξανά σε επαφή με μια οικονομική κρίση και ζητά μια διέξοδο που θα την οδηγήσει σε μια δήθεν ανάκαμψη. Πόσο ώριμη, όμως, είναι ωστε να πάρει τις σωστές αποφάσεις, να δει τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος και να δώσει λύσεις εκεί που χρειάζονται; Η απάντηση ήρθε χτες με τον θάνατο 3 ανθρώπον και την θυσία ενός παιδιού που δε πρόλαβε να γεννηθεί. Χτες η κοινωνία μας αποφάσισε να θυσιάσει τα αγέννητα παιδιά της και έτσι ντύθηκε με τις χλαμίδες του φασισμού και του νεοναζισμού ωστε να γιορτάσει τον νέο Χίτλερ που γεννήθηκε για να ηγηθεί της επανάστασης.
Οι άνθρωποι που απαρτίζουν την κοινωνία σήμερα είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων σε όλες τις δήθεν ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Είναι σε θέση αυτοί να ανατρέψουνε το κεφάλαιο; Να κάνουν αγώνες για την προάσπιση της ελευθερίας τους και της ιδεολογικής τους ανεξαρτισίας; Να σταθούν αλληλέγγυοι στους λαους που έχουν την ανάγκη μας; Η κοινωνία που έχουμε σήμερα δεν συγκρίνεται, οχι με αυτη που απελευθέρωσε την χώρα απο την τουρκοκρατία, όχι με αυτη που στη Γαλλία οδήγησε στην επανάσταση του 1789, αλλα ούτε καν με την κοινωνία της παλαιολιθικής εποχής!
Αίσχος!

Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Β'

2010-04-29T18:21:00.007+03:00

Πριν συνεχίσετε, διαβάστε: Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Α'

Η θλίψη στα πρόσωπο της Ίλσα ήταν το μόνο ορατό σημάδι που φανέρωνε τον ψευδόπικρο πόνο που ο χρόνος αφήνει σε όσα με μαεστρία θολώνει, κρύβοντας την ολότητα της ομορφιάς τους και την υπερεκτιμημένη σπουδαιότητα που ίσως να είχαν κάποτε. Μιλώ φυσικά όχι για τα αντικείμενα που το κουτί κρύβει μέσα του, αλλά για τα συναισθήματα που κορυφώνουν τις στιγμές στην ζωή μας. Και όταν συλλογιζόμαστε όλα αυτά, νιώθουμε γειωμένοι σαν να έχουμε ξαπλώσει στην πλαγιά ενός λιβαδιού για να χαρούμε το ηλιοβασίλεμα μαζί με το χορταράκι που φυτρώνει δίπλα, την παπαρούνα, το τριφύλλι, την καλαμιά στο διπλανό ποτάμι, την ίρις και το στάχυ.
Μετά την καταιγίδα όλα γνωρίζουν ότι θα δημιουργηθούν ξανά.

Η παλάμη του ενός χεριού ήταν κόκκινη σαν να είχε βυθιστεί στο εσωτερικό κάποιου κορμιού για να αγγίξει μια ψυχή ήσυχα. Παρά το ξάφνιασμά μου δεν έχασα την ψυχραιμία μου. Αυτό το ροδόχρους πρόσωπο δεν θα μπορούσα ποτέ να το φοβηθώ. Σηκώθηκα και κάθισα οκλαδόν μπροστά της. Έπιασα το χέρι με την κόκκινη παλάμη και ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνάει στη ραχοκοκαλιά μου και να κάνει τον λαιμό μου να πνίγεται σαν από συγκίνηση όταν λαχταράει για ένα συναίσθημα και ο λόγος ήταν ότι το χέρι της Ίλσα ήταν κρύο και λείο σαν να λαξεύτηκε από μάρμαρο. Απ’ την άλλη, δεν ήταν καθόλου άκαμπτο, είχε την ευλυγισία του χεριού μιας χορεύτριας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πλάστηκε την ίδια μέρα που πλάστηκε και ο υπόλοιπος κόσμος. Ότι ζούσε για πάντα κάπου εδώ.

"Γιατί είσαι λυπημένη; Μοιάζεις με πλάσμα αγγελικό.. δεν θα έπρεπε να έχεις θνητά συναισθήματα", της είπα.
"Τα συναισθήματα είναι αθάνατα." Απάντησε. "Έρχονται και επουλώνουν τις πληγές της αμαρτίας. Είναι ένα ποταμάκι που ξεδιψάει έναν έρημο τόπο που υπάρχει για να είναι έρημος, και ο τόπος αυτός είναι ένας μικρός θάνατος ακριβώς γιατί υπάρχει για να είναι ένα άψυχο σώμα. Εκεί που δε θα πατήσεις ποτέ δε θα ζήσει το ταξίδι, κανένας άνεμος δεν θα σκίσει κάποιο άσπρο πανί πάνω στην ένταση του για να αφήσει ναυαγούς.. ανθρώπους για τους ανθρώπους.. δεν θα ακουστούν ποτέ τα τραγούδια τους εκεί, ούτε το ποτό τους θα μεθύσει το χώμα του. Κανείς δε θα λέει ιστορίες για λευκάνθεμα και λυρικές καταιγίδες."

Μερικές φορές μετά την καταιγίδα η θάλασσα εξακολουθεί να έχει εκείνο το μουντό χρώμα που θυμίζει την νύχτα, η όποια σε λίγες ώρες θα γεμίσει τον ουράνιο θόλο. Ο ναυαγός, γυμνός, το γνωρίζει καθώς την παρατηρεί, όμως μόνος του καθώς είναι δεν ντρέπεται για την γύμνια του και γι' αυτό δεν θα τρέξει να βρει τα βρεγμένα κουρέλια από το ναυάγιο για να σκεπαστεί, μόνο αναλογίζεται και αναρωτιέται για ποιό λόγο ταξίδευε μόνος του. Και τότε η νύχτα πέφτει και του "χαρίζει" τ' αστέρια και μια σπίθα για να ανάψει φωτιά στα ξερόκλαδα των κωνοφόρων που βρήκε εκεί κοντά. Θα βρει καρύδες, μάνγκο και μπανάνες για να χορτάσει την πείνα του και θα πέσει να κοιμηθεί περιμένοντας να 'ρθει η αυριανή μέρα ώστε να κοιτάξει και πάλι την ίδια μουντή θάλασσα και να αναρωτηθεί για ποιό λόγο ταξίδευε μόνος του.

Η νύχτα σκοτεινιάζει το τοπίο και μια λαμπρή ομίχλη το θολώνει στα μάτια μου. Τα κύματα μοιάζουν με ψάρια που έβγαλαν φτερά και πετάνε μακριά από τα χέρια μου που μάταια προσπαθούν να τα πιάσουν. Πνίγομαι. Με παρασέρνουν μακριά από την αμμώδη παραλία, από το δάσος με τις φοινικιές, από το ίδιο το νησί.

Ένα χέρι, που στην αφή θυμίζει μάρμαρο λαξεμένο, μου αγκαλιάζει τον λαιμό και ένα άλλο ανοίγει μια πόρτα πίσω μου. Με οδηγεί μέσα και όταν αυτή κλείνει το χέρι εξαφανίζεται και εγώ βρίσκομαι μπροστά σε έναν σιέλ τοίχο να κοιτώ έναν πίνακα αντίγραφο του "Μπλε Γυμνού" του Pablo Picasso, ενώ βλέπω το είδωλό μου να αντανακλάται από την γυάλινη επιφάνεια που καλύπτει και προστατεύει τον πίνακα. Πίσω μου ένα γραφείο, ένα κρεβάτι, και γενικά μια ακαταστασία επικρατεί. Το γνωρίζω αυτό το δωμάτιο.

Γρήγορα εμφανίζεται ο Δαυίδ κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί, ίδιο με αυτό που περιμένει στην είσοδο του σπιτιού μου να ανυψωθεί στο πατάρι της αμφισβήτησης, και το τοποθετεί στο κέντρο του δωματίου, ενώ κοιτώντας δεξιά και αριστερά του τα σκόρπια βιβλία, cd's, δίσκους βινυλίου και άλλα περιττά πλέον μικροαντικείμενα, διακρίνεται στο βλέμμα του η ανυπομονησία να φυτέψει μέσα εκεί τον σπόρο που θα σφυρηλατήσει τα δεσμά που θα κρατήσουν φυλακισμένη την ύπαρξη της Ίλσα. Η βιβλιοθήκη, τα συρτάρια, το γραφείο όλα λεηλατημένα. Όλα έρμαια της μοίρας και όλα επιλογές του ανθρώπου που ως γνωστόν ξέχασε τις ευκαιρίες που είχε για να φέρει γαλήνη στην ψυχή του. Που ξέχασε για ποιο λόγο ταξίδευε μόνος του στον Ωκεανό.

Καθώς ο Δαυίδ γέμιζε το κουτί σιγά σιγά άρχισα να βλέπω το πρόσωπο της Ίλσα να σχηματίζεται στη μια πλευρά του κουτιού σαν ιχνογράφημα παιδικό και το σκίτσο άφηνε γραμμές να επεκτείνονται προς τα δεξιά και προς τ' αριστερά κάθε φορά που ένα καινούργιο συναίσθημα απαξίας, αθυμίας και αντιπάθειας προς εμένα εξέπεμπε από το βλέμμα του Δαυίδ καθώς τοποθετούσε τα σύμβολα μιας φιλίας που θύμιζαν εμένα. Οι γραμμές λοιπόν σαν τρίχες μαύρες, από την ραθυμία της ψυχής μας να τις δώσει χρώμα, σαλεύουν απελπισμένες γιατί θέλουν να βγουν έξω από το πλαίσιο. Να τις αγαπήσει ο αέρας να τις ερωτευτεί η βροχή. Να δουν τον χρόνο να πέφτει από αυτές σαν φτερό. Και τότε καταλαβαίνω ότι οι γραμμές αυτές αναπαριστούν κύματα.

Κοιτώ τα πόδια μου που βουλιάζουν στην άμμο. Πόσο λατρεύω αυτή την αίσθηση στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι. Κοιτώ πέρα από τα κύματα που έρχονται και με δροσίζουν και βλέπω μια βάρκα να οδηγείται από τα κύματα στην ακτή, και μέσα έναν επιβάτη να κρατά αντί για κουπί ένα μεγάλο φτερό και μ' αυτό να προσπαθεί να επιβληθεί στα κύματα και να αλλάξει την ρότα του ταξιδιού μα μάταια.

Τα μάτια της Ίλσα στο κουτί ανοίγουν, ξηρά, χωρίς δάκρυα και με ένα επιβλητικό ύφος. καρφώνονται πάνω μου. "Όλοι ταξιδεύουμε μόνοι μας" μου λέει. Είναι το μεγάλο "θέλω" της μοίρας από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, ή μήπως δεν τολμούμε να ξεφύγουμε; Μοιάζει με μια μεγάλη λευκή σφαίρα πάνω στην οποία υπάρχουμε εμείς, μαύρες κουκίδες που αρεσκόμαστε να ζούμε στην επιφάνειά της επειδή η αντίθεση που κάνει το δικό μας χρώμα με αυτό της επιφάνειας της άσπρης μπάλας μας κάνει να νιώθουμε σημαντικοί για την ουσία της ύπαρξης. Η λευκή σφαίρα είναι η αδυναμία μου, το μαλακό μου προσκεφάλι, η προέκταση της ασφάλειας που νιώθω και ο πιστός μου σύμβουλος.

Ενώ κάνω αυτές τις σκέψεις βλέπω τον Δαυίδ να παίρνει στα χέρια του ένα μπαλάκι του μπέιζμπολ που κρυβότανε πίσω από ένα βιβλίο του Coelho, που εγώ ποτέ δεν συμπάθησα, και να το κοιτάζει για κάποια δευτερόλεπτα πριν κάτσει στο κρεβάτι και αρχίσει να αναλογίζεται κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο στο κενό του απογευματινού ουρανού. Γνωρίζω πολύ καλά αυτό το μπαλάκι. Εγώ του το είχα κάνει δώρο όταν, πριν χρόνια και ενώ σπούδαζα στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης, μυήθηκα στον κόσμο του μπέιζμπολ. Ενώ παρακολουθούσα έναν αγώνα των Red Socks (την ομάδα της Βοστόνης που υποστήριζα και υποστηρίζω), ο μπάτερ των Red Socks απέκρουσε το μπαλάκι και το έστειλε εκτός αγωνιστικού χώρου στην κερκίδα που καθόμουν. Εγώ χωρίς να χάσω χρόνο κατάφερα να το πιάσω πριν προλάβει κάποιος άλλος, και το κράτησα, γιατί στο μπέιζμπολ όταν το μπαλάκι βγει εκτός γηπέδου έχεις το δικαίωμα να το κρατήσεις.. ως αναμνηστικό. Αρέσκομαι στους αποτυχημένους μάλλον. Αυτή η ομάδα έχει να πάρει πρωτάθλημα από το 1918.

"Η Μαργαρίτα δεν άνθισε ακόμη" Αυτά ήταν τα λόγια του όταν του έδινα το μπαλάκι του μπέιζμπολ κοιτώντας ταυτόχρονα την αδερφή του που γελούσε στο δίπλα δωμάτιο ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο. Είχα να την δω ένα χρόνο και εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε διαφορετική. Πιο προσιτή. Ίσως έφταιγε το χαμόγελό της.

Η Μαργαρίτα ήταν τότε 24. Εγώ 27. Ο αδερφός της επέμενε ότι ήταν ακόμη πολύ ανώριμη. Εγώ δεν το έλαβα υπόψη μου γιατί υπερίσχυε τότε η χαμηλή μου αυτοεκτίμηση. Δεν άκουσα τις συμβουλές του. Μόλις είχα γυρίσει από μια ζωή στην οποία έμαθα να παίρνω αυτά που θέλω χωρίς να διστάζω από την γνώμη των άλλων. Ποιοί είναι οι άλλοι που θα μου πουν τι θα κάνω έλεγα. Ούτε τον εαυτό μου δεν άκουγα.

Το 1993 υπήρχε ένα μπαράκι στην παραλία της Καλαμαριάς από το οποίο έβλεπες μια υπέροχη θέα. Όχι ότι από τα άλλα δεν έβλεπες, αλλά εκείνο είχε μια όμορφη έντεχνη μουσική με την οποία όλα όσα απολάμβανες με την όρασή σου μετουσιώνονταν σε εικόνες γεμάτες χρωματιστούς παλμούς που έκαναν τα παράκτια φώτα να τρεμοπαίζουν στους ρυθμούς των Κατσιμιχαίων, στους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και στη μουσική του Λοΐζου, που αγαπούσα πολύ να ακούω.

Μια εβδομάδα μετά την συνάντηση με τον Δαυίδ, όπου του έδωσα το μπαλάκι του μπέιζμπολ, είδα στο μπαράκι που σύχναζα την Μαργαρίτα συνοδευόμενη από δύο φίλες της. Δεν πέρασαν πολλά λεπτά μέχρι να αντιληφθεί την παρουσία μου. Με κοίταξε και μου γέλασε. Το βιολί που ακουότανε στο χώρο μου θύμισε πουλί που προσπαθεί να πετάξει με άγαρμπο τρόπο. Το βλέμμα της μου έδινε να καταλάβω ότι ένιωθε για μένα ένα ιδιαίτερο συναίσθημα και κάθε φορά που σκεφτόμουν ότι αυτή η κοπέλα μπορεί να με αγαπά ένιωθα ένα ρίγος να διαπερνάει την ράχη μου και να συστέλλει το βλέμμα μου που διψούσε για αυτή την ένωση.

Το βλέμμα της γνωστό. Κοιτούσε βαθιά τον ορίζοντα που γέμιζε την θάλασσα με ύδατα για να κολυμπούν τα θαλασσοπούλια στην επιφάνειά της. Κάτι φαινότανε να σκέφτεται καθώς οι τελευταίες ακτίνες της μέρας χάνονταν στα διάφανα ύδατα και αυτό το κάτι επιμελώς γρατζούνιζε την χορδή του βιολιού στον ήχο που άκουγα. Τα μαύρα μάτια της έδιναν γοητεία στο λευκό της πρόσωπο και συνδυάζονταν με τα σγουρά καστανά μαλλιά της όπως η γλυκύτητα της αρμονίας στον ήχο του βιολιού που περνά μέσα από τα σχήματα F. Στα χέρια της κρατούσε το άσπρο μάλλινο γαλλικού τύπου μπερέ που αγαπούσε να φορά εκείνες τις μέρες, με τα άσπρα γάντια της να τα καλύπτουν από το ελαφρύ ψύχος του απόβραδου.

Κοιτούσε αριστερά την μια φίλη της, μετά εμένα και γελούσε ξανά κοιτώντας την άλλη φίλη της. Ίσως κατάλαβε ότι ήμουν γυμνός στο μοναχικό νησί των καραβοτσακισμένων ναυαγών. Κάποια στιγμή κοιτώντας με, σήκωσε το κεφάλι και στρέφοντάς το προς την φίλη της στα δεξιά της, διάβασα τα χείλη της να λένε "Ας του δώσω κάτι πικρό να πιεί..." Έπεισα τον εαυτό μου ότι το φαντάστηκα, απλώς.

Οι ήχοι, η μουσική σαγηνεύουν τα αναλιγώματα των πόθων μου και χαρίζουν στο ναυαγό έναν ελαφρύ ίσκιο πάνω από την ερωτική παγίδα. Η Μαργαρίτα βημάτιζε προς το μέρος μου εμπνέοντας νέους πόθους. "Καλησπέρα, τι κάνεις Ιάσονα;" μου είπε, και μου χάρισε ένα λάγνο χαμόγελο.

Αρχίσαμε να μιλάμε για τα παλιά, για τη ζωή του καθενός, για πράγματα χαζά και για λιγότερο χαζά. Κάθε φορά σήκωνε τα χέρια της για να σχηματίσει εικόνες κινούμενες στα λόγια της και οι κινήσεις των χεριών παιχνίδιζαν την καρδιά μου, η οποία με τη σειρά της με απελευθέρωνε σαν περήφανο καπετάνιο. "Μ' αρέσει έτσι όπως γελάς" είπα, "Έρχεται σαν φως και φεύγει σαν σκοτάδι" απάντησε, "όπως ή ψυχή" είπα εγώ, "που μένει χωρις έρωτα" πρόσθεσε. Στις τελευταίες της λέξεις ήρθε κοντά και κοίταξε αινιγματικά τα μάτια μου προφανώς για να ψάξει αυτή την ψυχή μέσα μου, να την αλιεύσει σαν ψάρι τρομοκρατημένο. Τσαλαβουτούσε στα νερά γυμνή σηκώνοντας αφρούς αλμύρας και τελικά κατάφερε να το πιάσει πριν αυτό προλάβει να πετάξει ψηλά στον ουρανό. Ένιωσα μια παράξενη ηδονή. Έπιασα το χέρι της και το κράτησα σφιχτά σαν να την παρακινούσα να κρατήσει την ψυχή μου για πάντα κοντά της και να την αγαπά. Έσκυψα κοντά της, και μετά πιο κοντά και στο παραλήρημα της σιωπής ανάμεσά μας την φίλησα στα χείλη.

Μετά από ένα δευτερόλεπτο που φάνηκε να το απολαμβάνει, απομακρύνθηκε από τα χείλη μου και με χαστούκισε. Μου είπε "Ξέρεις κάτι; Είσαι ένα καθίκι αγόρι μου!" και έφυγε βιαστικά, δίνοντας σε ακόμα μια Αργοναυτική εκστρατεία ένα άδοξο τέλος.

Αυτά έγιναν τότε, και τώρα βλέπω τον Δαυίδ να σφίγγει το μπαλάκι του μπέιζμπολ γεμάτος οργή, η οποία οφείλεται και στο λογότυπο των Red Shocks που είναι κόκκινο, και το κόκκινο είναι ένα χρώμα που πάντα τον γέμιζε οργή. Το "Ας του δώσω κάτι πικρό να πιεί" δεν σταμάτησε το βράδυ της συνάντησής μου με την Μαργαρίτα. Η Μαργαρίτα μίλησε για την "κακή μου συμπεριφορά" στον Δαυίδ και φυσικά εξιστόρησε τα γεγονότα μέσα από το δικό της πρίσμα και το έκανε αυτό επίτηδες έτσι ώστε η φιλία που είχε ο Δαυίδ μαζί μου να πάψει να υπάρχει, πράγμα που έγινε όπως είχε σχεδιαστεί μιας και από τότε οι δρόμοι μας έπαψαν να διασταυρώνονται και η σχέση μας ψυχράνθηκε. Ίσως αυτή να είναι η αιτία της δημιουργίας αυτού του πακέτου εχθρικών, πλέον, αναμνήσεων.

