skip to main |
skip to sidebar
Λευκό δέρμα της μελαγχολίας
ρυθμικά γελάς επί μιας νύχτας
δύσκολης, επιμερισμένης στις νότες
που με εμπνέει ο αδυσώπητος ετούτος κόσμος
και όταν αυτό συμβαίνει
ο βροχερός χρόνος επιμένει
στη φλογίτσα μιας νεκρής μικρής
να με κρατά αγαστά δεμένο
Η αυλαία δεν κρύβει τίποτα πια
τα όμορφα χάιδεψαν τα βελόυδινά
της κρόσσια και αφανίστηκαν
στην απελπισία της μιας πρόβας
και στις πρώτες θέσεις μόνο εξαθλίωση,
μόνο εξαθλίωση και μίσος για την εξίσωση
απ' τον μονόλογο του υπουργού
που χιλιάδες αμπαλάρει φέρετρα για μας