Ο Δαυίδ κρατά το μπαλάκι με το δεξί του χέρι και η μοναξιά του δωματίου αφήνει την οργή του να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο πάνω του χειραγωγώντας τον. Η Ίλσα με κοιτά σαν να με γνωρίζει από παλιά ενώ το πρόσωπό της χάνεται σε μια διάφανη ομίχλη και σιγά σιγά σβήνει και εξαφανίζεται από την επιφάνεια του χάρτινου κουτιού. Ο Δαυίδ μεταβιβάζει το μπαλάκι στο αριστερό, και όντας αριστερόχειρας, το εκσφενδονίζει προς το μέρος μου με όλη του την οργή και την ίδια στιγμή αφήνει το σώμα του να καθίσει στο κρεβάτι πίσω του. Το μπαλάκι διαπερνά το στήθος μου σαν να είμαι ένα άυλο όν, αόρατο αερικό, και πέφτει στον πίνακα πίσω μου σπάζοντας την γυάλινη προστατευτική του επένδυση. Το "μπλε γυμνό" μένει κυριολεκτικά γυμνό. Θρύψαλα και γυαλικά παντού γύρω μου και εγώ μένω ξαφνιασμένος με όλο αυτό που μου συμβαίνει. Νιώθω σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων μόνο που ο δικός μου τόπος θυμίζει Χώρα των Ματαιοτήτων. Κοιτώ στο έδαφος το μπαλάκι και προσέχω ότι σε μια από τις ραφές του έχει σφηνώσει ένα μικρό κομμάτι γυαλί, το οποίο αντανακλά κάποιες ακτίνες που μπαίνουν από τις ανοιχτές γρίλιες του παραθύρου.

Συνεχίζεται...

Dying Swan

2010-04-29T17:33:00.003+03:00

Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα χορού και θα τιμήσω αυτή την μέρα με μια απο τις αγαπημενες μου χορογραφίες, αυτη του Θνήσκοντος Κύκνου, ερμηνευμένη απο την αγαπημένη μου Maya Plisetskaya

Τα δάκρυα της Ίλσα - Μέρος Α'

2010-04-23T03:01:00.011+03:00

"Painting isn't an aesthetic operation; it's a form of magic designed as mediator between this strange hostile world and us." - Πάμπλο Πικάσο

Στην οθόνη παράσιτα.

Πάτησε το κουμπί και η βιντεοκάμερα άρχισε να γράφει. Ποτέ δεν τον είχα δει τόσο σκεπτικό και ταραγμένο. Κρατάει ένα ποτήρι με ποτό στο χέρι. Από καιρό εθισμένος στο αλκοόλ αν και ποτέ δεν το παραδέχτηκε μπροστά στους άλλους. Ισχύει αυτό που λένε ότι αν δεν εθιστείς σε κάτι, η ζωή σου καταλήγει μια μίζερη συντροφιά. Σίγουρα εκείνο το βράδυ θα ήπιε το μισό μπουκάλι βότκα που του είχε φέρει η πρώην του στα γενέθλιά του˙ ο πόθος του γι’ αυτή ήταν τέτοιος που ούτε την ταινία ασφαλείας δεν πρόλαβε να ανοίξει. Κάθετε αμέσως σε μια μωβ πολυθρόνα στο κέντρο του δωματίου, μπροστά από την ανοιχτή βιντεοκάμερα.

Ο Δαυίδ ήταν ένας από τους καλύτερους μου φίλους. Παλιότερα βρισκόμασταν συχνά στα μπαρ, στα καφέ, στις συναυλίες και μοιραζόμασταν τις όποιες χαρές και λύπες είχε κατά καιρούς ο καθένας στη ζωή του, μέχρι πριν ένα χρόνο που οι δουλειές και οι ανάγκες του καθενός μας ανάγκασαν να σπάσουμε τον δεσμό και ο καθένας να τραβήξει την ζωή του όπως αυτός νόμιζε καλύτερα.

Την προηγούμενη εβδομάδα μια κοινή μας φίλη με πήρε τηλέφωνο μια απογευματινή ώρα και ενώ επέστρεφα σπίτι κάτω από μια ψυχρήλατη νεροποντή.

‘ Έμαθες τι έγινε;’

‘Όχι, δεν ξέρω τίποτα.’

‘Ο Δαυίδ είχε ένα τροχαίο ατύχημα και είναι πολύ σοβαρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο.’

Όταν έφτασα στο νοσοκομείο ήταν πλέον αργά. Οι στάλες τις βροχής έπλυναν τα δάκρυα.

Πάτησα το stop στο dvd player, ένιωθα οτι δεν ήμουν έτοιμος ακόμα να δω το "μήνυμα" που μου είχε αφήσει - μαγνητοσκοπημένο - για να μου πει... Αλήθεια τι ακριβώς ήθελε να μου πει; Πήρα το μπουκάλι με το τζιν στα χέρια μου και μισογέμισα το άδειο μου ποτήρι. Κοίταξα σχολαστικά τις διάφανες γραμμές του και μέσα από το πικρό περιεχόμενό του σκέφτηκα όλα όσα είχαν προηγηθεί και πως κατέληξε το dvd, που φέρει ένα μυστικό της ζωής, στα χέρια μου. Άραγε υπάρχουν και πικρά μυστικά; Πότε δοκίμασες τελευταία φορά κάτι πικρό;

Το πρωί είχε έρθει η αδερφή του στο σπίτι μου και με παρακάλεσε να πάρω ένα μεγάλο κουτί με πράγματα που όπως μου είπε τα προόριζε ο Δαυίδ για μένα επειδή έξω απο το κουτί είχε γράψει το όνομά μου. Κάποια κοινά ενθύμια ήταν όπως μου είπε η αδερφή του, και καλό θα ήταν να τα κρατήσω εγώ ή να αποφασίσω εγώ για την τύχη τους. Τα άφησε στην είσοδο του σπιτιού μου και έφυγε βιαστικά λέγοντας μου ένα γεια στα πεταχτά. Σίγουρα δεν είχε και την καλύτερη γνώμη για μένα επειδή κάποτε στο παρελθόν είχα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να της την πέσω. Ξέρεις κάτι; Είσαι ένα καθίκι αγόρι μου!

Και τώρα να που κατέληξε στην είσοδο του σπιτιού μου αυτό το μεγάλο κουτί έτοιμο να πάρει την θέση του στο πατάρι δίπλα σε όσα ο χρόνος τα θεώρησε μη αναγκαία για την βιωσιμότητα μου, όχι τόσο την σωματική, αλλά την πνευματική και την ψυχολογική. Ίσως το πατάρι να είναι και ένας χώρος που σε προφυλάσσει από αυτές τις αναμνήσεις που θεωρείς καταστροφικές για την ψυχολογική σου υγεία. Στο δικό μου πατάρι τουλάχιστον υπάρχουν τέτοιες. Αν έψαχνα σίγουρα θα έβρισκα πολλά πράγματα για να ανησυχήσω την σκέψη μου, από παλιά σχολικά βιβλία μέχρι εκείνες τις αλήστου μνήμης πολαρόϊντ φωτογραφίες τραβηγμένες στο Παρίσι, στην Αθήνα , την Θεσσαλονίκη, και όπου αλλού χαμόσερνα την λαθραία εφηβεία μου και δίπλα θα αραχνιάζει σίγουρα η χαλασμένη φωτογραφική.

Το όνομά μου με μεγάλα κεφαλαία γράμματα γραμμένα στο πλάι με κάποιο κόκκινο στυλό σίγουρα Ένα χρώμα που με κάνει να θυμώνω, όπως και τον συγχωρεμένο, πλέον, φίλο μου. Πλησιάζω το κουτί και σκύβω δίπλα του και δίπλα από την πτυσσόμενη σκάλα που οδηγεί στο πατάρι, που πριν λίγο είχα κατεβάσει, και το ανοίγω για να δω το περιεχόμενό του για τελευταία φορά πριν το ανεβάσω στην "άβυσσο του χρόνου". Όταν το άνοιξα την πρώτη φορά βρήκα πάνω πάνω το dvd σε μια λευκή χάρτινη πολύ απλή θήκη χωρίς κάποια ένδειξη γραμμένη επάνω του για το τι περιέχει, πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια να το δω αμέσως. Από κάτω λοιπόν σκονισμένα κουτιά με συλλογές από διάφορα μικροπράγματα. Και.. για δες, συλλογή με εισιτήρια από συναυλίες! Και πιο κάτω αφίσες που προσκαλούν σε συναυλίες. Περιοδικά και βιβλία, βιβλία που του είχα κάνει δώρο. Και στο πλάι μια μπάλα σκισμένη σε μια της ραφή πεπιεσμένη, θυμάμαι παίζαμε με αυτή τα μικρά μας χρόνια στο προαύλιο του σχολείου. Μνήμες. Πιο κάτω Τρύπες.. Σιδηρόπουλος..

Το έκλεισα ξανά βιαστικά. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι εκεί μέσα φυλακισμένος, πεταμένος στο πάτωμα και να περιμένεις να θαφτείς σε ένα πατάρι. Είναι σαν να σε αγγίζουν δεκάδες χέρια σε όλη την επιφάνεια του σώματος σου και εσύ να μην ξέρεις σε πιο να του δοθείς. Κρύα χέρια.

Έκανα μερικά βήματα πίσω και κάθισα σε μια καρέκλα. Παρατηρούσα για λίγα λεπτά το κουτί και τότε σε μια μου παραίσθηση είδα να προεξέχει από αυτό ένα χέρι στη μια του πλευρά, στη πλευρά που ήταν γραμμένο το όνομά μου, με τα δάχτυλα αφημένα προς τα κάτω. Και αμέσως μετά ένα δεύτερο χέρι από την άλλη πλευρά με τα δάχτυλα αφημένα προς τα πάνω να αιωρούνται. Χέρια ωχρά, μαρμάρινα, όμορφα. Και μπροστά μια μορφή, ένα πρόσωπο που η εμφάνισή του σιγά σιγά έσκιζε το χαρτί για να φανερωθεί όλη η ομορφιά του προσώπου με το ένα μάτι κρυφό ακόμα και το άλλο κλαμένο, υγρό, συνεσταλμένο. Πρόσωπο θηλυκό.

Το ένα της μάτι που μπορούσα να δω με κοίταξε και μου ψιθύρισε με τα έντονα σαρκώδη χείλη της "νιώθω μόνη" και αμέσως μετά "δεν αξίζω.. δεν αξίζω.. δεν.." και ένιωσα ότι αυτό το πρόσωπο το έχω ξαναδεί και το έχω ερωτευτεί στιγμιαία κάποια φορά στη ζωή μου. Και την στιγμή εκείνη όλα μπορούσαν να κυλίσουν ακόμα και τα δάκρυα στα μάτια μου, και όλα μπορούσα να τα φανταστώ ή να πω πιο σωστά να τα δω εγώ ο ίδιος όπως συνέβησαν. Τα είδα μέσα από το υγρό μάτι της μορφής που όλο και περισσότερο μου θύμιζε την Ingrid Bergman στην ταινία Casablanca γι’ αυτό και εγώ την ονόμασα Ίλσα.

Συνεχίζεται...

7η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

2010-04-22T02:38:00.006+03:00

Αύριο θα ανοίξει τις πύλες της για το κοινό η 7η Διεθνής Έκθεση βιβλίου στη Θεσσαλονίκη στο χώρο της ΔΕΘ. Φέτος τιμώμενη χώρα θα είναι η Κίνα ενώ θα υπάρχει και θεματική έκθεση με τίτλο "Η Αρχαιότητα και Εμείς". Από την εμπειρία μου πέρσι συνιστώ σε όποιον μπορεί να επισκεφθεί τους χώρους της έκθεσης και να περιηγηθεί στα περίπτερα των γνωστότερων Ελληνικών και ξένων εκδοτικών οίκων.
Μεταξύ άλλων θα έχετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σε πολλές λογοτεχνικές συναντήσεις και ομιλίες και να ακούσετε από κοντά Έλληνες και ξένους συγγραφείς που θα έρθουν να παρουσιάσουν τα βιβλία τους. Επίσης υπάρχει διαμορφωμένος χώρος για παιδιά οπού θα γίνουν κάποια events και θα διαβαστούν παραμύθια και παιδικά βιβλία. Οι μεγαλύτεροι θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα στο Φιλολογικό Καφενείο της έκθεσης αλλά και στις δύο ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, στα δύο περίπτερα, που φέτος φέρουν το όνομα του Νίκου Καββαδία και του Στρατή Τσίρκα. Στο stand της τιμώμενης χώρας θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε περισσότερα για την Σύγχρονη Κίνα μέσα από την νεότερη λογοτεχνία της. Πάντως όσοι πάτε θα βρείτε ενδιαφέρουσες τις ομιλίες που εικάζω οτι θα γίνουν σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης στη συγκεκριμένη χώρα. Πολύ θα ήθελα να πάω φορώντας μπλουζάκι " Free Tibet", αλλά πολύ φοβάμαι οτι θα με πετάξουν έξω. Γι' αυτούς που πιστεύουν οτι ένα καλό βιβλίο ανοίγει την όρεξη, θα υπάρχει Gourmet γωνιά, οπού θα μαγειρέψουν και θα παρουσιάσουν τα βιβλία τους διάφοροι συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής.
Πιο αναλυτικά διαβάστε το πρόγραμμα εκδηλώσεων απο εδώ ή επισκεφθείτε την σελίδα της έκθεσης εδώ
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Καλό Πάσχα

2010-03-30T04:52:00.003+03:00

Χρόνια πολλά και καλή Ανάσταση σε όλους εσάς που μπαίνετε στον κόπο να διαβάσετε αυτή την δημοσίευση. Είναι δώρο για πολλούς να μπορούν να κάνουν Πάσχα με την οικογένειά τους και να ανταλλάσουν ευχές για την ωρίμανση της ψυχής τους που θεωρητικά έρχεται μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, αλλά μεγαλύτερο δώρο λαμβάνουν αυτοί που όλη την Σαρακοστή μπήκαν στην διαδικασία να κάνουν μια εσωτερική συζήτηση με τον εαυτό τους, όχι μόνο για να επισημάνουν τα λάθη της ζωής τους, αλλα για να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους σε σχέση με τον συνάνθρωπο, την φύση και τον πειρασμό της υλιστικής φύσης τους.

Σε αυτή την αρχέτυπη κοινωνική δομή που ζούμε δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι περισσότερο απο ανθρώπους που βιώνουν την κάθε στιγμή της ζωής τους με μια στείρα προληπτικότητα, την οποία κληρονόμησαν απο τις προηγούμενες γενιές. Μπορώ να ελπίζω σε μια πιο ώριμη δική μου γενιά; Όχι! Όλοι αυτοί που ΔΕΝ ζούνε, χρησιμοποιούνε ακόμα και την πίστη για να οικοδομήσουν τις βρόμικες ιδέες τους, οι οποίες βρίθουν απο ρατσιστικά συνθήματα και σκηνές προπατορικών αμαρτημάτων. Επομένως πως όλοι αυτοί να δούνε τον Νέο Αδάμ να Ανασταίνεται; Πιθανώς θα θεωρήσουν και αυτό το γεγονός μια ακόμα κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τα αμαρτήματά τους.

Είναι Πάσχα, και βλέπεις ακόμα το βλέμμα του μίσους σε όσους συναντάς στο δρόμο και το μόνο που ενδιαφέρει όλους αυτούς είναι πως θα φυλάξουν την περιουσία τους απο μια ενδεχόμενη εθνική χρεοκοπία που οι ίδιοι δημιούργησαν σπαταλώντας τα χρήματα των απογόνων τους. Βλέπεις στο δρόμο εξαθλιωμένους ανθρώπους και με λύπη διαπιστώνεις πως δεν μπορείς να τους βοηθήσεις και όλα αυτά για τον παραλογισμό του υλισμού.
Ντρέπομαι για την κοινωνία που ζω.
Ο Χριστός αναστήθηκε μια φόρα, αλλα καμία στη ψυχή των σημερινών ανθρώπων.

Φως της νύχτας

2010-03-19T22:26:00.002+02:00

Σαν αεράκι ραπίζει την καρδιά μου.
Εχει δροσιά μα με πονά
μελτέμια φθινοπωρινά
αγάπη λάγνη σιμά μου σιωπηλά
με νανουρίζει ήσυχα.
Τι ωραία να νιώθεις ηρεμία,
γαλήνη έρωτα και πόθο
και φιλί γλυκό σαν άγουρο καρπό
και χέρια βελούδινα να παιχνιδίζουν την καρδιά σου
με μάτια που φως, σαν μέρα, αγαπάνε...
Πόση ελπίδα κρύβει το φως
και πόση απόγνωση το τέλος μιας νύχτας...

Γένεση

2010-03-17T20:37:00.002+02:00

Έχεις έξη μέρες για να δημιουργήσεις

και άλλη μια για να ξεκουραστείς

και μόλις απομακρυνθείς

η απουσία χαρίζει την αγάπη

σε κάποιον άλλο...

Υπεραστικό...

2010-03-14T02:51:00.002+02:00

Ξανά την Πέμπτη...

Πρωινό Γενάρη

2010-03-04T21:18:00.006+02:00

(Κάποιο πρωινό κάποιου Γενάρη...)

Η διαύγεια αυτού του πρωινού
χλωμή ομίχλη
Με συναντά στη γωνιά του κρεβατιού
με πορφυρή τη σκέψη

Στο προσκέφαλο σε νοιάζομαι
στην αγκαλιά η κιθάρα
να παίζει κάτι τολμηρό τα βράδια
όταν την μοιράζομαι
με τα δικά σου λησμονημένα χείλη

σε φιλώ...

Revelation

2010-01-18T11:40:00.000+02:00

Μικρή ζωή

2009-12-14T03:11:00.004+02:00

Να ήταν η ζωή μικρή σαν μια σταγόνα
νεανική λιακάδα στην αγκαλιά της νύχτας
πονεμένη χαρά πριν χαράξει ξανά,
να ‘μοιαζε με την δική μου…

Να ‘χε φτερά η ψυχή σαν πεταλούδα
να πετάει χορευτά σαν συναντά αγάπη
λυτρωμένο παιδί που δραπετεύει από τα βαθιά
να έμοιαζε με την δική μου…

Τραγούδια καλλιεπή για την μοναξιά
ξαπλωμένη η μέρα να ακούει άγρυπνα
ξεγελώντας τη σκοτεινή αμφιβολία
πως το μέλλον αίφνης μάταιο θα αποβεί

Και όσους αγαπάμε, πόσο γι’ αυτούς πονάμε;
Στο όνειρο μόνο ζουν την αλήθεια της στιγμής τους..
Να ήταν η ζωή μικρή σαν μια σταγόνα
να ‘μοιαζε με την δική μου…

Γιατι μες στ' όνειρο μόνο ζω...

2009-12-12T04:14:00.003+02:00

Συγγνώμη που καιρο εχω να γραψω στο ιστολογιο μου, αλλα εχω μια σοβαρη ασθένια που με εχει κανει να μην εχω ορεξη να ασχοληθώ με πολλα πραγματα που αγαπούσα και συνεχίζω να αγαπω.
Γυρισα πριν λίγο απο μια συναυλία και ανακάλυψα για άλλη μια φορα ποσο σημαντικό είναι να μοιράζεσαι την ζωή σου με καποιον που μπορει να γεμίσει για λίγο την αγκαλιά σου και να τραγουδίσει μαζί σου ένα στιχάκι. Κρίμα που όλο αυτο δεν θα καταφέρω ποτε να το ζήσω.

Ιδανικος αυτοχειρας

2009-09-24T18:31:00.002+03:00

Ιδανικοι αυτόχειρες (Κ. Καρυωτάκης)

Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,
τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,
«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος..

...κάτι να αιωρείται...

2009-09-02T10:54:00.006+03:00

Κάποτε θα έρθει και η λήθη
και όταν θα περνας
ούτε θα στέκεσαι
ούτε ενα βλέμμα θα μου ρίχνεις
μόνο σαν όραμα θα καταλήγει η μορφή σου
μπροστά στο πελιδνό μου πρόσωπο...

1η Σεπτεμβρίου η Svetlana Zakharova στο Μεγαρο Μουσικης!

2009-08-31T13:40:00.010+03:00

Καλησπέρα.
Πίσω ξανα στην πόλη μας. Μετα απο ενα μηνα τι θα μπορούσε να αλλάξει
Πως πέρασα; Χμμ δεν ξερω, δεν ημουν εκει!
Προσπαθω να βρω ξανα τον ρυθμο μου σιγα σιγα, χτες ήρθα, χτες το απογευμα. Για να δουμε.. προσπαθω να μην απογοητευομαι, ψάχνω και για σπίτι...
Εκανα σημερα το πρωι μια βολτα στο κεντρο της πόλης και διαπίστωσα οτι μεσα στις 15 πρωτες μερες του Σεπτεμβρη θα εμφανιστουν ολοι και μετρισα 5-6 παραστασεις/εμφανίσεις που θελω να πάω... μα πως.. δεν τις προλαβαίνω όλες...
Την μεγαλύτερη έκπληξη όμως την πήρα όταν ενω πήγαινα προς την κεντρική βιβλιοθήκη απο τον λευκό πύργο έπεσα πάνω σε μια μεγαλη αφίσα-πανό που ανήγγειλε την παρασταση στο μεγαρο μουσικης με την Svetlana Zakharova!!! Αντιλαμβανεστε την εκπληξή μου και την αγωνια μου να βρω εισητηριο μιας και η παρασταση ειναι αυριο!

Απο το in.gr:

Η πρίμα μπαλαρίνα, Σβετλάνα Ζαχάροβα, θα επισκεφθεί για άλλη μια φορά τη χώρα μας την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 4, το Σάββατο 5 και την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Κάθε χρόνο, την ίδια περίπου εποχή η «Τσαρίνα του Μπαλέτου» - όπως έχουν επίσημα αποκαλέσει τα διεθνή ΜΜΕ αυτή την «απόλυτη» μπαλαρίνα- θα έρχεται στην Αθήνα με τους Φίλους της και θα προσφέρει τα καλλιτεχνικά της διαπιστευτήρια στους θαυμαστές της.
Φέτος θα πρωτοτυπήσει, γιατί παράλληλα με τα διάσημα, Αστέρια-Φίλους της, θα τη συνοδεύσει και το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Κιέβου. Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος, η Ζαχάροβα θα παρουσιάσει ολόκληρο το μονόπρακτο μπαλέτο «Κάρμεν» σε χορογραφία του Κουβανού Αλμπέρτο Αλόνσο και σε μουσική του Σοβιετικού Ροντιόν Σεντρίν.

Η Svetlana Zakharova γεννήθηκε στο Lutsk της Ουκρανίας. Άρχισε τις σπουδές της από την ηλικία των 10 ετών στη Σχολή Χορού του Κιέβου (τάξη της Valeria Sulegina). Έλαβε μέρος σε ηλικία 15 ετών στο Διαγωνισμό χορού της Ακαδημίας Μπαλέτου Βαγκάνοβα της Αγίας Πετρούπολης όπου κέρδισε το δεύτερο βραβείο όντας η νεότερη διαγωνιζόμενη. Αμέσως εισήχθη στην τελευταία τάξη της εν λόγω Ακαδημίας (τάξη της Elena Ente’ eva) πράγμα πρωτάκουστο στην ιστορία της Ακαδημίας Βαγκάνοβα. Στην ηλικία των 17 ετών (1996) η Svetlana άρχισε την καριέρα της στο Μπαλέτο Kirov του Θεάτρου Mariinsky της Αγ. Πετρούπολης και τον επόμενο χρόνο γίνεται σολίστ. Η πρώτη μεγάλη της επιτυχία έγινε όταν χόρεψε «Ζιζέλ» και μαγνήτισε κοινό και κριτικούς.Ο σπουδαίος V. Vasiliev την προσκάλεσε να χορέψει στο Μπαλέτο του Θεάτρου Μπολσόι της Μόσχας (2003) όπου ερμήνευσε τους περισσότερους ρόλους με μεγάλη επιτυχία καθοδηγούμενη συνεχώς από τη σπουδαία Ludmila Semenyaka.Από το 2000 συνεργάζεται συνεχώς με το New York City Ballet, το Κρατικό Μπαλέτο της Βαυαρίας, το Μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης, το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, το Νέο Εθνικό Θέατρο του Τόκιο, το Θέατρο San Carlo της Νάπολης, το American Ballet Theatre, το Μπαλέτο του Αμβούργου, το Θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου. Έχει κερδίσει πολλά και σημαντικά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις.Πρόσφατα τιμήθηκε από τον Πρόεδρο Πούτιν με το βραβείο του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσίας το οποίο απονέμεται σε καλλιτέχνες μετά από πολύ γόνιμη παρουσία στο χώρο της Τέχνης.Στις τελευταίες Εθνικές εκλογές της Ρωσίας (2008) εξελέγη μέλος του Ρωσικού Κοινοβουλίου.Τέλος πέρυσι ανακηρύχθηκε πρώτη χορεύτρια (Αστέρι) του μπαλέτου της Σκάλας του Μιλάνου μετά την αποχώρηση της Alexandra Ferri.Ο τίτλος αυτός για πρώτη φορά απονέμεται σε μη ιταλίδα χορεύτρια.

Ανυπομονώ!

Σήμερα

2009-07-16T23:44:00.006+03:00

Ψάχνεις για ένα τραγούδι να ακούσεις και τότε ξέρεις οτι είναι νύχτα. Ακούς την σιωπή να σου λέει σώπα και ο ψίθυρος της μουσικής σε νανουρίζει. Κλέινεις τα μάτια και δε σε νοιάζει πια το αυριο αλλα για λίγο όλα αρχίζουν ξανά.

Κάπου πεταμένη η μουσική που ποτέ δεν μπορεσες να μάθεις. Σπασμένο το μελλον σε κοματάκια πάνω στο είδωλο της κιθάρας σου που στέκετε για να σου θυμίσει ποιος ήσουν και ποιος θα γινεις. Αχνίζει η ανάσα της στο τζάμι της διαφήμισης στη σταση που κάθεσαι περιμένοντας το αστικό να σε πάρει μακριά. Δε θες, αλλα είναι κάτι σαν μοιρα, αφου δεν κατάφερες αποψε να είσαι ο εαυτός σου, και το “απόψε” γνωρίζεις πολύ καλά οτι είναι όλη η ζωή σου.

Διαφήμηση τσιγάρου το όνειρο που σου ρχεται στο μυαλό, παρείσακτο και ενίοτε αυτονόητο, διαφημίζεται σε κάθε σταση που άφησες πίσω αλλα και σε όσες θα ακολουθήσουν. Η αρχή σου και το τέλος μαζί. Ωστε κατάφερες να βγάλεις το “Ο δρόμος σου είσαι εσύ” στη κιθάρα ε; Ωραία χαιρομαι γι' αυτο.

Και ενίοτε τα αστικά έρχονται να σε πάρουν για να βρεις τον τελικό σου προορισμό. Χάνεις τον χρόνο σου να στέκεσαι, να πιάνεσαι απο τις χειρολαβές.Ψαχουλεύεις τα πρόσωπα που δεν γνωρίζεις για να ακούσεις απο αυτά μια αλήθεια, ή ενα ψέμα. Κοιτάς τοτοπίο να σε προσπερνάει και να σε ραπίζει η εικόνα που ξετυλίγεται στο μάγουλο με το γνωστό τεμπο που η σκέψη σου ορίζει. Αν δεις για λίγο απ' εξω ίσως να θυμηθείς οτι κάποτε περπάτησες εδω. Κάτι όμως σε ξέχασε. Δεν υπάρχει διάρκεια. Κάποια απο απέναντι σου χαμογελάει. Σε κάποια μοιάζει, ή σε κάτι που τελείωσε νωρίς.

Ερχεται κοντα σαν να σε γνωρίζει και σου μιλάει. Δεν ξέρεις τι μπορει να θέλει. Μπορεί να είναι η αράχνη που στη γωνιά μας υφαίνει για μας ενα δάκρυ. Ρωτάει αν περάσαμε την έξοδο για τον περιφερειακό.Εγω τις λέω όχι. Εχω το τελευταίο βιβλίο της Μάρως Δούκα. Το έχω και εγώ. Τελειωσέ το τότε.

Χαμογελάει και μου ζητάει να κατέβουμε στην επόμενη στάση μιας και εκει εχει το αυτοκίνητό της. Θα κάνουμε παρέα. Αυτό δε θες; μου λέει.Ήταν να φύγουμε μαζι όμως πηγαίνω μόνος και γι' αυτο δεν αντεχω αναστολες. Είναι μικρό και ασημί για να αντικατοπτρίζει την φύση σαν θολό τοπίο. Έτσι δεν περνά άλλωστε απο μπροστά μας; Που μπορέι να σε πάει το χτες όταν δεν ελπίζεις πια για το αυριο;

Είναι η πίστη ένα καταφύγιο λένε. Την έχεις αντικαταστήσει με κάτι άλλο της λέω τι στιγμη που κοιτάζω κρεμασμένο ενα εκκρεμές στον καθρέφτη που καταλήγει σε μια ταμπελίτσα με πλάγια γραφή την λέξη CRONOS και την εικόνα του πλανήτη κρόνου με τον γνωστό δακτύλιο στη μέση. Ότι πιστεύεις είναι εδω, γύρω σου, όλα είναι εδώ και όλα επιλογές σου, μου λέει. Ξεκινήσαμε να φύγουμε μακριά σε κάτι νέο ή σε κάτι παρελθοντικό. Όσο πιο πίσω πας τόσο προοδευεις προς το τέλος.

Το ανοιχτό παραθυρο επιτρέπει στο αεράκι να μου δροσίσει το μέτοπο αλλα μου δίνει και την επιλογή να αποδράσω απο τον εφιάλτη μου. Που πάμε, ρωτάω. Κάπου μακρια μου αποκρίνεται. Κανένας ρομαντισμό, κανένα τρέμουλο στη φωνή. Ο κοσμος έξω αλλάζει γρήγορα. Ξαφνικά αποχρωματίζεται και όλα καταλήγουν να μοιάζουν ασπρόμαυρα. Τα χρώματα δεν υπάρχουν, η ιδέα-η δική μας παρουσία στα πράγματα- τα διαμορφώνει και αφου προχωρώ σε ενα κόσμο αποχρωματισμένο σημαίνει οτι η συμμετοχή μου σε όσα αγάπησα και σε όσα ήρθα κοντά παύει πλέον να ισχύει. Αρχίζω να νιώθω μόνος και ζητω απο την αγνωστη κοπέλα να γυρίσουμε πίσω. Δεν υπάρχει πια επιστροφή μου λέει. Πισω αφήσαμε το μέλλον. Μια επιλογη και τα χαραμίσαμε όλα.

Κοιτώ ξανα την ταμπελίτσα στον καθρεφτη και ολα αποκαλύπτονται στα μάτια μου. Ο δακτύλιος του Κρόνου αρχίζει πια να με πνίγει και αρχίζω να έχω δύσπνοια.Ποτέ δε φαντάστικα οτι ο χρόνος μπορεί να είναι γένους θηλυκού και να με χειραγωγήσει. Η διαρκεια είναι γένους θηλυκου, μου λέει. Μην υποτιμας την θηλυκή φύση.

Με πιάνει κρίση πανικου και αρχίζω να έχω ταχυπαλμία. Θέλω να γυρίσω πίσω. Θέλω να βγω έξω απο τον εφιάλτη μου. Γνωρίζω οτι όλα αυτα είναι όνειρο αλλα πνίγομαι στο κρεβάτι μου ξεχασμένος στον πιο αγαπημένο βυθό που μου χαρίζει ενα γλυκό τέλος.

Είναι καλοκαιράκι και εγω ιδρωμένος αφήνω την τελευταία μου πνοή λίγο πριν την αυγή απο μια πληγη που μου στερησε το όνειρο.

Σε όσα δεν εχω...

Κάποτε...

2009-07-16T13:15:00.003+03:00

Αυτο για το οποιο ανησυχώ είναι οτι ίσως κάποια στιγμη ο χρόνος μ'αφήσει πίσω χωρίς να έχω προλάβει να κανω όσα αγαπώ, και να αγαπήσω όσα θέλω...

2009-07-13T03:49:00.000+03:00

Είναι μια από τις τελευταίες μου νύχτες εδώ και νιώθω πολύ μόνος… Δεν έχω όρεξη να πάω πουθενά.
Άδεια η ψυχή μου...
Έχω ένα σώμα κενό παρατημένο κάτω από τον ήλιο δίπλα στη θάλασσα, χλομό και ετοιμοθάνατο...
Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις, ούτε άλλες φωνές…
Νιώθω κουλουριασμένος σε ένα μπουκάλι...
Χλομό χαρτί δίχως ζωές γραμμένες πάνω του...

Πολύ λάθος η ζωή μας πια…

2009-06-16T05:24:00.005+03:00

Μου λείπεις.. και εγω ξανά χάνομαι...

μελαγχολία

2009-06-10T02:00:00.002+03:00

Είναι η τρικυμία της σιωπής που με κάνει να απολαμβάνω τις νύχτες. Έρχεται από μέσα η γήινη αίσθηση της απουσίας και αν ήταν κάποτε γλυκό ερέθισμα τώρα καρφώνεται στον τοίχο, τον αποχρωματίζει, και τον τρυπά. Συγκεντρώνει δυνάμεις για να αναστατώσει τον εγωισμό και την αυτοεκτίμησή μου και όλο φυσάει για να εντείνει την θαλασσοταραχή.
Δεν έχω και την όρεξη να γράψω εδώ. Τι να γράψω; Για την αίσθηση ενός κενού μέσα μου; ποιον αφορά; Δεν έχω φίλους.
Αύριο στη συναυλία το θέατρο θα είναι άδειο. Απομεινάρι στην άκρη της πόλης. Ιδρωμένο από την φωνή και εγώ θα είμαι μια λέξη στην τελευταία γραμμή της σελίδας. Η μοναδική.

Ήταν Πάσχα

2009-04-27T19:18:00.001+03:00

Ότι έχω στο νου μου
ένα ρολόι το έχει επισκιάσει
ρέπλικα του χρόνου που περνά
και σε τόπο ιερό προσωρινά μ’ αφήνει

Να ‘ταν καλύτερα μια προσευχή
και όχι η θύμησή της δεμένη, με δείκτες
επάργυρη, στο χέρι της παρόρμησης
να ακουμπά αχνά ένα ξένο πρόσωπο

Και εδώ κατοικούνε κόρες όμορφες
ενδεδυμένες με το πέπλο του ιερού μυστηρίου
της απύθμενης ομορφιάς, της ενάρετης αμαρτωλής ανάστασης
που κεντούσαν για μας κάποτε οι γιαγιάδες

Αυτός ο ανίερος λογισμός ας είναι ο αναστάσιμος κρότος
και ότι πιο θολό ακολουθεί ας το αφήσει
γιατί στη ζωή κανείς δε βλέπει πιο καθαρά από μένα
ούτε εγώ από τον καθένα

Ναι, είδα μπροστά μου την κόρη
με τους νερόμυλους στα μάτια
νερό να κατεβαίνει στο κελαριστό χαμόγελό της
όπως κάποτε

ήταν να μοιάζει με την Παναγιά
και εγώ, και Εκείνος ιερά ερωτευμένος στην αγκαλιά της
τόσο πρόθυμος ήμουν να πω Χριστός Ανέστη

2009-01-07T19:37:00.002+02:00

Να και κάτι φρέσκο μιας και το απαιτεί και η μέρα απο την όμορφη Ελευθερία :)

2008-12-12T07:36:00.004+02:00

Ο αέρας φυσά βαθύ μπλε σκέψεις.
Κλεισμένος στις ζεστές φλόγες ακούω
τις φωνές που μ’ αρπάζουν
από τα καμένα ρούχα.

Θα πέφτει χιόνι αύριο.
Στο στενό κάποιος άφησε
της ψυχής του το παλτό.
Κάτω από κάποια γέφυρα σίγουρα θα κρυώνει.

Η εξουσία πεινάει φίλε μου
και στα δεσμά μας, μας φορά χειροπέδες.
Για την ειρήνη σου,
στήσανε ενέδρα στις ελπίδες.

Η εξουσία πεινά αφέντη
και δε μ’ αφήνει να γελάσω.
Κάτω από τα τσιμέντα,
κάτω από πολιτείες φυλακές με διώχνει

Οι παλιοί μας φίλοι

2008-12-10T03:31:00.000+02:00

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Σαββόπουλος
Άλλες ερμηνείες: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

2008-12-09T01:09:00.005+02:00

Μαύρες αυτές οι μέρες για τους πολίτες αυτής της χώρας. Η εσωστρέφεια που επικρατεί ίσως ήταν επιβεβλημένη και τα επεισόδια, λυπάμαι που το λέω, ήταν θέμα χρόνου να γίνουν διότι μια άρχουσα εξουσία όταν δεν σέβεται και καταπατά καθημερινά την αξιοπρέπεια μιας ολόκληρης κοινωνίας οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της. Από την στιγμή που είναι όλοι αυτοί ανεύθυνοι και δεν ντρέπονται που οδηγούν τον κόσμο στην εξαθλίωση έρχονται αντιμέτωποι με ένα είδος επανάστασης τυφλό που εγώ προσωπικά δεν το επικροτώ σε όλο του το εύρος.

Είδα πριν λίγο τον Υπουργό Εσωτερικών να βγαίνει και να αναρωτιέται ποιος είναι ο σκοπός των νεαρών ταραξιών και να αμφιβάλει αν ιδεολογικά καλύπτονται από τον θάνατο του 15χρονου.Μήπως θα πρέπει να σκεφτεί αν ο άλλος που οπλίστηκε σήμερα με μια πέτρα είχε χρόνια τώρα συσσωρεύσει οργή από τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, της παιδείας, των κρατικών υπηρεσιών , των σφαλιάρων που τρώει καθημερινά από τους βιομήχανους, την ανεργία που τον κατατρώει, τα σκάνδαλα που ακούει και τον ερεθίζουν επειδή κανείς ποτέ δεν τιμωρείται;

Όλοι αυτοί που μείνανε άναυδοι σήμερα πρέπει να αναζητήσουν τους λόγους στην ανευθυνότητά τους και στην ανύπαρκτη παιδεία που γαλουχήσανε τα παιδιά τους όλα αυτά τα χρόνια. Όταν τους γεμίζουν το μυαλό σκουπίδια από τις τηλεοράσεις και τα βιβλία, αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να περιμένουν...

Γενέθλια...

2008-11-12T00:14:00.001+02:00

23 και... με ξέχασες...

Μερικές αλήθειες

2008-11-09T21:09:00.004+02:00

-ξέρεις πως να γεμίζεις το πιο εγωιστικό συναίσθημά μου

-ειναι το μελάνι στα γράμματα μου, που σε γεμίζει ελπίδες

-να αλλάξεις χρώμα δεσποινίς

-όχι, εχει κάτι απο τα μάτια σου

-ειναι το ίδιο σκοτεινό;

-μερικές φορές νιώθω να μου φιλούν το χέρι

-στο χαϊδεύουν.. θελουν να κρατήσεις τα όνειρά τους

-τα όνειρα μοιάζουν με μικρές αγκαλιές

-νιώθεις την ζεστασιά τους;

-ω, ναι! ειναι όπως τις φορές που έρχεσαι κοντά

-και όταν χάνομαι;

-...

-σ' αγαπώ...

Ζιζέλ

2008-10-23T17:54:00.004+03:00

Επιτέλους.. σήμερα "Ζιζέλ"

με την Mila Dragicevic!

Χαμενος στην ρομαντική εποχή της αδιαίρετης αρετής που ποτέ δεν εκπίπτει απο τον επι γής παράδεισό της, λαχταρώ ακόμα την αμαρτία που κάθαρση χαρίζει στην ψυχή μου...

Ποιός θυμάται...

2008-10-19T01:59:00.003+03:00

Ποιος θυμάται;
Ποιος θέλεις να ξεχάσει;

Ποιος χλωμός γυρίζει
Και ποιος αναστεναγμούς χαρίζει;

Όλα σκοτάδι θέλουν
Και αστέρια αναμμένα
Μα δεν τα προλαβαίνουν
Και βασανίζουνε εμένα

Τίποτα στον κόσμο να μην έχεις δεδομένο

μέχρι ο χαρακτήρας σου να γίνει πεπρωμένο...

By your side

2008-10-18T00:43:00.000+03:00

λατρεμένη...

Μικρός ψυχαναγκασμός της κιθάρας μου

2008-09-26T17:53:00.004+03:00

(συγγνώμη για τα ιδια και τα ίδια αλλά ετσι μου επιβάλλονται τωρα τελευταία...)

Μου μοιάζει κουρασμένο το φως που όλο γυρνά
γύρω μου τρομοκρατημένο φανάρι που γελα
ουρλιάζει στο φτερό μου το κυμα που περνάς
αγγίζει το κούτελό μου με στελνει στο καλό μου

Μικρός ψυχαναγκασμός της κιθάρας μου
μαθαίνει πως να με κρατά
δωμάτιο χωρις τοίχους η ψυχή της
φευγει μερικά βήματα και ξαναγυρνά
κρεμασμένη στο ταβάνι της
τυλιγμένη στις χορδές
σπάει μορφές ιδανικες αγαπημένες στοργικές

Το φως του πανικού ανασταίνει χίμαιρες
μια διεξοδο χιλια δαχτυλα μου δείχνουν
χτυπάνε με τρόπο τις αίολες χορδες
με συνθλίβει το δωματιο, ψυχή
οι χορδές με πνίγουν

Μικρός ψυχαναγκασμός...

Σαν κόκκινο...

2008-09-23T00:51:00.001+03:00

Μέσα από τοίχους αλτρουιστικούς τα χρώματα κάνουν αντίθεση στην πιο φωτεινή σκέψη μιας μελαγχολικής ημέρας που πέρασε. Έμοιαζε με κοπέλα στα κόκκινα ντυμένη με ματιά που κοίταζαν ευθεία στα δικά μου. Ο δρόμος δεν εμπόδισε να ντύσει το κορμί της και την αντανάκλαση της στην βιτρίνα που γύμνωνε μια κούκλα που προσπαθούσε να σου μοιάσει.. γερασμένη από υλικά φτιαγμένη μιας μηχανορραφίας που ματαιώνει την ομορφιά μου.

Αξίζει να υπάρχει το χάλασμα αυτό κάπου εδώ στην πορεία που διαγράφω σε αυτή την πόλη. Αξίζει αυτή η φωτογραφία να ζητά το δικό μου βλέμμα να κοιτάξει όχι γιατί το καλοκαίρι πέρασε αλλά γιατί άφησε και φέτος χρώματα στην καρδιά μου όπως ο χρόνος σε τούτο δω το χάλασμα.

Είσαι όμορφη...

play...

2008-09-09T02:21:00.003+03:00

only you...

Rock

2008-09-02T00:37:00.006+03:00

Ένοχη γυρίζει
ξανά η θλίψη
με ένα τραγούδι
ροκ απ’ τα παλιά

χέρι σε χέρι
να σε αγγίζει
και στα κατακόκκινα σου χείλη
μια σιγανή φωτιά

θέλω όπως τότε
την αγκαλιά σου
να χαϊδεύω
τα ατίθασα μαλλιά σου

Κάποτε θα είμαστε μαζί
Σε μια ροκ σκηνή
Ιδρωμένοι ήρωες,
Παθιασμένες οργισμένες κραυγές

Κάποτε θα φιλιόμαστε γυμνοί
Σε μια μπάσα στιγμή
Αλύπητα θα βαράς τις χορδές
Μέχρι να σπάσουν το χτες

Το βλέμμα
Ταλαντώνεται υγρό
Σαν δάκρυ στεγνό
Πέφτει στο κενό

Παλιές αγάπες
Τραγούδι ηλεκτρικό
Της ψυχής μου μυστικο
Όνειρο που ενδελεχώ

Κάποτε θα είμαστε μαζί
Σε μια ροκ σκηνή
Ιδρωμένοι ήρωες
Παθιασμένες οργισμένες κραυγές

Κάποτε θα φιλιόμαστε γυμνοί
Σε μια μπάσα στιγμή
Αλύπητα θα βαράς τις χορδές
Μέχρι να σπάσουν το χτες

Προ-

2008-08-29T01:49:00.003+03:00

Τοσα λίγα κέρδισα και τόσα πολλά η καταχνιά, με ένα πλατάγισμά της, μου πήρε...

(μικροί αυθύπαρκτοι)

2008-07-24T23:16:00.002+03:00

Μαύρο πέπλο η νύχτα αυτή
απηυδισμένη ντροπή δίχως θάρρος
στα αναλόγια μπροστά ξεφυλλίζει άριες
κάτι να πει να το ερωτευτεί η σιωπή

έχει φως που κάτωχρο διαχέεται
στα ζεστά κορμιά που αχνίζουν ακόμα αγαλήνευτα
που η αυγή φθορά τους φυλάει
σαν κάποτε τα υποδεχτεί

και τα κορμιά αυτά είναι παιδιά
που όλο τα χέρια στο πρόσωπο σηκώνουν
και κρύβουν τα νιάτα και την ομορφιά
που στα ατημέλητα μαλλιά τους εκθηλύνουν

Τα παιδιά, όλα, κρατούν στη χούφτα τους φτερά
γελώ και θυμάμαι μνήμες νωπές
με σένα και μένα στιγμές
που πέρασαν...
όχι, δεν θα γυρίσουν πια, μικρή..
εγώ, εσύ κι νύχτα.. αυθύπαρκτοι...

Ο τέλειος άνθρωπος

2008-07-18T11:47:00.008+03:00

Τα φώτα του δρόμου αιωρούνται πάνω από κεφάλια μας. Ποιος τα κρατά; Ο δρόμος δεν είναι ευδιάκριτος και ας φωτίζεται. Μόνο μουντός και σκοτεινός και άπειρος φαντάζει. Τ’ αστέρια στολίζουν τα κεφάλια μας. Δείχνουν τον δρόμο και ας μην τον βλέπουμε.

Ήταν βράδυ, χαράματα όταν γύριζα σπίτι από το στενό κοντά στα λαδάδικα. Δεν έβλεπες παρά μόνο σκιές να τρέχουν, να τρεμοπαίζουν, να γλύφουν το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο και να σκαρφαλώνουν στα μπαλκονάκια στα οποία μια άλλη εποχή οι νέες απολάμβαναν τα βλέμματα των περαστικών. Ήταν ένα άλλο παρόν πολύ μακριά από μένα που εκείνο το βράδυ έτυχε να περνώ με σκυμμένο κεφάλι και με τα χέρια στις τσέπες σαν σε χειροπέδες, κατάδικος.

Το μόνο που κατάφερε να μου αποσπάσει την προσοχή ήταν ένας θόρυβος από τους σκουπιδοτενεκέδες εκεί δίπλα. Ήταν μικρό και είχε δυο πολύ εκφραστικά μάτια που με κοιτούσαν με φόβο. Ένα μικρό γατάκι. Σκέφτηκα, αλήθεια γιατί να ψάχνει στα σκουπίδια αφού μπορώ να το φροντίσω εγώ. Εξάλλου στο σπίτι μου μόνος μένω και θα μου άρεσε να έχω κάποιον για συντροφιά, έστω ένα κατοικίδιο.

Άπλωσα τα χέρια μου και το πήρα στην αγκαλιά μου. Συνεχίζοντας τον δρόμο για το σπίτι μου δεν φαντάστηκα πόσο απερίσκεπτος ήμουν που πήρα μακριά από την μάνα του αυτό το μικρό γατάκι. Σε όλο το δρόμο κατά παράξενο τρόπο δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε μια φορά. Δεν νιαούρισε ούτε προσπάθησε να διαφύγει.

Φτάνοντας πήγα κατευθείαν στο μπαλκόνι μαζί με το γατάκι. Το άφησα κάτω και κάθισα στην καρέκλα κοιτώντας έξω τα απέναντι μπαλκόνια και τον νυχτερινό ουρανό. Ήταν καλοκαίρι. Μια αποπνικτική ζέστη με έκανε να ιδρώνω. Και άπνοια. Η θάλασσα εκείνη την μέρα θα ήταν γαλήνια. Κρίμα οι άνθρωποι να τη βρομίζουν. Κρίμα να ρυπαίνουν την καθημερινότητά τους και να κλείνουν την ζωή τους σε αντιαισθητικά κελιά.

Κρίμα να ψάχνουν στα σκουπίδια το εύθραυστο εγώ τους.

-Ποτέ δεν έχω βρει στα σκουπίδια κάτι εύθραυστο που να ονομάζεται “εγώ”, είπε μια φωνή δίπλα μου.

-Ναι γιατί όλα σήμερα έχουν μια επωνυμία. Αν η μάρκα σου δεν είναι αναγνωρίσιμη τότε είναι άχρηστη ακόμα και για τον χώρο απορριμμάτων, είπα.

-Τα άχρηστα πράγματα των ανθρώπων είναι πολύ γευστικά για μένα

Γύρισα να δω ποιος μου είχε πιάσει την κουβέντα και με έκπληξη διαπίστωσα πως αυτός ο κάποιος ήταν αυτό το μικρό γατάκι! Ένα ζώο που μιλάει με ανθρώπινη φωνή!

-Μάλλον ονειρεύομαι πάλι, του αποκρίθηκα.

-Όχι δεν ονειρεύεσαι. Είσαι στο μπαλκόνι σου και μιλάς μαζί μου.

-Μα οι γάτες δεν μιλάνε. Τουλάχιστον ποτέ δεν έχω συναντήσει γάτα που να μιλάει.

-Πιστεύεις ότι τα ζώα δεν έχουν συνείδηση;

Κοιτούσα χωρίς να δώσω απάντηση και τότε είπε:
-Κι όμως τα ζώα ξέρουν περισσότερα για τον κόσμο από όσα ξέρουν οι άνθρωποι. Και τελειώνοντας την φράση του γύρισε και κοίταξε με υπερήφανο βλέμμα τα αστέρια στο νυχτερινό ουρανό. Ακολούθησα και εγώ το βλέμμα του σκεπτόμενος πόσο μικρός φάνταζα μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.

-Εσείς οι άνθρωποι νομίζετε ότι είστε τέλειοι και ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε γύρω σας, είπε.

-Ναι, έτσι είναι αλλά εγώ δεν πιστεύω κάτι τέτοιο.

Ταυτόχρονα κάτι στη φωνή μου μαρτυρούσε το αντίθετο από αυτό που είπα και συνέχισα.
-Αποφάσισα να σε σώσω από την ένδεια της μέχρι τώρα ζωής σου και να σου προσφέρω ένα καλύτερο μέλλον ακριβώς γιατί η αυτούπαρξή σου έχει την ίδια αξία με την δική μου μπροστά στο πολυδιάστατο σύμπαν που μας περιβάλει. Γι' αυτό τα προσβλητικά σου σχόλια κράτα τα για άλλους και όχι για μένα.

-Είναι προσβολή ο εγωισμός; Η τελειότητα δεν είναι ο σκοπός του κάθε ανθρώπου; Ξέρεις, δεν είναι κακό να πασχίζεις να γίνεις κάτι καλύτερο αποτι είσαι, κακό είναι να λες οτι κατάφερες να γίνεις κάτι το οποίο δεν είσαι. Και αυτό είναι υποκρισία.
Υποκρισία!

Πόσες φορές έντυσα τον εαυτό μου με ενδύματα φανταχτερά και κομψά για να παίξω τον ρόλο κάποιου γενναίου ήρωα των προσφάτων καιρών και πόσες φορές φόρεσα το προσωπείο της συμπόνιας, της καλοσύνης και τις παρηγοριάς ενώ από κάτω τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου επέμεναν να είναι άκαμπτα. Αχ σε ποιό πάρτυ μασκέ είμαστε καλεσμένοι; και πόσο δακρυσμένα είναι τα μάτια μας όταν οι μάσκες όλων πέφτουν σιγά σιγά και μένουν στις άκρες των δακτύλων μετέωρες να χασκογελούν μόνες τους κοιτώντας από τα τρύπια μάτια τους της απελπισία τις στιγμής.

Ανοίγω τα χέρια μου και παίρνω στην αγκαλιά μου το μικρό γατάκι. Χαϊδεύω το τρίχωμά του όπως του αρέσει και επιμένω να το κοιτάω στο πρόσωπο, ίσως γιατί το πρόσωπό του είναι τόσο γλυκό που ποτέ δε θα ζηλέψει τα χαρακτηριστικά κάποιου ξένου προσωπείου.
-Θες να σου πω μια ιστορία; είπα.

-Ναι, αλλά πρώτα θέλω να μου πεις αν είσαι φίλος μου. είπε με μια ανάλαφρη ηπιότητα στην φωνή.

Η καθαρή φωνή του έμοιαζε σαν αντικατοπτρισμός στην κάθαρση που υποβαλλόταν η ψυχή μου σιγά σιγά εκείνη την ξάστερη νύχτα κάτω από το τρεμουλιαστό φως των αστεριών.
Όλα ήταν τόσο καθαρά σαν μια λίμνη που στην επίπεδη επιφάνειά της είδα το είδωλο του εαυτού μου σκύβοντας να πιώ νερό. Το χέρι μου θα ήταν το μόνο που θα χαλούσε την ηρεμία της επιφάνειας. Μέχρι όμως να ζητήσω το νερό της έπρεπε να μιλήσω στον εαυτό μου. Στα αυτιά μου έφταναν κραυγές όμως το στόμα μου παρέμενε κλειστό μέχρι που ο δείκτης μου ακούμπησε την επιφάνεια και ομόκεντροι κυματισμοί μου αποκάλυψαν την εικόνα που λίγα δευτερόλεπτα πριν άφησα.

-Ναι μπορείς να με θεωρείς φίλο σου, είπα φιλώντας το τριχωτό κεφαλάκι που είχα μπροστά μου.

Έκλεισε τα μάτια και εγώ συνέχισα.

-Θα σου πω μια ιστορία που θυμήθηκα όταν περάσαμε μπροστά από το ανθοπωλείο της γειτονιάς όταν ερχόμασταν εδώ.

Θα σου πω για ποιο λόγο έκλεισε το τελευταίο ανθοπωλείο στον κόσμο. Θα σου μιλήσω για τον τέλειο άνθρωπο.

Κάποτε μια ομάδα επιστημόνων ανακάλυψε έναν άνθρωπο σε κάποια γωνιά της γης ο οποίος μετά την ενηλικίωσή του παρέμενε πάντα νέος. Αν και διένυε το 45 έτος της ηλικίας του τίποτα στην εξωτερική του εμφάνιση δεν μαρτυρούσε κάποια φθορά. Επίσης ήταν υγιής και ποτέ δεν είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα με την υγεία του. Ήταν απίστευτα όμορφος και άρτια καλλιεργημένος γνωρίζοντας πάρα πολλές επιστήμες και δεξιοτεχνίες.
Οι επιστήμονες ενθουσιάστηκαν με την ύπαρξη του στο πρόσωπο του οποίου έβλεπαν έναν ενάρετο, αγαθό, δίκαιο και ευγενικό άνθρωπο. Μετά από έρευνες και αναλύσεις του γενετικού του υλικού ανακάλυψαν ένα γονίδιο που ποτέ πριν δεν είχαν χαρτογραφήσει και το οποίο θεώρησαν υπεύθυνο για τις αρετές αυτού του ανθρώπου. Το γονίδιο αυτό το ονόμασαν "χρυσό γονίδιο" και τον κάτοχό του "τέλειο άνθρωπο".

Αργότερα και οι θρησκεία προσπάθησε να εξηγήσει την ύπαρξη αυτού του ανθρώπου. Στην αρχή αντιμετωπιζόταν με δυσπιστία γιατί ενώ είχε όλες τις αρετές δεν ένοιωθε το συναίσθημα της αγάπης. Γιατί όμως δεν ένοιωθε το συναίσθημα της αγάπης; Τότε ήταν που ακούστηκε η θεωρία του Αδάμ και της Εύας.

Σύμφωνα με αυτή την θεωρία ο τέλειος άνθρωπος έχει ομοιότητες με τους πρωτόπλαστους. Ο Αδάμ και η Εύα πριν το προπατορικό αμάρτημα ζούσαν σε αυτό που αποκαλούσαν παράδεισο σαν τέλειοι άνθρωποι. Ποτέ δεν φθειρόταν κάτι πάνω τους και δεν είχαν το φόβο του θανάτου. Μπορούσαν να ζήσουν ελεύθεροι και αγαπημένοι μεταξύ τους αλλά και μεταξύ των υπόλοιπων πλασμάτων που ζούσαν εκεί. Παντού κυριαρχούσε η αγάπη. Το μόνο που δεν έπρεπε να κάνουν ήταν να φάνε από τον καρπό που κάνει την αγάπη να γεράσει και στο τέλος να πεθάνει. Το δέντρο της φθοράς.

Μόλις δοκίμασαν τον απαγορευμένο καρπό η αγάπη πέταξε μακριά πάνω από τα κεφάλια τους. Όταν ο Θεός κατάλαβε τι είχε γίνει αφαίρεσε το "χρυσό γονίδιο" από όλα τα πλάσματα του κόσμου γιατί δεν άρμοζε πλέον σε αυτούς που άφησαν την αγάπη να γεράσει και επιπλέον αφού η αγάπη γερνούσε έπαυε να είναι κάτι το τέλειο έτσι ένας τέλειος άνθρωπος δεν θα μπορούσε πια να νιώσει ποτέ ξανά αγάπη. Πλέον όλοι θα περνούσαν την ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν την τελειότητα και να κατακτήσουν όλες τις αρετές με κόπο και πάνω απ' όλα την αγάπη. Το μόνο που επέτρεψε ο Θεός ήταν να γεννιέται ένας τέλειος άνθρωπος κάθε χίλια χρόνια, περιοδικά, για να δείχνει στους ανθρώπους το λάθος που έκαναν. Φυσικά αυτός ο τέλειος άνθρωπος δεν θα μπορεί να νιώσει ποτέ αγάπη μιας και η αγάπη πλέον γερνάει.

Οι επιστήμονες ποτέ δεν πήραν στα σοβαρά τις θεωρίες της θρησκείας και αυτά περί αγάπης τα θεώρησαν υπερβολές και προσπάθεια υπονόμευσης των σχεδίων τους. Είχαν σκοπό να μεταβιβάσουν το γονίδιο σε κάθε άνθρωπο που από εκείνη τη στιγμή και μετά ερχόταν στη ζωή αλλά και να κλωνοποιήσουν τον "τέλειο άνθρωπο". Οι επιστήμονες πίστευαν οτι θα κάνουν το υπέρτατο καλό στην ανθρωπότητα και θα λύσουν προβλήματα αιώνων έτσι κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για την απόφασή τους αυτή.
Το σχέδιο προχώρησε. Με τα χρόνια οι άνθρωποι γίνονταν πιο κλειστοί και απρόσωποι αλλά και πιο σοφοί και όλα όσα η τελειότητα μπορεί να προσδώσει.

Μετά από εκατοντάδες χρόνια το ζητούμενο είχε πια επιτευχτεί. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζήσουν για πάντα αν βέβαια κάποιος εξωτερικός παράγοντας δεν τους στερούσε τη ζωή, όπως ένα ατύχημα λόγου χάρη.

Έτσι λοιπόν όταν πέθανε και ο τελευταίος μη τέλειος άνθρωπος σταμάτησε ο κόσμος να αισθάνεται αγάπη για τους άλλους. Και σταμάτησε να την εκφράζει προσφέροντας λουλούδια. Έτσι λοιπόν το επάγγελμα του ανθοπώλη έγινε ένα αρχαίο και ξεχασμένο επάγγελμα, και το τελευταίο ανθοπωλείο έκλεισε για πάντα.

Τελειώνοντας την αφήγησή μου κοίταξα πάλι τα αστέρια στον ουρανό. Αυτή την φορά ένιωθα να μου τρυπούν τα υγρά μου μάτια. Εκείνο το βράδυ είχα να πάρω μια απόφαση που μου ράγιζε την καρδιά και όλη αυτή η κουβέντα με τον μικρό μου φίλο δεν ξέρω αν βοηθούσε. Τουλάχιστον δεν ήμουν σίγουρος.

Το μικρό γατάκι άλλαξε θέση στην αγκαλιά μου και αφού κοιταχτήκαμε μου είπε:
-Ξέρω τι σε απασχολεί. Και εσύ γνωρίζεις τι πρέπει να κάνεις.

Ελευθερώθηκε από μένα και κάθισε κάτω στη βεράντα κοιτώντας με.
-Όποιος επιζητά την τελειότητα αδυνατεί να δώσει αγάπη, είπε.

Η φράση του αγκάλιασε το μυαλό μου και χίλια χρώματα χρωμάτισαν την υποσυνείδητη εικόνα που είχα στο μυαλό μου. Δάκρυσα πλέον στα φανερά.

-Σε λίγο θα ξημερώσει, προλαβαίνεις να με γυρίσεις πίσω εκεί που με βρήκες, είπε.
Και μετά από μια μικρή παύση συμπλήρωσε
-Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα έρχεσαι που και που στον κάδο που με βρήκες για να σε βλέπω. Είμαστε φίλοι πια και σε έχω ανάγκη.

Δεν θυμάμαι τι απάντησα μόνο οτι έγνεψα καταφατικά. Αργότερα το άφησα εκεί που το βρήκα και αποχαιρετιστήκαμε, ενώ μια μητρική φιγούρα το καλωσόριζε.

Τελικά εκείνο το βράδυ η κάθαρση ποτέ δεν ήρθε. Έσβησε το πάθος μαζί με το τελευταίο πέπλο της νύχτας.

Μέρες μετά αναζήτησα το μικρό μου φίλο αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τον ξαναδώ. Αισθάνομαι οτι τον είχα προδώσει.
Ήταν πλέον αργά...

Το τελευταίο συναίσθημα

2008-07-01T02:36:00.005+03:00

Διακοπές κάνει ο νους
και μια βεντάλια σπασμένη τον δροσίζει
κάτω από το μετάξι η σάρκα της λυγίζει
και μια ηδύτητα την κατακλύζει

Where The Wild Roses Grow

2008-06-23T16:06:00.000+03:00

Ο συγγραφέας και το λεξικό του

2008-06-14T02:16:00.005+03:00

Μια Κυριακή έκανα βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Ήταν νωρίς. Οι πεζόδρομοι δεν ήταν κατάμεστοι ακόμα από τον κόσμο. Μια κοπέλα, κοκκινομάλλα. έκανε βόλτα με το ποδήλατό της. Πέρασε δίπλα από έναν κύριο που διάβαζε την πρωινή του εφημερίδα. Ο αέρας πήρε μια σελίδα και την τύλιξε στο διπλανό θάμνο και από κει στο γρασίδι. Ένας νεαρός κοιτούσε τον ορίζοντα και το ευθύγραμμο τμήμα της θάλασσας που εκείνη την μέρα θύμιζε πορτρέτο ακουαρέλας.

Ποιος ο δημιουργός και ποιο το δημιούργημα;

Κάθισα σε ένα παγκάκι απέναντι από τον λευκό πύργο. Δίπλα ένας άλλος νεαρός ήρθε και κάθισε επίσης. Μαζί του είχε ένα βιβλίο αρκετά παχύ. Το άνοιξε, έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στυλό και βυθίστηκε στις σκέψεις του. Μετά από μερικά λεπτά κάθισε δίπλα του ένας ηλικιωμένος κύριος και άρχισαν να κουβεντιάζουν.

Η συζήτηση είχε ενδιαφέρον από όσο είδα από τα βλέμματα τους άλλα δεν κατάφερα να ακούσω λέξη. Εξάλλου δεν είχα βγει έξω για να κουτσομπολέψω αλλά για να ξεχαστώ λίγο από τις σκέψεις μου. Κοίταξα αριστερά και είδα την κοπέλα με το ποδήλατο να έχει κάποιο πρόβλημα με την αλυσίδα και να προσπαθεί απεγνωσμένα να το διορθώσει. Χμμ, να μια καλή ευκαιρία είπα από μέσα μου. Η παρέα της ίσως με κάνει να ξεχαστώ. Το ερωτικό παιχνίδι, βλέπεις. Σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος της.

------------------------------------------------------------

Το βαρύ βιβλίο ησύχαζε στα πόδια του και το περιεχόμενο κάτω από το μαύρο εξώφυλλο μετέπειθε την σκέψη του συγγραφέα όποτε έρχονταν σε επαφή. Στο εξώφυλλο έγραφε με χρυσά γράμματα «ΝΕΟΝ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ». Ταυτόχρονα μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του, ένα κουδουνάκι ποδηλάτου χτύπησε, ένας σκύλος έτρεξε και ένα περιστέρι φτερούγισε μακριά στον ουρανό.

Ανοίγει σε μια τυχαία σελίδα. Σελίδα 929. Η ματιά του πέφτει στη λέξη μονομανία. Όχι, σήμερα βγήκε για να εμπνευστεί ένα καινούργιο θέμα, μια καινούργια ιστορία. Μονομανία, είπε από μέσα του, σαν την μανία που έχω να γράφω συνεχώς ιστορίες με το ίδιο θέμα.

«Όπως οι άνθρωποι που δεν βαριούνται ποτέ να βλέπουν τον ήλιο να ανατέλλει» είπε μια φωνή δίπλα του.

Σήκωσε τα μάτια και είδε έναν ηλικιωμένο άντρα στα δεξιά του. Δεν κατάλαβε ότι κάποιος τον παρακολουθούσε μάλλον γιατί ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του.

«Μα τι ήταν αυτό που είπε; Άκουσα καλά; Πως γίνεται κάποιος να διάβασε την σκέψη μου;» Είπε από μέσα του.

Προσκάλεσε τον άγνωστο να κάτσει δίπλα του. Η αλήθεια είναι ότι είχε βγει για να εμπνευστεί και γι’ αυτό δεν ήθελε την παρέα κανενός αλλά μια κουβέντα με αυτόν τον παράξενο άνθρωπο ίσως αποδεικνυόταν πολύ εποικοδομητική.

-Δεν γνωρίζω πολλούς στην πόλη μας που κυκλοφορούν στην παραλία με το λεξικό τους στα χέρια, είπε ο ασπρομάλλης άντρας.

-Είμαι συγγραφέας

-Α, ενδιαφέρον! Μου αρέσει η λογοτεχνία.

- Το πιο γνωστό μου μυθιστόρημα είναι ‘’το κορίτσι με το ποδήλατο’’

-Χμμ, σας ξέρω. Το έχω διαβάσει όπως και τα υπόλοιπα βιβλία σας.

-Ένας αναγνώστης μου λοιπόν! Τι έκπληξη.

-Δέχεστε μια κριτική; Είπε ο ηλικιωμένος άντρας κοιτώντας την λέξη μονομανία στο ανοιχτό λεξικό υπογραμμισμένη. Μετά σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε τον νεαρό συγγραφέα και με απορημένο ύφος συνέχισε την ερώτηση του.

-Λύστε μου την απορία. Γιατί σε όλα τα μυθιστορήματα σας χρησιμοποιείτε την ίδια κεντρική ιδέα; Ακόμα και οι χαρακτήρες μοιάζουν. Περίεργη μονομανία, δεν βρίσκετε;

Ο συγγραφέας γέλασε αμυδρά, κοίταξε με την άκρη του ματιού του το λεξικό και απάντησε:

-Οι ήρωες των βιβλίων μου είναι οι λέξεις. Όσα βιβλία και να γραφτούν οπουδήποτε στον κόσμο πάντα θα έχουν τους ίδιους χαρακτήρες και τις ίδιες κεντρικές ιδέες. Όσα δεν έχω γράψει έχουν γραφτεί ήδη και όλα είναι συγκεντρωμένα εδώ.

Και με το δάχτυλό του έδειξε το βιβλίο που είχε μπροστά του.

-Ένα χρονοντούλαπο της φαντασίας δηλαδή. Ένα μικρό σύμπαν οικοδομημένο από τις λέξεις.

-Ακριβώς. Μια άλλη διάσταση που ερχόμαστε σε επαφή μαζί της μέσω της σκέψης. Είπε ο συγγραφέας ενώ παρατηρούσε ένα νεαρό στο διπλανό παγκάκι να κοιτάζει απέναντι στον Λευκό Πύργο μια κοπέλα να προσπαθεί απεγνωσμένα να βάλει την αλυσίδα στο ποδήλατό της και στο τέλος να αποφασίζει να πάει να την βοηθήσει.

-Δεν έχουν συναισθήματα οι λέξεις. Είπε συνεχίζοντας. Το μόνο που κάνουν είναι να εξουσιάζουν τον εαυτό μου. Αισθάνομαι δέσμιος αυτού του λεξικού. Εξουσιάζει την ύπαρξή μου.

-Εγώ πιστεύω ότι οι λέξεις είναι καλές στο να δίνουν συμβουλές. Είπε ο ηλικιωμένος και πρόσθεσε. Ένα βιβλίο είναι ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος συναίσθημα.

-Οι λέξεις υπακούουν στα συναισθήματα. Με οποιαδήποτε λέξη αυτού του λεξικού μπορώ να φτιάξω κάθε στιγμή μια πρόταση που να χαρακτηρίζει την διάθεσή μου.

-Άρα υποστηρίζεις ότι τα συναισθήματα εξουσιάζουν τις λέξεις και οι λέξεις εσένα.

-Κάπως έτσι.

-Η φαντασία έχει πολλές διαστάσεις. Είπε ο ηλικιωμένος και κοίταξε το ρολόι του. Θα σου κάνω παρέα λίγα ακόμα λεπτά. Αλήθεια έχεις φίλους;

-Φιλία. Δύσκολο να πεις κάποιον φίλο σου.

-Βλέπεις εκείνα τα δύο νέα παιδιά εκεί απέναντι;

-Έναν νεαρό λες και μια κοκκινομάλλα με ένα ποδήλατο;

-Ναι γι’ αυτούς μιλάω. Ξέρεις η φιλία μοιάζει με τον έρωτα. Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτά τα δύο είναι πραγματικά ή όχι. Μπορείς να πεις ότι ανήκουν και αυτά στη σφαίρα της φαντασίας το μόνο, όμως που μπορείς να πεις με σιγουριά είναι ότι έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Την αγάπη.

Έμεινε κοιτάζοντας τους δυο νέους και πρόσθεσε μετά από λίγα δευτερόλεπτα:

-Αλήθεια πόσες φορές έχεις χρησιμοποιήσει την λέξη ‘’αγάπη’’ στα μυθιστορήματα σου; Τις έχεις μετρήσει ποτέ;

Χωρίς να σκεφτεί ο συγγραφέας απάντησε αμέσως:

-Άπειρες. Κάθε πρόταση που γράφω νιώθω να γεννά στο έργο μου αλλά και στο μυαλό μου καινούργιες προτάσεις, λέξεις, ιδέες. Όλες με εξουσιάζουν. Είναι ένα φρακτάλ γιγάντιο που με παρασέρνει και με μαγεύει όπως τα παιχνίδια του λούνα παρκ μαγεύουν τα παιδιά. Μία γεωμετρική πρόοδος ιδεών. Ακόμα και όταν καταφέρω να ξεφύγω συνεχίζει να υπάρχει και παρασέρνει τους αναγνώστες μου. Έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος.

-Και ο έρωτας; Τι είναι ο έρωτας;

-Ο έρωτας είναι απλά μια λέξη με 6 γράμματα, αυτό και μόνο. Η ηχώ της έχει μια λυρικότητα αλλά δεν μπορεί να μετρηθεί γιατί δεν υπάρχει ποσοτικά. Δεν έχουν συναισθήματα οι λέξεις. Τα συναισθήματα δεν μπορούν να μετρηθούν μόνο αποχρώσεις παίρνουν.

Ακολούθησε μια παύση και ο ηλικιωμένος άντρας δείχνοντας με το βλέμμα του πάλι προς την παραλία είπε:

-Βλέπεις αυτούς τους δυο νέους απέναντι; Ξέρεις πως λέγεται αυτό που κάνουν;

-Πως;

-Ικανοποιούν τον ναρκισσισμό της νεότητάς τους. Εσύ πότε θα ικανοποιήσεις τον δικό σου;

Ο συγγραφέας δεν απάντησε παρά μόνο έμεινε με μια πικρή γεύση απορίας στο στόμα.

Ο ασπρομάλλης κύριος κοίταξε πάλι το ρολόι του και είπε:

-Ήρθε η ώρα να φύγω, τα πλάσματα της φαντασίας κοιμούνται ήσυχα στη συνείδηση μόλις η πραγματικότητα ανοίξει την αυλαία.

Ο συγγραφέας παραξενεμένος είπε:

-Τι είναι αυτά που λες και ποιος είσαι δεν μου είπες.

-Επινόημα της φαντασίας σου.

-Είναι παράλογο.

-Τι θα έλεγες αν σου έλεγα πως και εσύ είσαι κάτι παρόμοιο;

Το λεξικό στα χέρια του συγγραφέα έκλεισε.

------------------------------------------------------

Έριξα μια ματιά πίσω μου και είδα ότι οι δυο κύριοι που είχα παρατηρήσει προηγουμένως έλειπαν.

Μιλούσα αρκετά λεπτά με την κοπέλα αλλά δεν μπορούσα να της πάρω εύκολα κουβέντα. Άραγε θα μου έδινε το τηλέφωνό της αν της το ζητούσα; Πολύ απόμακρη μου φάνηκε και μετρημένη στα λόγια της. Ψυχρές κουβέντες και πλάγιες ματιές με αντιμετώπιζαν με δυσπιστία. Μάλλον σκέφτηκα θα με βρίσκει άσχημο για τα γούστα της.

Μετά από αυτή την σκέψη απογοητεύτηκα. Εξάλλου είναι γνωστές οι ανασφάλειες μου. Αποφάσισα λοιπόν να την ρωτήσω.

-Η συμπεριφορά σου είναι ψυχρή και τυπική μήπως φταίει κάτι πάνω μου;

-Κατάλαβα εδώ και πολύ ώρα το ενδιαφέρον που μου δείχνεις αλλά δεν μπορώ να σου δείξω παρά μια άπειρη τρυφερότητα που θα απορρέει από τα βάθη της καρδιάς μου. Το παιχνίδι αυτό είναι άγνωστο σε μένα. Ο χρόνος θα βοηθήσει.

Όταν είπε αυτά μου κράτησε το χέρι και μου έδωσε ένα χαρτί. Εντομεταξύ έφτιαξα το ποδήλατό της και εξαφανίστηκε προς την έκθεση βιβλίου στην παραλία, που εκείνες τις μέρες μόλις είχε ανοίξει στο κοινό.

Άνοιξα το διπλωμένο χαρτί, ήταν ένας αριθμός τηλεφώνου. Ο δικός της αριθμός!
Σκέφτηκα, για πλάκα, από ποιο βιβλίο άραγε να ξεπήδησε;

2008-06-09T04:30:00.001+03:00

Η ζωή χρειάζεται την λήθη...

Έτος 2342

2008-06-04T01:55:00.007+03:00

Τον 21ο αιώνα η ανθρωπότητα άρχισε να ανακαλύπτει ότι το τέλος της ήταν κοντά. Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα η επίδραση της τεχνολογικής άνθησης αποτέλεσε γάγγραινα για το περιβάλλον της γης (σχετικά τρισδιάστατα ολογράμματα θα έχεις δει για τα οικοσυστήματα του περιβάλλοντος). Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα οι άνθρωποι γνώριζαν και προέβλεψαν ότι μεγάλες εκτάσεις γης θα ερημοποιηθούν και οι μεγάλες κλιματικές αλλαγές θα εξαφανίσουν από το πρόσωπο αυτού του κόσμου χιλιάδες είδη ζωής.

Το βιοτικό επίπεδο της ζωής των ανθρώπων έπεσε στο κατώτατο επίπεδο. Οι φτωχοί στον κόσμο μετρούνταν σε εκατομμύρια και αργότερα σε δισεκατομμύρια. Η δαμόκλειος σπάθη έπεφτε σιγά σιγά στα κεφάλια των απογόνων εκείνων που έφεραν την βιομηχανική επανάσταση σαν θεία τιμωρία. Σαν τιμωρία για την προσβολή του Θεού. Πως μπορούσε ο άνθρωπος να παραβιάσει το μυστικό συρτάρι του Θεού και να κοιτάξει στα κρυφά το σχέδιό με το οποίο δημιούργησε τον κόσμο; Η μεγαλύτερη ιεροσυλία όμως ήταν ότι η γνώση πέρασε στην πολεμική βιομηχανία. Όπλα μαζικής καταστροφής. Η ανθρωπότητα ξεπέρασε τα όρια.

Παράλληλα νέοι κόσμοι ανακαλύφθηκαν. Πρώτα το φεγγάρι της γης και μετά οι κοντινοί πλανήτες ένας προς ένας απέκτησαν βάσεις και φιλοξένησαν τους πρώτους ανθρώπους στα μέσα του 22ου αιώνα όταν τα πράγματα ήταν στο χειρότερό τους σημείο στη Γη.

Αν και ο κόσμος βυθιζόταν σταδιακά στον πόνο και στη δυστυχία η τεχνολογική επανάσταση ποτέ δεν σταμάτησε. Πολλές οι καινούργιες εφευρέσεις. Χωρομεταφορείς, διαστημόπλοια καμπύλωσης χώρου, επικοινωνίες τέταρτης διάστασης, γεννήτριες ανανεώσιμης ενέργειας, και πολλά άλλα. Σήμερα γνωρίζουμε βεβαίως ότι όλα βρίσκονται στο ανώτατο επίπεδό τους και ότι η τεχνολογία έπαψε πια να εξελίσσεται.

Ο 22ος αιώνας ήταν ο χειρότερος αιώνας από καταβολής κόσμου. Φαινόμενο του θερμοκηπίου, ερημοποίηση, τοξικότητα των υδάτων, κατακλυσμοί, φτώχια, λιμός, οδήγησαν στον αφανισμό του 80% του πληθυσμού της γης που όλο και ελαττωνόταν τα προηγούμενα χρόνια. Η καταστροφή συνεχίστηκε τον 23ο αιώνα και το 2216 είχαν απομείνει στον κόσμο μόλις 1δις 400 εκ. άνθρωποι. Τα τεχνολογικά θαύματα είχαν κάνει βιώσιμο ήδη τον πλανήτη Άρη και την Αφροδίτη όχι όμως και τον δορυφόρο της Γης αφού το υπέδαφος του δεν το επέτρεπε. Τα επόμενα χρόνια οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν σε υπόγειες βάσεις στη γη και σε αυτούς τους πλανήτες. Η τεχνολογία μπορούσε να εγγυηθεί την ευημερία και την βιωσιμότητα μακριά από το φυσικό περιβάλλον όπως το γνώριζαν μέχρι τότε.

Το δεύτερο μισό του 23ου αιώνα είναι γνωστό ως "σωτήρια περίοδος" ή "ασημένιος κύκνος" κατά το οποίο η φυσική πραγματικότητα μετατράπηκε σε εικονική πραγματικότητα. "Ευφυής αυτοματισμός" ήταν ο καινούργιος όρος που επικρατούσε και επικρατεί κατά τον οποίο όλα κινούνται από μια ευφυΐα μιας μηχανικής ρομποτικής κατασκευής. Ζούμε πια υπογείως μέσα σε ατομικά "σπιτάκια" ας πούμε. Όλοι οι άνθρωποι είναι πια ευτυχισμένοι. Δεν υπάρχει ούτε πείνα ούτε αδικία ούτε χρειάζεται να δουλεύει κανείς για να ζήσει όπως στην αρχαιότητα. Έχουμε πρόσβαση σε ότι θέλουμε (γνώση, υγεία, επικοινωνία, διασκέδαση) μέσω της εικονικής πραγματικότητας.

Ακόμα και αυτόν τον αρχαίο Θεό τον έχουμε ξεχάσει πλέον και όποιοι έχουν ακόμα την ανάγκη να πιστεύουν σε κάτι ανώτερο προσεύχονται στην ευφυΐα του κύκνου( έτσι λέγεται ο αυτοματισμός που φροντίζει πια την ανθρωπότητα). Και να σκεφτείς ότι το όνομα "κύκνος" παραπέμπει σε ένα ξεχασμένο είδος πτηνού που ζούσε κάποτε πάνω στη γη.

Το σύστημα αυτό μπήκε σε εφαρμογή περίπου το έτος 2342. Τα επόμενα χρόνια κάποιοι συνέχισαν να μετράνε τα έτη που περνούσαν αλλά και αυτοί κάποια στιγμή βαρέθηκαν. Τι να το κάνεις αφού το ζητούμενο έχει επιτευχθεί. Η τέλεια κοινωνία. Και ο χρόνος έχει πια σταματήσει. (...)

δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι

2008-05-27T23:41:00.002+03:00

Ο κόσμος μοιάζει πολύ με αντανάκλαση των σκέψεών μας. Παντού συναντάμε το είδωλο του εαυτού μας ή γνωστές φυσιογνωμίες που έχουμε στο μυαλό μας. Απέναντι από έναν καθρέφτη μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και να γοητευόμαστε από τις αδυναμίες του, καμιά φορά όλο αυτό μας φοβίζει όμως.

Αν βάλεις μια σκέψη ή μια ιδέα να κάτσει μπροστά από έναν καθρέφτη τι χρώμα άραγε θα αποτυπωθούν εντός του; Τι εικόνες θα ξεπηδήσουν; Και να προχωρήσω πιο πέρα, αν βάλεις κάποιο συναίσθημα ή κάποιο άλλο από αυτά τα παιχνιδιάρικα αστέρια που πέφτουν από τον ουρανό της ψυχής στις καρδιές των ανθρώπων, πώς θα μοιάζουν;

Έχω λοιπόν την εξής θεωρία: ο κόσμος είναι ο μεγάλος καθρέφτης και εμείς με την υλική μας ύπαρξη βρισκόμαστε απέναντί του και θαυμαζόμαστε ή απογοητευόμαστε, ενώ απ’ την άλλη πλευρά, εκεί δηλαδή που δεν μπορούμε να δούμε, βρίσκεται το βασίλειο των ψυχών μας το οποίο έχει τους δικούς του νόμους.

Οι απέναντι καμιά φορά παίζουν με μας που είμαστε από δω και μας δοκιμάζουν με τα τερτίπια που μας κάνουν. Είναι ποτέ δυνατόν να ζωντανέψουν οι σκέψεις μας και να παρουσιαστούν μπροστά μας με σάρκα και οστά; Και όμως είναι! Σκέφτεσαι κάποιον που έχεις να τον δεις καιρό και τσούπ να σου τος μπροστά σου ή κάποιος που του μοιάζει έστω. Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο έχοντας στο μυαλό το κορίτσι με τα γλυκά ματάκια και δεν προλαβαίνεις να στρίψεις στο επόμενο στενό και να! Το είδωλο της περπατάει με τα χρυσά φτερωτά σανδάλια της.

Αντικατοπτρισμοί.. αντικατοπτρισμοί.. αντικατοπτρισμοί…

Πολύ θα ‘θελα να έβλεπα στην άλλη πλευρά του καθρέφτη. Αυτά που βλέπω δεν μου αρκούν. Θα ‘θελα να ήξερα τα μυστικά της ζωής, αλλά για να δω από την άλλη πλευρά θα έπρεπε να κάνω τον καθρέφτη γυαλί διάφανο. Θα μάθαινα πάρα πολλά,αλλα δε θα μπορούσα πια να δω τον εαυτό μου. Γιατί το γυαλί δε θα ήταν πια καθρέφτης.

Katie Melua - Ghost town

La maja desnuda

2008-05-23T08:11:00.004+03:00

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Από την μία είναι αυτοί που έχουν έρθει στη ζωή ξέροντας ότι δεν γνωρίζουν τίποτα και διψούν να μάθουν, ζουν στο περιθώριο ή να το πω καλύτερα ζουν σε εκείνη την υπερυψωμένη γωνιά του κόσμου από την οποία μπορούν να δουν οπουδήποτε γύρω τους και από ‘κει προβληματίζονται για την έλλειψη διάρκειας και πνεύματος του κόσμου.
Από την άλλη είναι αυτοί που θέλουν να ζήσουν την ζωή σαν μια διασκέδαση. Θέλουν να τρέξουν πρώτοι, να προλάβουν όλες τις απολαύσεις έτσι παρασύρονται τόσο πολύ ώστε δεν σκέφτονται ότι κάποια μέρα η ζωή τελειώνει, και ίσως δεν τους ενδιαφέρει κιόλας.
Οι μεν πρώτοι είναι οι άνθρωποι που θα ήθελαν να ζουν αιώνια και φοβούνται στην ιδέα του θανάτου ενώ οι δεύτεροι δέχονται πως κάποτε θα αφήσουν την ζωή έστω και αν επιθυμούν αυτό να μην γίνει άμεσα, στην περίπτωση που αυτοί είναι νέοι άνθρωποι.

Ας έρθουμε σε μένα.
Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία ανθρώπων. Τρέμω στην ιδέα ότι μια μέρα θα εξαφανιστώ από το πρόσωπο αυτού του κόσμου. Και ας μην μιλήσω μόνο για τον φόβο του θανάτου, φοβάμαι ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα έχω δίπλα μου αγαπημένα πρόσωπα, ότι θα έρθει η μέρα που θα με αφήσει κάποιο πρόσωπο το οποίο συμπαθώ αλλά και ανάποδα ότι εγώ ίσως φερθώ άσχημα σε αυτό το άτομο.
Έχω βρεθεί με κάποιους από σας που ίσως διαβάζετε αυτές τις γραμμές και κάθε φορά σκέφτομαι ότι είναι η τελευταία φορά που σας βλέπω από κοντά και ποτέ δεν θα μπορέσω να σας ανακαλύψω καλύτερα. Μια από αυτές ήταν και προχτές που βρέθηκα με κάποιους φίλους. Άραγε πόσους από σας θα ξαναδώ στο μέλλον; Άραγε ήταν η τελευταία φορά που δώσαμε τα χέρια; Και σε κάποια άλλη περίπτωση, πονάω όταν σκέφτομαι ότι ήταν η τελευταία φορά που το βλέμμα μου συνάντησε το χαμόγελό σου και αυτό δεν θα γίνει ποτέ ξανά.

Για τους πιο πάνω πίνακες
Αυτό απεικονίζουν και οι δύο πίνακες πιστεύω. Απ’ την μια η αποδοχή της ζωής και από την άλλη η ντροπή της γύμνιας της ζωής μπροστά στο σκιάχτρο του θανάτου.
Είναι “η γυμνή Μάγια” και “η ντυμένη Μάγια” του Γκόγια. Πρώτος δημιουργήθηκε ο πίνακας που απεικονίζει την γυμνή Μάγια για τον οποίο χρειάστηκαν δύο μοντέλα, ένα για το σώμα και ένα για το κεφάλι. Τα ήθη της εποχής απαγόρευαν την απεικόνιση γυναικείων γυμνών και έτσι ο Γκόγια αναγκάστηκε να ζωγραφίσει και την ντυμένη Μάγια.
Οι πίνακες νομίζω εκθέτονται στο Πράδο στην Ισπανία. Αν έχει πάει η φιλότεχνη Γεωργία μάλλον θα τους έχει δει. Ή μήπως δεν είσαι φιλότεχνη;

Όλα αυτά είναι σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό ενώ διάβαζα ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Αυτά...

Η απάντηση της Ψυχής

2008-05-19T00:55:00.000+03:00

Ξαναδιάβασα σε ένα βιβλίο σήμερα το παρακάτω. Είναι, για μένα, ένα είδος απάντησης στην προηγούμενη δημοσίευσή μου, και θα ‘θελα να το μοιραστώ με αυτό το blog:

“Φέρουμε και φερόμαστε από μια ψυχή που δεν γνωρίζουμε. Όταν το αίνιγμα σηκώνεται στα δύο του πόδια χωρίς να λυθεί, είναι η σειρά μας. Όταν τα όνειρά μας τσιμπιούνται στο μπράτσο και δεν ξυπνούν, είμαστε ο εαυτός μας. Γιατί εμείς είμαστε το άλυτο αίνιγμα, εμείς είμαστε το παραμύθι που είναι φυλακισμένο στην ίδια του την εικόνα. Ερχόμαστε και φεύγουμε χωρίς να αποσαφηνίζουμε τίποτα.”

Ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει.

Εν-δ(ε)ια-στελλομαι

2008-05-15T22:34:00.003+03:00

Δεν έχω τι να νιώσω, δεν έχω τι όμορφες ιστορίες να σκεφτώ, δεν έχω όμορφες λέξεις να ντύσω αυτές τις ιστορίες. Όλα μοιάζουν γύρω μου ένα απέραντο κενό στο οποίο δεν υπάρχει τίποτα που να με θέλει. Αισθάνομαι σαν να είμαι ο χειρότερος εγκληματίας. Δεν υπάρχω πια για σένα. Σε όλους τους άλλους δίνεις μια σκεπή κάτω από το χαμόγελο σου και δεν υπάρχει ούτε ένα μικρό υπόστεγο για μένα. Μακάρι να μην ήμουν εγώ. Μακάρι να ήμουν κάτι άψυχο που σε περιβάλει. Μακάρι να ήμουν ένα μικρό αρκουδάκι που σου πρόσφερε κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο σε κάποια ευτυχισμένη επέτειο της ζωής σου γιατι θα έπαιρνα αγάπη από σένα πριν καταλήξω μια μέρα σε ένα ανήλιαγο πατάρι, ενώ τώρα βρίσκομαι ήδη σε αυτό ακρωτηριασμένος και μισημένος. Έβαλα τις σκέψεις μου για σένα σε ένα γυάλινο μπουκάλι και καθισμένος στην άκρη ενός υψιπέδου που έβλεπε στο φιόρδ της ψυχής μου μαζί με τα καραβάκια που χάνονταν στον ορίζοντα το έριξα και αυτό στη θάλασσα για να σε βρει.

Η εκούσια εξάρτηση είναι η πιο όμορφη κατάσταση… και πως θα ήταν δυνατή χωρίς αγάπη!

Αδαμαντία

2008-05-13T18:22:00.006+03:00

( Αρχικά και ενώ ήμουν στο χωριό μου μου μπήκε μια ιδέα στο μυαλό και είπα να την αναπτύξω εδώ σε τρεις δημοσιεύσεις μέσα από μια μικρή ιστορία. Όμως η μια έφερε την άλλη και μου βγήκε λίγο μεγάλο. Διάβασα και ξαναδιάβασα κάποια βιβλία και επηρεάστηκα. Έτσι λοιπόν δημοσιεύω την αρχή όπως την είχα γράψει όσο ήμουν διακοπές και επιφυλάσσομαι για τα υπόλοιπα..

Είναι γεγονότα που θυμάται ο ήρωας από την ζωή του σε συνάρτηση με μια κοπέλα που γνώρισε στο παρελθόν και έχει μείνει στο υποσυνείδητο του σαν γλυκιά ανάμνηση. Η σκέψη του ήρωα χάνεται κάποια στιγμή και μπερδεύει πραγματικά με φανταστικά γεγονότα μέχρι να απαντήθει το ερώτημα που χωρίς να ξέρει τον έχει στιγματίσει και τον βασανίζει εκπορευόμενο και αυτό από το υποσυνείδητο του.)

Από όλους τους μήνες του έτους ο πιο αγαπητός σε μένα είναι ο Μάης. Η δημιουργία ξεχειλίζει σε όλο της το μεγαλείο και μαζί της ομορφαίνει η άνοιξη λες και η εποχή αυτή είναι ένας μικρός κρίνος που φυτρώνει και μεγαλώνει τον Μάρτη και τον Απρίλη και τον Μάη ανθίζει.

Ήμουν στον κήπο μου λίγο πριν και απολάμβανα τα χρώματα. Η δημιουργία είναι κάτι που η φύση το προκαλεί αυθόρμητα και αρκεί μόνο να το αποζητήσει κανείς. Η εσωτερική ανάγκη για δημιουργία είναι αυτό που προκαλεί το συναίσθημα της αγάπης και η εξωτερική παλέτα των χρωμάτων ένας καλός τρόπος έκφρασής της.

Να, αυτή την έκφραση καθόμουν και συλλογιζόμουν λίγο πριν χαλαρώνοντας σε μια όχι και τόσο άνετη στάση στο γραφείο μου, που βασάνιζε το κορμί μου ακριβώς όπως οι σκέψεις βασάνιζαν το μυαλό μου. Μα όπως η ομίχλη φεύγει από τον γόνιμο κάμπο και αφήνει την θέση της στη διαύγεια της μέρας έτσι και οι άσχημες σκέψεις και οι προβληματισμοί προσπέρασαν σαν σε καρέ ταινίας μικρού μήκους, όπως θα έλεγε και ο Χιούμ, και στη θέση τους το θυμικό μου πρόσφερε μια στιγμή από την ζωή του John για να μου θυμίσει πόσο αυθόρμητη είναι η έκφραση της αγάπης.

Αυτή η σύντομη ιστορία αρχίζει τον Μάη του 1991 και τελειώνει το καλοκαίρι του 2005 συμπυκνωμένη όπως ακριβώς η παιδική λαχτάρα και η εφηβική παρόρμηση προστάζει. Εξάλλου ποιος είναι αυτός που χάνει την παιδική του αθωότητα και την λαχτάρα να γνωρίσει όσα η ρουτίνα ή η συνήθεια θεωρεί απαγορευμένα;

O John είναι ένα πρόσωπο, θα ‘λεγα φανταστικό, που ίσως ζει σήμερα σε κάποια ιδεατή γειτονιά αυτού του κόσμου ή σε έναν παράλληλο κόσμο και αναπολεί για κάποιο λόγο γεγονότα που του συνέβησαν στη ζωή του. Σήμερα είναι 23 χρόνων.

Αμυδρά θυμάται τα πρώτα χρόνια τής ζωής του και αν του ζητούσε κάποιος να φέρει στην μνήμη του μια απο τις πρώτες εκείνες στιγμές σίγουρα θα αναφερόταν και σ’ αυτή που θα διηγηθώ πιο κάτω. Όλα αυτά στοχεύουν στην απάντηση ενός ερωτήματος το κλειδί της οποίας το φέρει κάθε φορά και ένα διαφορετικό πρόσωπο. Δε θα πω πια είναι η ερώτηση. Θα την θέσω στο τέλος αυτής της ιστορίας μαζί με την απάντηση. Το μυστικό και η ουσία όλων αυτών είναι το ταξίδι, δηλαδή το πέρασμα από την άνοιξη στο καλοκαίρι που σαν ιδέα θα μπορούσε να ζει χιλιάδες χρόνια πριν και να εμπνέει μέσα στους χρόνους ανάλογες ιστορίες.

Ήταν ένα ζεστό μεσημέρι του 1991 και ο John έκανε βόλτες στην αυλή του σπιτιού του γύρω από τα τριαντάφυλλα με τα άσπρα, τα κόκκινα και τα ροζ άνθη, τις μαργαρίτες, τα γεράνια, τα μικρά κυπαρισσάκια, τις φτέρες, τα ζουμπούλια, τις βιολέτες και τα άλλα πολύχρωμα μπουκέτα που αναδύονταν από την πράσινη γη.

Πιο πέρα ο Βέρθερος λιαζότανε κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Ο Βέρθερος ήταν ένας αξιολάτρευτος σκύλος υπάκουος και πολύ παιχνιδιάρης και αν η ηχώ του ονόματός του παραπέμπει σε ένα ογκώδη πλάσμα, αντιθέτως ήταν ένα μικρόσωμο πεκινουά, οιωνός ίσως για την μετέπειτα αγάπη του John για τα έργα του Γκαίτε.

Εκείνη την μέρα λοιπόν έμελε να επισκεφτεί και αυτόν για πρώτη φορά αυτό το συναίσθημα που το ονομάζουν έρωτα, στην πιο αθώα του μορφή. Ήταν μόλις 6 χρόνων.

αι κυριολεκτικά τον επισκέφτηκε.

Σιγά σιγά ο χρόνος επιβράδυνε και όλα άρχισαν να κινούνται πιο αργά λες και είχε καταπιεί κάποιο μαγικό φίλτρο που κάνει τον χρόνο να καθυστερεί σαν μια σταγόνα μέλι στο γυάλινο δοχείο της.

Και αυτός έτοιμος να την γευτεί!

συνεχίζεται...

Διάλυμα φωτός

2008-05-07T02:06:00.003+03:00

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Σταλαγματιά χρυσή τα μάτια σου,
άλλοτε ξοδεύεται σε νύχτα χλοερή
κι άλλοτε λαμπυρίζει σε μάταιους λυγμούς.
Όποιος το δάκρυ σου το ψάξει,
το μικρό ρυθμό του έρωτα ίσως ν' αντιγράψει.

Θαλασσινό πουλί ο ίσκιος σου,
άλλοτε ζυγιάζεται σε βράχο σκοτεινό
κι άλλοτε φτερουγίζει σε κόκκινα νησιά.
Όποιος το δάκρυ σου το ψάξει,
το μικρό ρυθμό του έρωτα ίσως ν' αντιγράψει.

Είναι που τώρα τελευταία με έπιασε μια όρεξη να ακούω Φαραντούρη. Θα επανέλθω όμως. Έχω κάτι καλό να μοιραστώ μαζί σας και μ' αυτό θα υποδεχτώ το καλοκαίρι. Τα λέμε σύντομα.

Ξάστερος πόνος

2008-04-29T23:46:00.004+03:00

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Πώς αντέχεις και περνάς απ' τ' όνειρο
καπνίζοντας άχρηστους ανέμους;
Δε φοβάσαι φαίνεται τη νύχτα των αγγέλων
ούτε γνωρίζεις βέβαια τη γλώσσα της βροχής.
Αλλιώς θ' άναβες στο φεγγαράκι προσευχή
και θ' άκουγες το μυστικό τραγούδι της καρδιάς μου.

Πώς αντέχεις και περνάς απ' τ' όνειρο
πιστεύοντας σε άδικα φεγγάρια;
Δε θυμάσαι π' άστραψες στη δίνη του καιρού μου
ούτε ξεχνάς τη θάλασσα την ώρα του βοριά.
Ξανά σέρνεις το σιωπηλό σου χορό
και χύνεσαι σαν κεραυνός που παίρνει και το φως μου.

Ας με ξεχνάς εσυ τα όνειρα σε θυμίζουν
μου λείπεις...

Πάσχα στο χωριό

2008-04-18T03:21:00.003+03:00

Σήμερα φεύγω για διακοπές, αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η επιστροφή μου στο χωριό μου. Έτσι λοιπόν αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία μου δημοσίευση σε αυτό το blog μέχρι το Πάσχα. Εγώ βέβαια ελπίζω να βρω τρόπο να μπαίνω στο ίντερνετ, (σίγουρα κάτι θα βρω) αλλά μάλλον δεν θα έχω χρόνο να γράψω εδώ μέχρι το τέλος των διακοπών. Υπόσχομαι ότι θα γράψω τις εντυπώσεις μου από το πασχαλινό τουρ, που θα κάνω, όταν επιστρέψω.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι πρέπει να αναφέρω λίγα πράγματα για την γιορτή του Πάσχα και με αυτόν τον τρόπο να ευχηθώ στον καθένα που θα επισκεφτεί αυτή τη σελίδα καλές γιορτές. Πάντα πίστευα ότι αν βιώσεις και αισθανθείς πραγματικά το νόημα των γιορτών θα καταλάβεις κάποια πράγματα που σου φαίνονται καταναγκαστικά και αγγαρείες. Και πραγματικά όλοι μπορούν να καταλάβουν και ας μην θέλουν, και ας το αρνούνται, όλο και κάτι νιώθουν μέσα τους. Όλοι αισθάνονται το ελάχιστο.. την μελαγχολία των γιορτών που λένε.

Και εγώ έκανα το ελάχιστο που μπορούσα για να προετοιμαστώ για την γιορτή του Πάσχα, νήστεψα, απο τις τροφές, γιατι πνευματικά δεν νομίζω να τα κατάφερα. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά, την επόμενη μέρα, μπορεί να τα καταφέρω. Όταν τα καταφέρω μόνο τότε θα αισθανθώ πραγματικά ελεύθερος. Όλη αυτή η διαδικασία είναι μια συνάντηση με τον εαυτό σου. Είναι μια σχολαστική ματιά στον εσωτερικό σου κόσμο. Πάντα πρέπει να θυμάσαι ότι η ψυχή του κάθε ανθρώπου είναι αθάνατη και άφθαρτη.

Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την αγάπη μόνο μέσα από τον πόνο που προκαλεί. Είναι οδυνηρό αλλά είναι αλήθεια αυτό. Όταν ο Χριστός κατέβηκε στη γη για να διδάξει την αγάπη οι άνθρωποι αρνήθηκαν να τον κατανοήσουν γιατι οι ίδιοι υπέφεραν κάθε μέρα από τα δικά τους πάθη. Ζήτησαν απόδειξη της αγάπης Του και αυτός ταπεινώθηκε για άλλη μια φορά. Έτσι λοιπόν η θυσία και ο πόνος πάνω στον σταυρό ήταν μονόδρομος. Και σήμερα το ίδιο θα γινόταν.

Την Μεγάλη Εβδομάδα ο καθένας θα μπορέσει να καταλάβει πόση αγάπη έχει μέσα του. Θα πάρουμε την θέση Του πάνω στο σταυρό και θα αναστήσουμε την ψυχή μας. Δεν ξέρω αν όσα έγραψα είναι κατανοητά απ’ όλους, αλλά για μένα είναι σημαντικές αυτές οι μέρες.

Πονάω άρα σ’ αγαπάω.

Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους και καλή ανάσταση να έχουμε!

Πολλά φιλιά :)

Η λέξη απομόνωση

2008-04-07T12:34:00.004+03:00

Κάποτε, όταν ήμουν μικρός, υπήρχε μια εκπομπή παιδική στην τηλεόραση σε κρατικό κανάλι που την έβλεπα τακτικά. Ήταν εθισμός για μένα η τηλεόραση και καθόμουν με τις ώρες να δω πράγματα που πολλές φορές δεν καταλάβαινα, αλλά η περιέργεια με ωθούσε. Δένεσαι πάνω στο κατάρτι του πλοίου και πίσω από το γυαλί ακούς και βλέπεις μια θάλασσα από χρώματα και φανταστικά πρόσωπα που σε καλούν να κολυμπήσεις μαζί τους, να τα λατρέψεις ή να τα μισήσεις.

Πέρα από αυτά όμως η εκπομπή που αναφέρομαι ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα. Υπήρχε ένα κοριτσάκι τόσο μικρό που το ύψος του δεν ξεπερνούσε το μήκος ενός μολυβιού. Το κοριτσάκι αυτό το είχε σκάσει από κάποιο βιβλίο και η περιέργεια της την ωθούσε να μπαίνει σε άλλα βιβλία και να γνωρίζει τις ιστορίες που διαδραματίζονταν σε αυτά. Έτσι λοιπόν ενώ είχε μπει σε διάφορα λογοτεχνικά βιβλία σε μυθιστορήματα και διηγήματα κάποια μέρα μπαίνει και σε ένα λεξικό.

Εκεί λοιπόν συνάντησε την βασίλισσα του λεξικού που δεν θυμάμαι ποια λέξη ήταν, συνάντησε την Χαρά που ήταν πάντα χαρούμενη, την Λύπη που ήταν πάντα λυπημένη και άλλες λέξεις μεταξύ αυτών και μια που καθόταν σε μια γωνία μόνη της και την έλεγαν Απομόνωση. Το κοριτσάκι παραξενεύτηκε που ήταν τόσο μόνη και ζήτησε να μάθει την ιστορία της.

Ως συνήθως τα λεξικά δεν αφηγούνται ιστορίες για τις λέξεις που περιέχουν απλά αρκούνται σε έναν ορισμό. Ορίζω σημαίνει περιορίζω, γι’ αυτό θα ήθελα να γράψω τι σημαίνει για μένα η λέξη απομόνωση.

Η απομόνωση βρίσκεται πάντα πάνω σε ένα μεταίχμιο γεμάτο αντιφάσεις. Το χρώμα που της ταιριάζει είναι το μωβ γιατι και αυτό έχει μια διττή φύση.. Το μώβ των λουλουδιών και το μώβ της χαραυγής. Κλείνεσαι σε ένα χώρο που τη μια είναι φυλακή και χρωματίζει την ψυχή σου στο χρώμα του νυχτερινού ουρανού, και την άλλη χώρος ανασυγκρότησης που απορροφά της άσχημες σκέψεις και τις επιστρέφει αμόλυντες και πιο ώριμες.

Γιατί τα γράφω αυτά; Ίσως γιατι και τώρα νιώθω πολύ μόνος.. και μπερδεμένος…

Η Απομόνωση

Περίμενε, στάσου για μια στιγμή

υάκινθος ανθίζει, καλοκαίρι ξημερώνει

θα ‘ρθουν χαρές, στιγμές, και χρόες.. με χρώματα

μα κλεισμένος στο κλουβί μου πώς να δω;

Ενίοτε φωνές τρέχουν λαχανιασμένες

να συμβουλέψουν ένοχους

να τους συγκεράσουν στο μέτρο

που έχει ο καθείς τη ζωή του στοιβαγμένη.

Η λέξη απομόνωση γράφεται με ωμέγα

στην τέταρτη συλλαβή ‘κει που ‘ναι ταγμένη

γιατι με κρατάει χώρια μου, στενό, που ‘ναι μέγα

στενοχώρια της ψυχής μου, μη αρεστή ευχή μου.

Η λέξη απομόνωση περατώνει την ζωή μου

μέχρι να αναγεννηθεί από το μεταίχμιο κλειδί μου

ξαναγεννημένη σε μια υδατογραφία

έλα με χρώματα να ζήσουμε την ίδια ιστορία

Αχ..

υάκινθος ανθίζει.. καλοκαίρι ξημερώνει..

χαρές, στιγμές και χρώματα ανέγγιχτα λυτρώνει…

Στην μικρή Κ.

2008-04-05T01:43:00.008+03:00

Θέλω να συνεχίσω αυτό που υποσχέθηκα στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μου (σε αυτή και αυτή) και κλασσικά πάλι θα μιλήσω για μένα και για την ζωή μου γι’ αυτό σε προειδοποιώ από τώρα ότι και αυτό το πόστ θα είναι μια βαρετή, δυσκόλως αφηγητή ή μάλλον μπερδεμένη αποκωδικοποίηση της σκέψης μου.

Πολλοί επικαλούνται την κοινή λογική για να δικαιολογήσουν την συμπεριφορά τους. Το μοιραίο γι’ αυτούς είναι ότι εξουδετερώνονται από αυτή την αίσθηση κοινής λογικής που τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή. Η λογική και το συναίσθημα είναι ότι για ένα έμβιο όν το σώμα και η ψυχή. Το ένα ζει μέσα στο άλλο αλλά στο τέλος επιβιώνει μόνο ένα από τα δυο. Όπως λοιπόν επιβιώνει η ψυχή όταν αποχωρίζεται από το σώμα, έτσι και το συναίσθημα επικρατεί της λογικής.

Μέσα στον παραλογισμό των συναισθημάτων γίνομαι ξένος της λογικής και ''αυτού που πρέπει να γίνει''. Γίνομαι γραφικός. Γιατί λοιπόν να επικοινωνήσω με άτομα που δεν ξέρω αφού αυτοί που νιώθω κοντά μου με αποξενώνουν και κρύβονται από μένα; Πρέπει να ξέρεις ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται όταν έχει προκαλέσει χαρά και πόνο. Κάθε άνθρωπος ολοκληρώνει την ύπαρξή του χιλιάδες φορές μέσα στη μέρα. Η χαρά και ο πόνος είναι δύο από τις υπέρτατες ηδονές.

Πριν αρκετές μέρες ταξίδευα με το κτέλ. Εκεί οι άνθρωποι (μαζί σε αυτούς και εγώ) μου φαίνονται τόσο ψυχροί, αγέλαστοι, νωθροί. Εκείνη την μέρα όμως γνώρισα την μικρή Κατερίνα που ταξίδευε μαζί με τους δικούς της, ευγενικοί άνθρωποι που παρόλο την αδύνατη μνήμη μου θυμάμαι πόσο πολύ αγαπούσαν το κοριτσάκι τους. Σε κάποια στιγμή θυμάμαι τον εαυτό μου να έχω μια έκφραση θλίψης στο πρόσωπό μου κοιτώντας έξω από το παράθυρο το τοπίο να περνά αργά αργά από μπροστά μου. Γυρνώντας το βλέμμα μου μπροστά είδα ότι αυτό το μικρό κοριτσάκι με κοιτούσε και αισθάνθηκα άσχημα που είχα αυτό το ύφος λίγο πριν και επέτρεψα σε κάποιον άλλο να προσέξει μια δική μου μελαγχολική στιγμή. Μετά έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας της και ξέχασα έτσι την μικρή στιγμή αμηχανίας, για λίγο όμως γιατί λίγα λεπτά μετά ξαναγύρισε και προτείνοντας μου μια κόλα χαρτί μου ζήτησε να παίξουμε το παιχνίδι ''πρόσωπα, ζώα, φυτά, κτλ''! Ναι, το παιχνίδι που προσπαθείς να βρεις λέξεις με το ίδιο αρχικό! Καταλαβαίνεις την έκπληξή μου και την ντροπή μου. Ποτέ δε μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο.

Ήταν απίστευτο! Πέρασε η ώρα ευχάριστα , γνώρισα και τους δικούς της, πολύ καλοί άνθρωποι, και η μικρή με αποφόρτισε από τις σκέψεις μου με την ζωντάνια της. Κάτι είχε σβήσει από μέσα μου. Κάποια στιγμή σταμάτησε το παιχνίδι και σε λίγο θα αποβιβαζόταν η οικογένεια καθώς έφτανε στον προορισμό της. Είδα την μικρή Κατερίνα να ζωγραφίζει και να γράφει πάνω σε ένα από τα χαρτιά που παίζαμε αλλά δεν έδωσα σημασία. Ήρθε και η στιγμή που είπαμε και το τελευταίο αντίο και αυτό ήτανε. Χαμογελώντας συμφώνησα με τον εαυτό μου ότι αυτό θα μείνει μια ευχάριστη ανάμνηση και το λεωφορείο ξεκίνησε ξανά. Σε μία ώρα θα έφτανα και εγώ στον δικό μου προορισμό.

Φτάσαμε. Μαζεύω τα πράγματά μου για να κατέβω και τι να δω! Κάτω απο το κάθισμα βρισκόταν ένα από κείνα τα χαρτια που παίζαμε! Το πήρα στα χέρια μου και είδα ότι είχαν προστεθεί κάποιες πολύ όμορφες ζωγραφιές στην επιφάνειά του. Και απ’ όλλες ξεχώρισα αυτή στην φωτογραφία που παραθέτω. Είναι φανταστική! Έγινε από τα χέρια, και αποτυπώθηκε, έτσι όπως τα μάτια μιας πραγματικά αγνής ψυχής φαντάστηκε!

Μετά απο όλα αυτά η πιο πάνω φωτογραφία συμβολίζει για μένα την αρετή, την αγνότητα, την παιδικότητα και την πραγματική αγάπη.

Όλη αυτή την ιστορία την έγραψα γιατι πιστεύω πως είναι η απάντηση στην ερώτηση της τρίτης παραγράφου. Και ο καθένας στη ζωή του θα αντιληφθεί πολλά τρυφερά ψυχογενή συναισθήματα

Τα λέμε :) Κάπου εδώ θα είμαι.

Αγκαλιά

2008-03-30T04:18:00.002+03:00

Να και κάτι νέο και φρέσκο!

που με εκφράζει απόλυτα...

Έτσι άρχισαν όλα

2008-03-28T11:29:00.003+02:00

Είναι γνωστό, και το δηλώνω και εδώ, ότι είμαι πολύ κλειστός στις συναναστροφές μου με άτομα που γνωρίζω για πρώτη φορά. Θες αυτό να το ονομάσεις ντροπή, φόβο, αντικοινωνικότητα πάντως έτσι μου βγαίνει τις περισσότερες φορές. Τελευταία με απογοητεύει το γεγονός ότι άτομα που γνωρίζω στον έξω κόσμο δηλαδή εκτός ίντερνετ, στο πανεπιστήμιο ή στις καφετέριες ας πούμε έχουν μια φιλοσοφία ζωής ξένη προς εμένα. Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή μια χτεσινή μου έξοδο σε μια ταβέρνα που γνώρισα κάποιους φίλους φίλου και απογοητεύτηκα όχι γιατί ήταν κακή παρέα αλλά είχαν μια νοοτροπία επιφανειακή. Και αυτό έχει γίνει κανόνας πια σε γενικότερο επίπεδο σε αντίθεση με άτομα που γνωρίζω από το ίντερνετ τα οποία πραγματικά εκτιμώ και θαυμάζω.

Όλη αυτή η αποστροφή που νιώθω για αυτή την απρόσωπη και εγωκεντρική με την κακή έννοια κοινωνία του φαίνεσθε με οδηγεί σε μια εσωστρέφεια. Η μη επικοινωνία μου αφήνει ένα κενό που αναπληρώνεται πολλές φορές με εσωτερικές αναζητήσεις όχι πάντα εύστοχες, και διαλόγους που έχουν την ανάγκη να συμπυκνωθούν και να βγουν προς τα έξω. Η αξία της προσοχής.

Λίγο πριν κοιτούσα διάφορα κείμενα που έχω γράψει εδώ, αλλά και αλλού. Δεν είμαι σίγουρος αν έχουν να πουν κάτι σε κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό μου. Πολλές φορές μοιάζουν ευτελή αν τους ρίξεις μια επιφανειακή ματιά. Όταν διαβάζω μετά από καιρό κάτι που έχω αποτυπώσει στη στιγμή, αισθάνομαι ότι ξαναζώ εκείνο το συναίσθημα που εγκλώβισα στις σελίδες του τετραδίου μου ή του word. Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Πράγματι δεν ξέρω πόσο ανάγκη μπορεί να έχει κάποιος την παρέα μου αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ την δική μου στον εαυτό μου. Πριν αρκετό καιρό στο παρελθόν έτυχε να διαβάσω ένα βιβλίο με ποιήματα του Bertolt Brecht και ένα από αυτά μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Έχει τίτλο ''τραγούδι για την μητέρα μου'' και το έγραψε σε νεαρή ηλικία. Σ’ αυτό μιλάει για την μητέρα του η οποία πέθανε και μέσω αυτού εκφράζει την αγάπη αλλά και τον πόνο που νιώθει πλέον για την απώλειά της.

Παρακάτω παραθέτω το κείμενο.

--------------

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μπέρτολτ Μπρέχτ)

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Τη μορφή της δεν τη θυμάμαι πια πως ήταν πριν οι πόνοι της αρχίσουν. Αποκαμωμένη, ανασήκωνε τα μαύρα τα μαλλιά της απ’ το ξεσαρκωμένο μέτωπό της - το βλέπω ακόμα εκείνο το χέρι να σαλεύει.

Χειμώνες είκοσι την φοβερίσαν, τα βάσανά της δεν είχανε σωσμό, κι ο θάνατος ντρεπόταν σαν την ζύγωσε. Και τότε πέθανε, και το κορμί της ήτανε σαν παιδιού κορμί.

Στο δάσος είχε μεγαλώσει

Πέθανε ανάμεσα σε πρόσωπα που ‘χαν τραχύνει βλέποντάς την τόσον καιρό να ξεψυχάει. Τη συχωρέσαμε που έτσι βασανίστηκε, μα εκείνη είχε χαθεί ανάμεσα στα πρόσωπά μας, προτού να σβήσει ολότελα.

Τόσοι και τόσοι μας αφήνουνε, χωρίς να τους κρατήσουμε. Έχουμε πει το καθετί, τίποτα πια δεν έχει απομείνει ανάμεσα σε μας και εκείνους, σκληραίνουνε τα πρόσωπά μας σαν χωρίζουμε. Κι όμως, το πιο σπουδαίο δεν το είπαμε, μόνο αναμασούσαμε τ’ ασήμαντα.

Ώ γιατί τα πιο σπουδαία να μην τα πούμε, ήτανε τόσο εύκολο, και τώρα θα κολαστούμε για τη σιωπή μας. Εύκολες ήταν λέξεις, σφίγγονταν πίσω από τα δόντια μας. Καθώς γελούσαμε έπεσαν, και τώρα το λαιμό μας πνίγουν.

Το δείλι χτες, πρωτομαγιά, πέθανε η μητέρα μου! Και δε μπορώ, από την γη να τηνε ξεριζώσω με τα νύχια μου!

--------------

Μου έκανε εντύπωση λοιπόν που εκείνη τη στιγμή της απώλειας, την στιγμή δηλαδή που ήταν συναισθηματικά τόσο φορτισμένος επέλεξε όλα αυτά που ένιωθε μέσα του να τα βγάλει με αυτό τον τρόπο. Και είναι τόσο έντονα εμποτισμένες η λέξεις με συναισθήματα που ο χρόνος παύει να είναι ανασταλτικός παράγοντας και σε μεταφέρει εκεί δίπλα. Μια μόνο ανάγνωση σε κάνει να συγκινηθείς και να θες να βρεθείς κοντά για να παρηγορήσεις αυτόν τον άνθρωπο.

Από κάποια τέτοια αναγνώσματα έβγαλα το συμπέρασμα ότι όταν εκφράζεσαι με αυτόν τον τρόπο γίνεσαι καλύτερος ως άνθρωπος, αισθάνεσαι πλούσιος εσωτερικά. Πλέον μ’ αρέσει να γράφω, οτιδήποτε. Μ’ αρέσει να εγκλωβίζω τις ιδιαίτερές μου στιγμές σε κείμενα και να οικοδομώ μ’ αυτές ένα κόσμο γύρω μου ιδεατό. Και η μουσική σύμμαχος μου. Ο κόσμος έξω συνεχίζει να με απογοητεύει.. οι άνθρωποι.. οι καταστάσεις.. το στοίχημα είναι μπορώ να φτιάξω έναν κόσμο που θα με γεμίζει;

Ο Σινόπουλος διαβάζει Σινόπουλο

2008-03-23T22:20:00.002+02:00

Έγραφα σε προηγούμενη δημοσίευση οτι αποφεύγω να αγοράζω εφημερίδες επειδή ενημερωτικά τις θεωρώ ελλιπή. Σήμερα έκανα μια εξαίρεση, όχι οτι δεν εκτιμώ τον ‘’κόσμο του επενδυτή’’.

Να λοιπόν για όποιον δεν πρόλαβε ποίηση από τον Τάκη Σινόπουλο τον συμπατριώτη μου

Ο Σινόπουλος διαβάζει Σινόπουλο

It's Oh So Quiet

2008-03-23T21:40:00.000+02:00

Βιβλίο - Ποίηση

2008-03-21T22:14:00.002+02:00

Κάπου διάβαζα μια μελέτη ότι εμείς οι Έλληνες δεν διαβάζουμε βιβλία ούτε εφημερίδες και γενικά είμαστε πολύ κακοί αναγνώστες ενώ αρεσκόμαστε να παρακολουθούμε τηλεόραση και γενικά να ενημερωνόμαστε μέσα από τα οπτικοακουστικά μέσα.

Αυτό είναι αλήθεια αν και για τις εφημερίδες έχω πολύ αρνητική γνώμη και αποφεύγω να αγοράζω ενσυνειδήτως και θα εξηγήσω το γιατί. Ενώ έκαναν ανάλυση των ευρημάτων της έρευνας οι δημοσιογράφοι της εκπομπής κατηγορούσαν τους πολίτες για χαμηλή ποιότητα πνεύματος σαν λόγο αποστροφής προς τις εφημερίδες μη λαμβάνοντας υπόψη τα λάθη της δικής τους πλευράς. Η εφημερίδα σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα έντυπο προπαγάνδας του εκάστοτε επιχειρηματία ή μέσο παραπληροφόρησης του κάθε δημοσιογράφου. Δεν διαφέρει για μένα από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.

Απ’ την άλλη είναι πολύ λυπηρό που κλείνουμε την πόρτα στα λογοτεχνικά βιβλία. Δε λέω, βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς που θα πρέπει να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο για να κάτσουν να διαβάσουν κάτι εποικοδομητικό γι’ αυτούς. Έτσι λοιπόν αφού σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα της ποίησης πήγα στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα τα ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου.

Η ποίησή είναι για μένα είναι η πεμπτουσία του γραπτού λόγου αφού μπορεί και εξυμνεί με τον καλύτερο τρόπο την αγάπη, την ειρήνη και τον ανθρωπισμό. Στην ποίηση οι λέξεις αναπαρθενεύονται, όπως άκουσα κάπου να λένε, και ορίζονται ξανά και ξανά σε σουρεαλιστικά μοτίβα. Η ποίηση είναι η πιο όμορφη μορφή της γλώσσας και του γραπτού λόγου, είναι το μέσο στο οποίο οι λέξεις αποκτούν ουσία και μορφή, αλλά και αρμονία μελωδική! Είναι λακωνική και απέριττη!

Έτσι λοιπόν μια τέτοια μέρα ας μην ξεχάσουμε να ταξιδέψουμε με ένα καλό βιβλίο.

Το λευκό φόρεμα

2008-03-14T03:17:00.004+02:00

Ρίχνω στο μύλο του ουρανού μου λίγο άσπρο
λευκό καλύτερα αν σου αρέσει
και φτιάχνω μιας νεανίδας άστρο
στο ονειρολιβάδι να φοράει.. σαν περπατάει...

ο νυχτερινός ουρανός δεν μου αφήνει πολλές επιλογές.. μόνο μία.. να ονειρεύομαι..
το όνειρο είναι μια διαδικασία (αν και αυτή δεν είναι η σωστή λέξη) να μεταφέρεσαι στο υποσυνείδητο.. γνωρίζει όσα γνωρίζεις.. σε πάει εκεί που εσύ θες..
όνειρο μπορεί να είναι και ο στόχος.. αυτός που δεν έχει στόχους πεθαίνει συναισθηματικά..
γι' αυτό φρόντιζε να ονειρεύεσαι εσύ που διαβάζεις τούτα...
Να ευτυχείς!

Hints

2008-03-11T20:03:00.001+02:00

με μάγεψε απο την πρώτη φορά που το άκουσα...

Θλιβερή αγκύλη

2008-03-10T22:43:00.003+02:00

Η δημοσίευση αυτή είναι κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της προηγούμενης σαν όνειρο επαναλαμβανόμενο. Όνειρο που ανάγεται στη φράση [κανείς δεν αγαπά και δεν αγαπιέται πια] κλισέ αγκύλη που ανοίγει και κλείνει μέσα της μια μια τις ψυχές και τις τρομάζει.. και τις πονάει, γιατί απ’ την αρχή ως το τέλος υπάρχει μια ημερομηνία λήξης.. άπνοια σε πέλαγος ζεστό.. όνειρο θολό χωρίς πρωταγωνιστές παρά μόνο πρόσωπα μοναχικά που περιφέρονται ο καθένας στο ιδεατό κόσμο που έχει φτιάξει για τον εαυτό του χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με τους άλλους.

Είναι δύσκολο να γνωρίσεις άτομα που να μπορούν να διαθέσουν τον εαυτό τους για να σε ακούσουν και να σε καταλάβουν και όσα να τους ζητάς να μπορούν να στα προσφέρουν χωρίς αυτό το τελευταίο βέβαια να είναι απαραίτητο ειδικά αν είσαι άπληστος. Ελπίζω να μην γίνομαι και εγώ άπληστος συναισθηματικά.. ποτέ δεν είχα κάτι, ούτε τώρα νιώθω να έχω παρά αισθάνομαι εγκλωβισμένος στην αγκύλη. Χωρίς άλλο είμαι παράσιτο ηχητικό στα αυτιά των άλλων.

Πριν μερικές μέρες ταξίδευα. Τα ταξίδια μου συνήθως διαρκούν πολλές ώρες. Αρκετές ώρες και όμως περνάνε χωρίς να ανταλλάξουμε λέξη με όλους αυτούς που συνταξιδεύω. Άτομα ξένα ως προς εμένα. Είχα αποφασίσει να γράψω εδώ σήμερα ένα γεγονός, μια ανάμνηση που μου άφησε εκείνη η μέρα, αλλά το γεγονός αυτό είναι μια ευχάριστη ανάμνηση που δεν έχει μέρος σε μια τόσο θλιβερή για μένα δημοσίευση και μια θλιβερή για μένα στιγμή που είμαι παγιδευμένος στον ιστό μιας θλιβερής για μένα αγκύλης..

Μέρες περισυλλογής και νιώθω ότι δεν υπάρχει κανείς να μου κρατήσει το χέρι να με καθοδηγήσει. Ο καθένας θα κρυφτεί πίσω από τις δικές του φιλοσοφίες και τον δικό του δεδομένο κόσμο, μέχρι εκεί που τον έχει οικοδομήσει δηλαδή. Πάει καιρός που κάποιος μου κράτησε το χέρι…

Για όλα φταίει.. ο εαυτός σου

2008-03-05T20:54:00.003+02:00

Είναι κάποιες φορές που η αγάπη μπορεί να γίνει ουσιαστική και περισσότερο αληθινή για άψυχα υλικά και άυλα αντικείμενα παρά για κάποιο έμψυχο όν δηλαδή για κάποιο πρόσωπο. Είναι κάποιοι που σκέφτονται ότι ένα ιδιόκτητο προσωπικό τους αντικείμενο έχει συναισθηματικά μεγαλύτερη αξία αλλά και κάποιοι άλλοι που δίνουν αγάπη ας πούμε στα λούτρινα αρκουδάκια τους - αγάπη πραγματική που την εννοούν - παρά για κάποιον γύρω τους που την έχει ανάγκη, όπως τα μικρά κοριτσάκια που ενώ παίζουν με τις κούκλες τους νοιάζονται να της ντύσουν, να τις ταΐσουν ενώ όταν βλέπουν ρακένδυτους άστεγους πολίτες στο δρόμο αποστρέφουν το βλέμμα τους.

Διαπίστωσα πως και η αγάπη έχει γίνει εμπορικό προϊόν, εκπίπτει, πλειοδοτεί και κυρίως υπάρχει και βρίσκει ανταπόκριση ανάλογα με το συμφέρον. Ουέ και αλίμονο αν δεν είσαι εσύ το κέντρο του κόσμου, ουέ και αλίμονο αν η ζωή σου γυρνά γύρω από πρόσωπα και καταστάσεις και προωθείται από την αγάπη και το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Να ένας λόγος που θρησκείες που μιλούν για αγάπη καταρρέουν από μέσα και από έξω και δεν έχουν θέση σε κοινωνίες που καθιέρωσαν την ''νέα ηθική''.

Παίρνοντας αφορμή από μια διαφήμιση του ΟΤΕ που έχει σαν σλόγκαν ''για όλα φταίει ο ΟΤΕ'' είπα να το αλλάξω λίγο να το κάνω ''για όλα φταίει ο εαυτός μου'' και να γράψω μερικά πράγματα που με απασχολούν.

Έχεις ένα πρόβλημα, κάτι σε απασχολεί ρε αδερφέ, πας στους φίλους σου να το συζητήσεις, να το βγάλεις από μέσα σου, να ελπίσεις πως θα σε καταλάβουν, προσπαθείς να μιλήσεις, να βρεις κάπου ανταπόκριση, να πάρεις μια συμβουλή και είσαι πρόθυμος να ακούσεις. Λες πόσο μόνος αισθάνεσαι, πως νοιώθεις ότι σε μισούν, ότι σε αντιπαθούν, ότι αδιαφορούν. Οι φίλοι που δήθεν νοιάζονται, που σε θυμούνται μόνο όταν εσύ τους θυμάσαι, που ποτέ δεν έχουν σηκώσει το τηλέφωνο να σε καλέσουν να σου πουν έτσι στο άσχετο, έλα Θανάση καλά είσαι; Τι κάνεις; Σου λένε την ''συμβουλή'' τους που πάντα είναι η εξής ''πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Αυτό είναι το πρόβλημά σου''

Και εγώ σκέφτομαι και λέω.. δεν είναι πλεονασμός όλο αυτό; Υπάρχει άνθρωπος που θέλει το κακό για τον εαυτό του; Φταίει ο εαυτός μου που με αντιπαθούν και αδιαφορούν, φταίει και για το ότι δεν αγαπώ τον εαυτό μου; Για όλα φταίει ο εαυτός μου δηλαδή; Και όταν ρωτάω και λέω, δηλαδή τι πρέπει να κάνω για να αγαπήσω τον εαυτό μου η απάντηση είναι γράψτους και στείλτους στον αγύριστο. Άρα αγάπα τον εαυτό σου σημαίνει αγάπα τον εαυτό σου σαν να ήταν ο πλησίον σου και αδιαφόρα για τον πλησίον σου για να μην έχεις σκοτούρες., κάνε τον κόσμο να γυρίζει γύρω από σένα, γίνε εγωιστής με ναρκισσιστικές τάσεις και προπάντων μη νοιάζεσαι… αυτή είναι η συμβουλή των φίλων που δεν έχω και προφανώς κάνουν το ίδιο πράγμα.

Δεν πειράζει θα το καταλάβω και εγώ κάποτε και θα σταματήσω να στενοχωριέμαι και να βασανίζομαι.
Να είναι καλά ο εαυτούλης μας λοιπόν και οι άλλοι να κόψουν το κεφάλι τους. (ειρωνικά το λέω φυσικά...)

sunny note for you

2008-02-22T16:31:00.005+02:00

Ο καιρός έξω θυμίζει καλοκαιρινή μέρα και έχω σκάσει στη ζέστη. Οι εμπειρίες μου συμπυκνώνονται σε τρία καλοκαίρια, πολλά συναισθήματα και πολύ ζέστη. Δεν θα πω κουβέντα για το πάπλωμα.. γιατί το καλοκαίρι το διπλώνω και το μαζεύω στο πατάρι. Ακόμα χειμωνιάτικος μήνας όμως και ενώ όλα είναι τόσο ξένα μέσα από την ιδεατή οπτική διόπτρα μου, δίχως το πάπλωμα και μόνο με ένα φανελάκι νοιώθω να με περικυκλώνει η ζέστη κάποιου θερινού μήνα τόσο μακρινού όσο και η τελευταία φορά που έγραψα για πορφυρά φεγγάρια.

Σαν να ήταν χτες θέρος, λοιπόν, μια αύρα ζεστή έγινε κυκλώνας γύρω μου και ότι πιο όμορφο έχω νοιώσει ποτέ, ξαναγεννήθηκε από την στάχτη του. Τα γράμματα συνταχτήκαν οι προτάσεις μπήκαν στη σειρά και το ελέγχω για όσο μπορώ ακόμα.
Σε όσα γράφω πιο πάνω και το κουράζω, ένα θέλω να πω μόνο.. η ατμόσφαιρα γύρω μου μου θυμίζει ότι πιο γλυκό.. ότι πιο όμορφο έχω νοιώσει ποτέ στη ζωή μου…
Ότι πιο απατηλό……

μόνοι ή monoi ;

2008-02-14T17:09:00.003+02:00

Χωρίς πολλά πολλά ένα θα πω.. αυτή η μέρα υπάρχει για να μας θυμίζει πόσο μόνοι είμαστε ή νιώθουμε.
Τι θέλετε τέτοιες επετείους; Δεν ξέρετε ότι ο έρωτας και η αγάπη δεν γιορτάζει μόνο μια μέρα αλλά κάθε μέρα με εσωτερικό για τον καθένα τρόπο;
Ναι είμαι μόνος αλλά.. όχι δεν αισθάνομαι σε καμία περίπτωση μπακούρι.
Να μια ωραία συμβουλή.. ''και όταν πονάς να χαμογελάς''

Όχι! Αυτό που έγχρωμα λάμπει στις ψυχής μου το μοτίβο ποτέ δεν θα πεθάνει!

Το χαμένο link

2008-02-11T12:46:00.000+02:00

Είναι σωστό αυτό που λένε ότι όταν χάσεις κάτι τότε μαθαίνεις να το εκτιμάς.
Έχασα τα κλειδιά μου

Φεύγω το πρωί για την σχολή.. όχι πολύ κρύο αλλά αρκετή συννεφιά. Λέω θα βρέξει; Δε θα βρέξει; Αν χιόνιζε καλύτερα θα ήτανε αλλά που.. όταν φεύγω για διακοπές χιονίζει εδώ όπως φέτος τα Χριστούγεννα ας πούμε. Παίρνω το αστικό, κόσμος, βλέπεις πρωινή ώρα όλοι τρέχανε στη δουλειά τους.. λαχανιασμένοι. Μετά από αρκετές στάσεις και την φωνή που ανακοινώνει τις στάσεις να μου έχει σπάσει τα νεύρα φτάνω κέντρο.. 45 λεπτά νωρίτερα.

Δεν το ήθελα απλά έτυχε.. τι να κάνω ας πάω μια βόλτα να χαζέψω δεξιά αριστερά. Έριξα αρκετό περπάτημα.. γύρισα την Αριστοτέλους, την παραλία, τον λευκό πύργο, την Ναβαρίνου, την καμάρα και έφτασα στη σχολή μου.

Έκανα ότι έκανα και είπα να γυρίσω πίσω αλλά κάπου μου έπεσαν τα κλειδιά μου.. ε ναι μη γελάτε είμαι χαζοβιόλης :P γύρισα όμως και με τον κλειδαρά άνοιξα.. τώρα θα μου πεις εκτίμησες τα κλειδιά σου; Όχι, έχασα μια καρδιά και ξέχασα να περνάω καλά. Και σήμερα με την βόλτα που έκανα και κοιτώντας ψηλά θυμήθηκα κάτι.. βάλε στόχο το φεγγάρι. Ακόμα και αν αποτύχεις θα βρεθείς ανάμεσα στα αστέρια.
Ας χαθούμε ανάμεσα στα αστέρια λοιπόν. :)

Πάντα

2008-02-08T06:51:00.000+02:00

Εξαιρετικές οι επιλογές σας…

THE CURE - Where the birds always sing

Φύγε μακριά

2008-02-07T06:33:00.000+02:00

Φαντάσου ένα κουτί που δεν έχει πάτο. Τι θα μπορούσε να έχει στο εσωτερικό του άραγε; Τιποτα! Σωστα. Φαντάσου μια κιθάρα δίχως χορδές. Τι ήχο θα μπορούσε να βγάλεί; Φαντάσου να υπήρχε μια χώρα με ένα μόνο κάτοικο,ποίον θα μπορούσε άραγε να αγκαλιάσει;
Αισθανομαι μόνος και κενός.. αδειος χωρίς περιεχόμενο χωρις λέξεις να με χαρακτηρίζουν χωρις φωνη, χωρις έμπνευση, χωρίς πνοή, χωρίς ζωη, χωρις, χωρις,χωρις.. χωρις εσένα.
Θα ήθελα κάποια μέρα να εξαφανιστώ γιατι νιώθω ότι δεν ανήκω εδώ.. όχι πραγματικά θα εξαφανιστώ και δεν θέλω να με βρεί κανεις.. τα λέω και είμαι νηφάλιος αυτή τη στιγμη..
Θυμάμαι και φέρνω στη μνήμη μου γεγονότα και μνήμες που αισθάνθηκα στο περιθώριο από κάποια άτομα.. νιώθω ότι εκεί ανήκω.. ότι ενοχλώ τους πάντες δίπλα μου.. δεν νιώθω καλά..
Θέλω να μιλήσουμε
Δεν μου δινουν το δικαίωμα να πώ δυό πράγματα που θέλω.. ούτε να με ακούσουνε ούτε να με δούνε.. η ύπαρξή μου κάνει κακό σε κάποια άτομα.. έτσι νιώθω.. υπαρξιακά οι αλλοι γύρω μου νιώθω να ζητάνε την εξώντωσή μου.. μόνο αυτό το δικαίωμα μου αναγνωρίζουν..
Δεν με καταλαβαίνεις
Τα απλά πράγματα παραμένουν απλά όσο και αν οι αλλοι προσπαθούν να με πείσουν ότι είναι περίπλοκα.. δεν έχω προβλημα με τον εαυτό μου.. οι άλλοι έχουν πρόβλημα με τον εαυτό μου..
Τώρα είναι η μεγάλη στιγμή της φυγής..
Το σκάμε;

By the sea...

2008-02-05T04:31:00.000+02:00

2008-02-01T20:24:00.000+02:00

Δεν είμαι καλά...
νιώθω πολύ άσχημα...
:(
:(
:(
:(

Το ψέμα

2008-01-31T02:58:00.000+02:00

Θυμάσαι μια μικρή αυλή;
κάπου σε ένα άγνωστο στους πολλούς μέρος.
Θυμάσαι το πέτρινο μονοπάτι;
με τις πορτοκαλιές να σε υποδέχονται δεξιά και αριστερά σου
όλα άρχισαν με ένα Em σε ένα όνειρο βαθύ
κορδέλες γύρω και χαρές στα αυτιά μου έφθαναν
και ήταν το δικό σου γέλιο η δική σου φωνή αυτή που τραγουδούσε
μια πρόταση που τελείωνε σε ένα B7.

Γύρω ήταν πολλοί, που να θυμάμαι τώρα, εγώ μόνο εσένα συγκράτησα στη μνήμη μου
καλά δεν έκανα; και λάθος να ήταν, ήταν γλυκό λάθος σαν ένα G που φοριέται και σ' απογειώνει.
Άλλοι χόρευαν άλλοι μεθούσαν, εγώ να ξαποστάσω ήθελα λες και κουράστηκα αλλά λέμε τώρα.. εδώ κλείνουμε μάτι.. και σε ένα παγκάκι κάθισα σιμά σου μπας και σε γνωρίσω παράξενο Bm μου

Από αγένεια κατέχεις γι' αυτό μου κρύφτηκες. Θες να παίξουμε κρυφτό; ε κρύψου πίσω από ένα F τι με παιδεύεις; εκεί που κρύβεσαι κάνεις τα δυο μου μάτια να δακρύζουν...
δεν είναι ότι μου κρύφτηκες, είναι ότι δε με καταλαβαίνεις..

Τα ψέματα τα Am τα λένε έλα να σου πω και εγώ ένα.. σαν κλείνω τα μάτια ποτέ δε θα ξαναδακρύσω...

Ανεμοχάδι

2008-01-23T12:35:00.000+02:00

Ανάμνηση θα μείνει ένα χάδι από το γλυκό σου βλέμμα
μια λέξη από τα σιωπηλά σου χείλη
και ένα σ’ αγαπώ κρυφό που μου πες μια βραδιά στην ερημιά

(λαλα)

Και όταν ο αγέρας σου χαϊδεύει τα μαλλιά μην σταματάς
περπάτησε με βήμα στον ήχο της καρδιάς

(λαλαλαλαλαλαλαλαλα)

Τι να μου πουν τα μάτια σου που τόσο τα αγαπώ
τα γιορτάζω ανήμερα την μέρα που σε γνώρισα
την μέρα που η καρδιά μου άνθησε βελούδινο λουλούδι

(λαλα)

Και όταν ο αγέρας σου χαϊδεύει τα μαλλιά μην με ξεχνάς
ανεμοχάδι έγινα και τα πανιά του έρωτα φίλησα όταν σε αντίκρισα

(λαλαλαλαλαλαλαλαλα)

Πόσες αγκαλιές περάσανε κόρη, από τους θεούς που αγάπησες;
από τις λύρες που την μελωδία τους τόσο λάτρεψες;
νεράιδες αγάπες με χρυσόσκονη ραίνουν στον ύπνο σου τα όνειρα σου

(λαλα)

Και όταν ο αγέρας σου χαϊδεύει τα μαλλιά να αγαπάς
να ζητάς το χάδι.. του ανέμου ερωτικό σημάδι.

(τουρουρουρουρουυυυυυυυυυυυ)

Beautiful Girl

2008-01-23T11:19:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα πόσα πολλά πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος με μια κιθάρα, έστω και ξεκούρδιστη. Το να μάθει κάποιος να παίζει είναι μεγάλη υπόθεση και εγώ είμαι ακόμα στην αρχή. Κάνω αρκετές ώρες πρακτική με τις χορδές και θα κάνω για αρκετό καιρό ακόμα. Το να μάθεις είναι ισάξιο με ένα ταξίδι που είτε θα σου φανεί μακρύ και αδιάφορο, είτε σύντομο και απολαυστικό, ταξίδι δηλαδή που αξίζει τον κόπο.

Την κιθάρα μου την έχω ονομάσει.. στο όνομα της οφείλω ευγνωμοσύνη και είναι συνώνυμο της ποίησης, της έμπνευσης, του ρομαντισμού και της αγάπης. Την λατρεύω και κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει.. της αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι και την ευχαριστώ πολύ για τα απολαυστικά ταξίδια που μου χαρίζει.

υ.γ. οποιαδήποτε σύνδεση με πρόσωπα και γεγονότα του κειμένου είναι αποδεκτή :)

Στο(ν) αληθινό

2008-01-15T05:07:00.000+02:00

Πως στο ταξίδι μου ξεχάστηκα και δε γύρεψα να σε δω αναρωτιέμαι
Στο φως τυλίχτηκα, ένα γύρω στον ήλιο των κυμάτων εκείνων τυραννιέμαι
Στα μάτια θόλωσα, στο νου φυγή θυμίζω.. δε γυρίζω
Έλα για λίγο να σε δω.. από ψεύτικο εαυτό κρατιέμαι.. δε σ’ απαρνιέμαι…

Πρώτο έτους

2008-01-09T15:28:00.000+02:00

Χρόνια πολλά καλή χρονιά σε όλους και σε όλες! Το 2008 να είναι το καλύτερο έτος και το πιο εποικοδομητικό για τον καθένα σας ξεχωριστά :) μην ακούτε αυτά που λένε περι δίσεκτου έτους, είμαι αισιόδοξος.
Έχω καιρό να γράψω κάτι εδώ αλλά έλειπα στο χωριό μου και δεν είχα ίντερνετ, αποτοξινώθηκα για λίγες μέρες. Είχα πάει και στην Αθήνα για ένα διάστημα για να δω τον Γιάννη Χαρούλη στην μουσική σκηνή ΜΕΤΡΟ. Πέρασα υπέροχα και εγώ και η αγαπημένη παρέα μου!!!!
Τα λέμε σύντομα…

Μελομακάρονα

2007-12-21T16:31:00.000+02:00

Σήμερα θα φτιάξουμε μελομακάρονα μιας και τα Χριστούγεννα έφτασαν και πρέπει να έχουμε κάτι γλυκό για να κεράσουμε τους καλεσμένους μας. Βάλτε λοιπόν τις ποδιές και ξεκινάμε

Υλικά :
2 φλ. λάδι
1 φλ. ζάχαρη
1 φλ. χυμό πορτοκαλιού
1 φλ. σιμιγδάλι ψιλό
1 κ. περίπου αλεύρι μαλακό
1 ½ κ.γ. σόδα
ξύσμα λεμονιού και πορτοκαλιού

Σιρόπι:
1 φλ. ζάχαρη
1 φλ. μέλι
1 φλ. νερό

Εκτέλεση:
Δουλεύουμε το λάδι αρκετή ώρα με το μίξερ και μετά ρίχνουμε τη ζάχαρη, το ξύσμα, το χυμό, το σιμιγδάλι και τέλος λίγο λίγο το αλεύρι με τη σόδα. Τα πλάθουμε μικρά γιατί μεγαλώνουν πολύ και τα βάζουμε στο φούρνο αφού έχει φτάσει τους 200 C γιατί αλλιώς απλώνουν. Όταν κρυώσουν τελείως τα αραδιάζουμε σε ταψί και τα περιχύνουμε με το σιρόπι ζεστό. Πασπαλίζουμε με καρυδόψιχα.

Έτοιμα! Χρόνια πολλά!

Μοιράσου.. την σιωπή

2007-12-19T17:08:00.000+02:00

Michael Delta - Sixth Sense

ξέρεις πώς να αναγνωρίζεις έναν πραγματικό φίλο; ...

Μερικές φορές τα λόγια είναι περιτά.

Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο στη μεγάλη κοινότητα των κωφών και βαρήκοων που δυστυχώς η ζωή τα έφερε έτσι γι' αυτούς ώστε να μην μπορούν να χαρούν όπως πρέπει κάτι που για άλλους είναι δεδομένο και απαραίτητο.

Ταξίδι νυχτερινού πτηνού

2007-12-19T05:09:00.000+02:00

Πετάει ο χρόνος σαν πουλί
στο εκεί της δύσης
πριν το εδώ της χαραυγής
να σου ζητήσει τύψεις.

Πετάει μόνο στο σκοτάδι
αποζητάει λύσεις
ψάχνει το όνειρο να βρει
που όλο βαθιά τρυπώνει.

Κοντοζυγώνει στο εκεί
μα το εκεί γίνεται εδώ
και το εδώ σαν τώρα,
παράξενη αιώρα.

Και όλο πετάει να το βρει
πριν το σκοτάδι διαλυθεί
και το πνίξει το πρωί,
και εμένα η ηλιοφόρα μπόρα...

Μέτρησα

2007-12-18T05:02:00.000+02:00

Μέτρησα
Στίχοι:Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική:Νίκος Ζούδιαρης
Πρώτη εκτέλεση:Ελευθερία Αρβανιτάκη

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ
Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
Από μένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα
Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
Ένα να λες σαν να'ναι χθες
Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν'τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα...

forgive me...

Συγγνώμη...

2007-12-17T11:18:00.000+02:00

Θέλω πραγματικά και ειλικρινά να ζητήσω συγγνώμη σε όσους έφερα σε δύσκολη θέση και όσους στενοχώρησα με την ειδεχθή, αήθη και αποτρόπαια συμπεριφορά μου τις τελευταίες 3 μέρες. Ξέρω, είναι δύσκολο να αμνηστευτώ στη συνείδηση μερικών γι΄ αυτό όποιος, ακόμα, διατηρεί μέσα του επιφυλάξεις και αμφιβολίες για μένα ή δεν αποδέχεται αυτή μου την συγγνώμη, πραγματικά τον καταλαβαίνω και δεν του κρατώ καμία κακία.
Φιλικά, Θανάσης.

....

2007-12-16T11:59:00.000+02:00

Δεν θα πω πολλά μόνο αυτά τα λίγα. Είναι πολύ άσχημο όταν σε ξεχνάνε τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Δεν με πειράζει η απόρριψη αλλά πολύ περισσότερο η αδιαφορία και το γεγονός ότι με πετάει σαν να είμαι σκουπίδι.
Είμαι πολύ στενοχωρημένος και θλιμμένος και θαύμα είναι που βρήκα 2 λεπτά ηρεμίας για να γράψω ετούτα. Παραμένω κλεισμένος και κλειδωμένος στο δωμάτιό μου, χωρίς φαί από το απόγευμα της Παρασκευής. Σε όποιον με ζητήσει να του πείτε ότι δεν θέλω να δω και να ακούσω κανένα, ίσως μπαίνω και γράφω τίποτα σε αυτό το blog. Υπολογίζω αύριο το πρωί να κλείσει και το κινητό μου από μπαταρία, δεν θα το ξανανοίξω.
Επιστρέφω στο μόνο που με αποδέχεται και με παρηγορεί σε τούτη τη ζωή, στη θλίψη μου…

Διάβαση τυφλών

2007-12-15T03:55:00.000+02:00

Πόνο μισεμένο νοιώθει και βγαίνει έξω
στα αγάλματα εσκόνταψε χτες βράδυ
εν μέσω μιας μελωδίας τα ‘χε πάρει
με την πλανεύτρα την αγία τη σκιά του

Νιφάδες χιόνι κοσκινά ο άνεμος
στα μαλλιά, στο στήθος, παντού
προδόθηκαν τα άυλα του νου
φυλλαράκι του πληγωμένου ουρανού

Σε Διάβαση τυφλών
φίλε μου πάνω της βαδίζεις
με τα βήματα τα δέντρα τρίζεις
και τα σκίζεις

Σε Διάβαση τυφλών
φίλε μου πες τι γυρεύεις
αφού όλα τα βλέπεις
και τα ξέρεις;

@)}---^-----

Έμαθα και εγώ και πώς να δω
εκείνα τα σαθρά τα ξερώ όλα
σε γύρεψα στα φανερά μικρή μου Δόνια
και έχασα τον οπτικό προορισμό μου

Τα πόδια βυθίστηκαν στο παραμύθι
τα πλακάκια ανεμόμυλους θυμίζουν
στα μάτια, στα χείλη περιστρέφουν
τις λέξεις που ψέματα ουρλιάζουν θυμωμένες

Σε διάβαση τυφλών
και εγώ πια σε γυρεύω
με τα βήματα τα δέντρα τρίζω
και τα σκίζω

Σε διάβαση τυφλών
και εγώ πια προχωρώ δακρύζω
κάθε που την μορφή σου χτίζω
σε φόντο γκρίζο.